Μετά από ένα διάλειμμα πέντε ετών, η γερμανική μηχανή των Kreator επιστρέφει φέτος με το “Gods of Violence”, συνεχίζοντας να βαδίζει στα ηχητικά μονοπάτια, που διαμορφώθηκαν με το “Phantom Antichrist”. Αυτό σημαίνει ότι το συγκρότημα - όπως και στην προ πενταετίας δουλειά της- χρησιμοποιεί ένα πιο μελωδικό heavy metal ηχόχρωμα, κάτι που, βεβαίως, σχετίζεται με την πειραματική διάθεση του Mille ως μουσικού. Κομμάτια, όπως το ομώνυμο, το “Satan is Real”, το “Hail to the Hordes”, διακατέχονται από ένα πιο λυρικό συναίσθημα, με προσεγμένα leads και refrain, που φτάνει στα όρια του επικού στο “Fallen Brother”. Πάντως, η νέα προσπάθεια του συγκροτήματος εξακολουθεί να δίνει μεμονωμένα δείγματα γραφής του καθιερωμένου Kreator ήχου, με τα πολύ γρήγορα riff, που σε ωθούν κατευθείαν σε thrash καταστάσεις κοπανήματος. Τα “Totalitarian Terror” και “World War Now” είναι ίσως οι μοναδικές περιπτώσεις, όπου η αγριάδα της μπάντας εκδηλώνεται στο μέγιστο βαθμό. Η ακρόαση «κλείνει» με το “Death Becomes My Light”, μια επτάλεπτη σύνθεση, όπου οι Kreator πειραματίζονται σε ένα πολυεπίπεδο περιβάλλον: ακουστική εισαγωγή και ακολούθως έναρξη με ρυθμικά riff και αρκετές εναλλαγές στους ρυθμούς, που κρατούν το ενδιαφέρον του ακροατή. Ο Mille είναι και πάλι εδώ, με την παθιασμένη, οργισμένη φωνή του να εκστομίζει στίχους για κοινωνικά θέματα που ανέκαθεν τον απασχολούσαν, ενώ ο Ventor είναι καλύτερος από το “Phantom Antichrist”. Όμως, στο δεύτερο πόνημα του συγκροτήματος κάτω από τη στέγη της Nuclear Blast, αυτό που παρατηρεί κανείς με μια πρώτη «αυτιά» είναι η προσεγμένη δουλειά που έχει γίνει στα lead κιθαριστικά μέρη και στα riff, κάτι που κρατάει τη συνολική ποιότητα σε υψηλά επίπεδα. Συνολικά, πρόκειται για μια αξιοπρεπή επάνοδο του συγκροτήματος στο δισκογραφικό χάρτη. Σίγουρα δεν μας εισάγουν σε μια νέα thrash ουτοπία (κάτι τέτοιο το έχουν κάνει εδώ και πολλά χρόνια), όμως μας προσφέρουν πενήντα λεπτά ευχάριστης ακρόασης, παραμένοντας στην κορυφή που οι ίδιοι διαμόρφωσαν.

  • 7,5/10

Αλέξανδρος Νικολαΐδης