Ο Άγγελος Γεωργιόπουλος, αναντίρρητα μία από τις πλέον εμβληματικές  προσωπικότητες της ελληνικής heavy metal σκηνής, έχει προσφέρει πολλά σπουδαία και από διάφορα πόστα στο ελληνικό heavy metal. Το Myth of Rock, λοιπόν, στα πλαίσια της στήλης Made in Greece, είχε θέσει ως προτεραιότητα να μιλήσει μαζί του, ειδικά μάλιστα τώρα, που ετοιμάζει το ντοκιμαντέρ “Metal Under Hell-as”. Πράγματι, επικοινωνήσαμε μαζί του και προχωρήσαμε σε μία πλατιά, άκρως ενδιαφέρουσα κουβέντα για τον Άγγελο Γεωργιόπουλο, τη δράση του, τις απόψεις του και φυσικά, το “Metal Under Hell-as”. Στο τέλος βγάλαμε και λαβράκι, όπως θα αντιληφθείτε και οι ίδιοι!

από τον Δήμητρη Ζαχαρόπουλο 


Γεια σου Άγγελε, τι κάνεις;

Μια χαρά, τρέχω με τη δουλειά, με τον κορωνοϊό… τα γνωστά προβλήματα που έχουμε όλοι μας. Εσύ τι κάνεις;

 

Όλα καλά! Ας ξεκινήσουμε. Πριν πάμε στο project που ετοιμάζεις τώρα, θα ήθελα να μιλήσουμε για εσένα, Άγγελε. Για την αρχή θα ήθελα να μας πεις πότε και πώς ξεκίνησες να ακούς heavy metal.

Ξεκίνησα στο Γυμνάσιο, τη δεκαετία του ’80. 1980.., ήμουν στην ηλικία των 13-14 ετών, μαθητής γυμνασίου. Είχα πάει σε έναν φίλο, τον  Βασίλη, για «διάβασμα» στα μαθηματικά, είχε ένα compact στερεοφωνικό που του είχε φέρει ο πατέρας του από Ιαπωνία. Μου έβαλε στο πικ-άπ, Scorpions, Rory Gallagher, KISS, Thin Lizzy, UFO… Έτσι ξεκίνησα… Με κάποιες συλλογές σε κασέτες. Αργότερα αγοράζοντας από κοινού με τον Βασίλη κάποια albums των Van Halen, Scorpions, Queen… σιγά σιγά ανεξαρτητοποιήθηκα δισκογραφικά. Βασικά το 1984 με την αγορά του πρώτου στερεοφωνικού από τον αδερφό μου.

 

Ποια είναι τα αγαπημένα σου metal είδη;

Ακούω τα πάντα, από το κλασικό heavy metal των Accept, Saxon, Virgin Steele … το black metal των Dimmu Borgir, Behemoth, Samael…έως την αγαπημένη μου underground σκηνή… Anti-Flesh, Celestia, Redox … Krisiun … Haslam. Δεν έχω πρόβλημα, ακούω τα πάντα. Αν κάτι μου αρέσει, το ακούω. Τάσσομαι υπέρ της άποψης ότι το heavy metal είναι το ΟΛΩΝ. Κάποιες φορές οι υποκειμενικοί διαχωρισμοί που γίνονται στα ιδιώματα… είμαι thrash-άς, είμαι black-άς, εγώ power-άς δεν μου κάθονται ορθοί. Τα ιδιώματα σίγουρα υπάρχουν με το ρόλο τους να επικεντρώνεται, χοντρικά, στο πολύπλευρο της ηχητικής προσέγγισης και θεματολογίας και όχι ως ανεξάρτητα του μονογενούς είδους heavy metal. Ανάλογα με τις συνθήκες, βασικά με τη διάθεσή σου, μπορείς να ακούσεις τα πάντα… Από επικό, poser, pagan μέχρι ακραίο crust και depressive black.

 

Άγγελε, έχεις ασχοληθεί με το ραδιόφωνο, την τηλεόραση, με τον Τύπο, αλλά ας τα πάρουμε από με τη σειρά. Με το ραδιόφωνο πότε και πώς ασχολήθηκες;

Δεκαετία του ’80 ως φοιτητής υπήρχε ένας πειρατικός ραδιοφωνικός σταθμός, ο Studio 652 στο Ίλιον (τότε Νέα Λιόσια), τον είχαν δύο φίλοι, οι οποίοι έπαιζαν λαϊκά και disco της εποχής… με τις γνωστές αφιερώσεις, ξέρεις. Κάποια στιγμή, ενώ ήδη άκουγα heavy metal, τους πρότεινα να κάνουμε ένα δίωρο, 4 με 6 τα ξημερώματα, κάθε Παρασκευή και Σάββατο, παίζοντας hard rock και heavy. Έτσι ξεκίνησα το ραδιόφωνο, ως ερασιτέχνης, στα πειρατικά FM, μέχρι που μας κλείσανε το 1991. Μας έπιασε το ραδιογωνιόμετρο, αλλά τότε ήμουν ήδη στον Rock FM, κατ’ ουσία είχα φύγει, απλά έκανα κάποιες εκπομπές μία στο τόσο με το ψευδώνυμο «Alien»! Μετά το κεφάλαιο του Rock FM πήγα στον Space και λίγο αργότερα στον 902 αριστερά. Γυρνώντας από τον στρατό επιχείρησα στον Shock FM του Κώστα Μυλωνά, πέρασα από Atlantis και σχεδόν ξαφνικά, σαν από σόκ, ξενέρωσα! Μου ήταν ανυπόφορο να παίζω play list … αισθανόμουνα σαν Jukebox!

 

Έχεις κάνει και τηλεόραση.

Ναι, αρχικά στο Blue Sky. Σε μία εποχή που το να παίζεις heavy metal στην τηλεόραση ήταν λιγάκι εξεζητημένο … Βέβαια υπήρχαν εκπομπές, όπως του Ηλία του Παπαδόπουλου στο Tele City («Metal City»), στην ΕΤ3 η εκπομπή «Μεταλλουργείο» του Στάθη Ν. Παναγιωτόπουλου … Είχαμε κάνει μαζί τον φίλο Αλέξανδρο Κουλούρη μία κρούση στα ερασιτεχνικά κανάλια της τότε εποχής, μιλήσαμε με το Blue Sky. Συμφωνήσαμε για μία εκπομπή rock, όχι heavy metal. Εντάξει, δεν μπορούσαμε να του πούμε ότι θα παίξουμε  metal, ο ιδιοκτήτης ήταν πολύ διστακτικός, πολύ φοβικός απέναντι σε κάτι τέτοιο. Μας έλεγε: «άμα βάλω heavy metal, θα με κυνηγάνε όλοι και κύρια οι παπάδες! Είναι σατανιστικό, είναι θορυβώδες κ.α.». Οκ, λοιπόν, θα παίξουμε rock, άσχετα ότι από το πρώτο clip heavy metal ρίξαμε! Η εκπομπή εδραιώθηκε σχεδόν με μιάς. Την περίοδο 2000- 2002, έκανα το τελευταίο μου πέρασμα από το Blue Sky.  Είχαν μεσολαβήσει διάφορα περάσματα από κανάλια, όπως στο Τηλε Τώρα, στο οποίο μας κόψανε στον αέρα μετά το δεύτερο video, στο Τηλε Άστυ ήταν κάποια στιγμή να ξαναβγούμε … δεν βγήκαμε, ξαναγυρίσαμε πάλι στο Blue Sky. Μετά από ένα διάστημα στο Art συνέχισα στο High TV για δύο χρόνια, όπου και επανήλθα για 4 μήνες το 2011. Δυστυχώς τα μικρά κανάλια είναι εξαρτώμενα από πάρα πολλούς, ειδικά από πληρωμένες εκπομπές τηλεπωλήσεων, άλλα πάλι από την Εκκλησία. Εύλογα δεν μπορέσαμε να συνεχίσουμε. Σαν συμμετέχων πάλι, σε διάφορες εκπομπές, έχω «δικαστεί» ως σατανιστής, έχω συμμετάσχει ως «ειδικός αναλυτής» metal και σατανισμού και σε κάποια ντοκιμαντέρ ως παρουσία που καταθέτει την άποψή της γύρω από το είδος.

 

Ακόμη, είσαι και μουσικός συντάκτης σε heavy metal έντυπα. Μπορείς να μας δώσεις κάποιες πληροφορίες σχετικά;

Κοίτα, ξεκίνησα με την εφημερίδα Oz του Πανούτσου τέλη 80s, μετά έγινε περιοδικό, όταν πήγα φαντάρος, σταμάτησε και να εκδίδεται … Συνεργάστηκα με τον Πάνο τον Τζανετάτο, βγάζοντας τα περιοδικά Iron και Metal Youth. Διαφώνησα, όμως, με τον Πάνο για λόγους ιδεολογικούς, ειδικά με τη γραμμή περιεχομένου του Forest που παρουσίαζε μόνο black metal … υπό την σκοπιά πως το ιδίωμα είναι μόνο για την άρια φυλή, ανδρικό μόνο σπορ και άλλες γελοιότητες περί καθαρών και μη … Μετά έκανα το δικό μου περιοδικό, το Attack. Επιχείρησα να γίνω εκδότης, εντός και εκτός εισαγωγικών, όπως θες πάρ’ το. Δεν τα καταφέραμε, παρόλο της δυνατής συντακτικής ομάδας με Johnny Κομούτο, Χριστόφορο Κοτσώνη κ.ά., τον Άκη Πότσιο στα γραφιστικά, τον Παύλο Γιαννακούρη στην προ-επιμέλεια… Δεν είχαμε την οικονομική δυνατότητα να στηρίξουμε το περιοδικό. Περιμέναμε να γίνει η εκκαθάριση του τρέχοντος τεύχους, ώστε να προχωρήσουμε στην έκδοση του επομένου … Αυτό ήταν πολύ χρονοβόρο, έπαιρνε ενάμιση, κάποιες φορές και δύο μήνες. Δεν είμασταν σταθεροί στην μηνιαία κυκλοφορία. Να συμπληρώσω πως πρίν το Iron είχα κάποιες σκόρπιες συνεργασίες… με το Metal Invader, ειδικά στην περίπτωση της βιντεοκασέτας Fire and Ice,  με κάποια fanzines… Rocka Rolla, Bio rock, κ.ά.

 

Επομένως, έχουμε ραδιόφωνο, τηλεόραση, Τύπο. Αν σου έλεγε κάποιος να διαλέξεις μόνο ένα από όλα αυτά, ποιο θα διάλεγες;

Αν ξαναέκανα κάτι; ... Αυτή τη στιγμή θα με ενδιέφερε μια επιστροφή, υπό πλήρη όμως ελευθερία λόγου και metal ήχου, στο ραδιόφωνο.

Επίσης, έχεις υπάρξει και τραγουδιστής σε κάποιες μπάντες. Μπορείς να μας πεις κάποιες λεπτομέρειες;

Εντάξει… ερμηνευτής από πάθος για το είδος, όχι τραγουδιστής! Στους White Angel μία μπάντα που φτιάξαμε το 1987 και παίξαμε μέχρι και το 1991. Mετά υπήρξε μία πρόταση από τους Flames 2000 με 2003…ξαναβρεθήκαμε μαζί το 2009, αλλά έχοντας κολλήσει με πιο black ερμηνείες και ταυτόχρονα χάνοντας την ένταση του thrash, αποχώρισα. H σχέση μας, όμως παραμένει τέλεια! Εκείνη την εποχή, το 2009, έφτιαξα μία μπάντα με έναν φίλο κιθαρίστα, πρώην μέλος των White Angel και Myth of Nia, τον Νίκο Οικονόμου, τους Olympus. Πού και πού βρισκόμαστε … γράφουμε μουσική, γυρίζουμε και κανά video, περισσότερο για μας. Για τον εσωτερικό, ατομικό μας οίστρο. Ίσως κάποια στιγμή βγάλουμε ένα EP … ίσως! 

 

Έχεις βγάλει το βιβλίο, «665 ημέρες και μία ζωή metal». Μίλησέ μας για αυτό.

Αυτό το βιβλίο ήταν ένα απωθημένο που υπήρχε από την δεκαετία του ’90. Τότε, με έναν φίλο που δεν υπάρχει πια στην ζωή, τον Τάσο Μενεμενόγλου, είχαν γίνει κάποιες επαφές με τον εκδοτικό οίκο Οξύ… όμως, το συμφωνητικό για την έκδοση του βιβλίου περιελάμβανε κάποιους όρους, τους οποίους εγώ δεν μπορούσα να δεχθώ … δηλαδή, ήταν μία καρικατούρα, έπρεπε να κινηθεί αυστηρά στο μουσικό είδος χωρίς πολιτικές προεκτάσεις, χωρίς ιδιαίτερη κοινωνιολογική ανάλυση … αυτό μου φάνταζε άχρωμο μονόπρακτο! Αρνήθηκα να το υπογράψω, ώστε να προχωρήσει η συγγραφή και έκδοση.

Αρχές του 2017 ήρθα σε επαφή με τον εκδοτικό οίκο ΚΨΜ μέσω του φίλου καθηγητή Πανεπιστημίου Αλέξανδρου Κοντογιάννη, είχε επαφές από το Πανεπιστήμιο της Κρήτης με τον συγκεκριμένο εκδοτικό οίκο, έχοντας πάντα εύλογες αμφιβολίες, αυτές όμως κάμφθηκαν με μιάς. Ο Δημήτρης Γκόβας, σύμβουλος έκδοσης του ΚΨΜ, είναι κι αυτός θιασώτης του metal, επομένως, η έκδοση πήρε σχεδόν τυπικό χαρακτήρα. Ήταν απλά θέμα χρόνου. Το βιβλίο βγήκε στις 720 σελίδες. Περιλαμβάνει όχι μόνο την ιστορία του metal, έτσι όπως την βίωσα προσωπικά στα 80s, αλλά και τις παράλληλες συνιστώσες -  σχέσεις του … με τις θρησκείες, με τις διάφορες πολιτικοϊδεολογικές ομάδες … τις φιλοσοφικές και ηθικές θεωρίες που το διέπουν, τον ρόλο των γυναικών σε αυτό, ανάλυση συμβόλων και φετίχ, το dress code… μέχρι πώς επιδρά στον εγκέφαλο και το σώμα … απαντήσεις, μετά έρευνας, αν π.χ. θα πρέπει να ξαναγίνει underground ή όχι … ποια είναι τα κυρίαρχα καλλιτεχνικά ρεύματα που συναντάμε κ.ά. Υποστηρίζω βάσιμα πως είναι πολλά βιβλία μέσα σε ένα. Χωρισμένο σε δύο κύρια μέρη, στο πρώτο μέρος με τίτλο Metal-ικό Χρονολόγιο και  στο δεύτερο, όπου σε 9 κεφάλαια αναλύονται τα άπαντα του είδους.

 

Πώς τα πήγε εμπορικά το εν λόγω βιβλίο;  

Πολύ καλά! Οσονούπω πάει για δεύτερη έκδοση… Δοθείσης της ευκαιρίας ένα μεγάλο ευχαριστώ από καρδιάς σε όλους και όλες που το έχουν αποκτήσει.

 

Πάμε αισίως στο “Metal Under Hell-as”. Πρόκειται για κινηματογραφική ταινία με πλοκή ή για ντοκιμαντέρ;

Λοιπόν… είναι ένα ντοκιμαντέρ με χροιά ταινίας, μία ιδέα που προέκυψε τον Φεβρουάριο του 2020. Είχαμε κάνει με τον σκηνοθέτη Γιώργο Βακάλη ένα ντοκιμαντέρ μικρής διάρκειας γύρω από τον αντικομφορμισμό του metal, τις σχέσεις του με τα Εξάρχεια, για το περιοδικό «Βαβυλωνία». Υπήρχαν στοχευμένες αναφορές στη πορεία του metal στην Ελλάδα και στη συμμετοχή των εγχώριων συγκροτημάτων. Έτσι γνωρισθήκαμε με τον Γιώργο … Μού εξέφρασε την ανάγκη, την επιθυμία του να δημιουργήσει ένα ντοκιμαντέρ γενικότερα για το ελληνικό metal, με προοπτική να παίξει σε κινηματογραφικές αίθουσες. Έχουμε ήδη ξεκινήσει να το δουλεύουμε έχοντας έρθει σε επαφή με αρκετά συγκροτήματα… με πολλούς ανθρώπους γύρω από το metal κι όχι μόνο.

 

Ποιος είναι ο δικός σου ρόλος στο “Metal Under Hell-as”;

Προκειμένου να ξετυλίξει αυτό που έχει μέσα στον νου του ο Γιώργος, ο κύριος ρόλος μου ήταν και παραμένει η επαφή με τα συγκροτήματα. Δεν γνωρίζω ακόμα ακριβώς πώς θα είναι η συμμετοχή μου. Βασικά δεν με ενδιαφέρει. Αυτό που με απασχολεί είναι, ταυτιζόμενος με το όραμα του Γιώργου να  αναδειχθεί η βασική ουσία όλης αυτής της ιστορίας που δεν είναι άλλη από το heavy metal στην Ελλάδα. Πώς ξεκίνησε, με τι προοπτικές, τα όνειρα κάποιων ανθρώπων που έπαιζαν heavy metal στα 80s και early 90s, αν διαψεύσθηκαν … η αγωνία, οι ανατροπές, οι δύσκολες εποχές, καθώς και η παγκόσμια πορεία του εγχώριου metal στο σήμερα.

 

Σε τι στάδιο βρίσκονται τα γυρίσματα; Κοντεύουν να ολοκληρωθούν;

 Όχι.  Αυτή την εντύπωση ή μάλλον την ψευδαίσθηση είχα και εγώ. Πως θα ήταν κάτι σχεδόν απλοϊκό για εμάς, δηλαδή συνεντεύξεις, κάποιο υλικό αρχειακό εμβόλιμο κ.λπ. Η άγνοια κινδύνου παραπλανεί! Καθυστερήσαμε αρκετά στο φερόμενο γραφειοκρατικό κομμάτι, το καλοκαίρι ειδικά. Περιμέναμε τον δικηγόρο να μας συντάξει το συμφωνητικό της συνέντευξης, το οποίο θα πρέπει να συνυπογράψουν τα συγκροτήματα και οι καλλιτέχνες, αλλά και όσοι πάρουν μέρος. Εκεί είχαμε κάποιες δυσκολίες π.χ. σχετικά με την λεπτή διαχείριση σχετικά με τα πνευματικά δικαιώματα, όσον αφορά τη σύνταξη του κειμένου. Τελικά το έχουμε στα χέρια μας, έχουμε ήδη αχίσει την ψηφιοποίηση του αρχείου, δηλαδή από βιντεοκασσέτες να το κάνουμε ψηφιακό … Είχα και εγώ την εντύπωση ότι απλά παίρνουμε την βιντεοκασσέτα και την κάνουμε DVD και τελειώνει, αλλά δεν είναι έτσι, θέλει ειδική επεξεργασία, η φωτογραφία το ίδιο. Στον παρόντα χρόνο μας απασχολούν οι συνεντεύξεις και το αρχείο.

 

Ανέφερες ότι θα μιλήσετε όχι μόνον με συγκροτήματα, αλλά και με παράγοντες της ελληνικής σκηνής.

Ναι, θα μιλήσουν ραδιοφωνικοί παραγωγοί, άνθρωποί που ασχολήθηκαν με clubs, με τη διοργάνωση συναυλιών, DJs, οπαδοί του είδους… μουσικοί/συγκροτήματα, μεμονωμένες προσωπικότητες… όχι μόνο από το παρελθόν, με κάποιες εκπλήξεις που θα μου επιτρέψεις να μην τις «ξεγυμνώσω»! Ευελπιστούμε ότι όλα θα πάνε καλά. Μιλάμε κυριολεκτικά για μαραθώνιο! Άλλωστε, μετά την συγκέντρωση του υλικού, όπως καταλαβαίνεις, περνάμε στην διαχείριση, εδώ πιο υπεύθυνος, για να σου μιλήσει είναι ο Γιώργος, και φυσικά στην τελική επεξεργασία του όλου υλικού για τον κινηματογράφο.     

 

Άγγελε, ασχολείσαι με το heavy metal από τις αρχές των ‘80s μέχρι και σήμερα. Πόσο διαφορετικά είναι τα πράγματα στο heavy metal σήμερα σε σύγκριση με τις παλιές εκείνες ημέρες;

Κοίτα, θα πω μια φράση, την οποία έχω ξαναπεί, «παλιά κυνηγάγαμε το heavy metal,  σήμερα το heavy metal κυνηγά εμάς»! Πάρα πολλές κυκλοφορίες, υπερβολική πληροφόρηση σε σημείο να μην προλαβαίνεις τη συνειδητή επεξεργασία τους, διαδικτυακά δε, ο χαμός! Οικονομική δυσπραγία επίσης … Εμείς στο τότε του παρελθόντος κοιτάγαμε να βγει το νέο album των Black Sabbath, Judas Priest, Iron Maiden, Exodus, Celtic Frost… θεωρούσαμε ότι πολλές φορές το heavy metal ξεκινά και σταματά σε αυτά τα συγκροτήματα. Πλέον κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει, μιλάμε για χιλιάδες κυκλοφορίες τον μήνα. Φυσικά το είδος έχει παγιωθεί παγκόσμια. Υπάρχει heavy metal σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του πλανήτη, αυτό είναι το καλό… τώρα, από εκεί και πέρα, οι απόψεις είναι υποκειμενικές, δηλαδή το τι σου αρέσει από αυτό που κυκλοφορεί και το τι δεν σου αρέσει. Κάποια συγκροτήματα δυστυχώς έχουν πάψει λόγω ηλικίας να υπάρχουν,  δεν ξέρω αν τα καινούργια έχουν τη δυναμική να πάρουν στις πλάτες τους το βάρος που άφησαν οι παλιοί. Ο χρόνος θα δείξει… Αισθάνομαι το μέλλον του heavy metal ομιχλώδες. Γενικότερα, η νέα γενιά  δεν είναι τόσο πολύ κοντά, ακούνε άλλα είδη. Στην Ελλάδα για παράδειγμα οι περισσότεροι ακούνε hip hop, … trap, μπουζουκοπόπ… Ακόμα, ένα βασικό στοιχείο είναι πως ο οπαδός  του metal μπορεί να είναι σε μεγάλο ποσοστό άνθρωπος που ασχολείται μαζί του πέραν αυτής της ιδιότητας. Να έχει ένα webzine, web radio, ένα μαγαζί, να γράφει σε ένα περιοδικό, σε ένα blog, να είναι μουσικός, διοργανωτής, να διατηρεί διαδικτυακό μαγαζί-site πωλήσεων albums... Στις μέρες μας τείνει ο οπαδός να είναι «είδος προς εξαφάνιση»! Ο πιστός ακόλουθος του metal, που το metal τόσο χρειάζεται, μεταλλάσσεται, αργά αλλά σταθερά, εδώ και τουλάχιστον δύο δεκαετίες, σε έναν «επώνυμο επαγγελματία» μεταλλά… Αυτό, δίχως κατά κρίση να είναι άσχημο, οδηγεί μοιραία, παράλληλα με την όλο και πιο πολύ μειούμενη εισροή νέου αίματος, στην συρρίκνωση της δυναμικής του είδους .. πόσο μάλλον όταν αυτός/ή αναφέρεται συγκριτικά με τα ελληνικά συγκροτήματα.

To heavy metal έχει και πολιτική χροιά για εσένα;

Σίγουρα! Το heavy metal έχει κατ’ αρχην άποψη επί παντός επιστητού, είναι πολυδιάστατο, πολυπολιτισμικό, είναι ενάντια στην παγκοσμιοποίηση, αν και είναι παγκοσμιοποιημένο. Θέλει να διατηρεί τα πολιτισμικά στοιχεία του τόπου, από τον οποίο  προέρχεται … Π.χ. η πλειοψηφία του αργεντίνικου metal διατηρεί ερμηνευτικά την Ισπανική γλώσσα, από την άλλη, υπάρχουν «αρμονικές» ή κιθαριστικά αρπίσματα ή στίχος που παραπέμπουν στην κέλτικη μουσική … κάτι αντίστοιχο βλέπουμε να συμβαίνει και στην Ελλάδα με συγκροτήματα που κοιτούν με γνώση πίσω στον αρχαιοελληνικό πολιτισμό … Τους Σκανδιναβούς που υμνούν τον Thor, τους Vikings, τους Βραζιλιάνους thrashers με τη χρησιμοποίηση παραδοσιακών ήχων στα τυμπάνα … Μην πάμε εξειδικευμένα στη θεματολογία … από εσωτερισμό μέχρι Δρυίδηδες!... Γιατί απλά θα χαθεί η μπάλα! Βλέπουμε, λοιπόν, ότι το metal είναι  μία ελευθεριακή μουσική που ακόμα και αν δεν διατηρεί τα παραπάνω γηγενή εμφανή παραδοσιακά στοιχεία, είναι ικανό να δανειστεί μέσα από τον πολιτισμό, την λογοτεχνία, τη φιλοσοφία άλλων λαών ... Αυτή η  άποψη είναι πολιτική πράξη. Άρα και το metal είναι πολιτική πράξη. Φυσικά εδώ πλανάται το ερώτημα…πολίτης metal; Ή ελεύθερος metal;... Η απάντηση είναι υποκειμενική και άμεσα εξαρτώμενη. Αν διαλέξεις το πρώτο, πόσο σε εκφράζει η δημοκρατία των πολιτών; ... Αν διαλέξεις το δεύτερο, είσαι σίγουρος ότι η ελευθερία σου δεν είναι σικέ ή τουλάχιστον δανεική; Συμπερασματικά, το στυλ/ύφος του ότι ακούω την τάδε μπάντα αδιαφορώντας για το τι πρεσβεύει, απλά ακούω συνοδευτικά τον στίχο, για μένα δεν ισχύει. Εκτός αν πρόκειτε για αδαή. Εντάξει, υπάρχουν και τέτοιοι/ες.

 

Κατάλαβα.

Το θεωρώ καθαρά, ταξικό μουσικό είδος, όμως, δεν σημαίνει ότι απαγορεύεται να ακουστεί από τον οποιονδήποτε, από την όποια κοινωνική, οικονομική τάξη. Δεν απαγορεύει το άκουσμα metal. Διαδραστικά, όμως, απευθύνεται στην μικροαστική, εργατική και ό,τι πιο κάτω υπάρχει τάξη και φυσικά εναντιώνεται αντικομφορμιστικά στην κοινωνική ελίτ. Τέλος! Στον αντίποδα κάποιος/α θα πεί, μα καλά, από πότε ένα προϊόν, παραγόμενο μάλιστα και από αρκετές πολυεθνικές εταιρείες, προς ευρεία κατανάλωση, έχει ταξικό πρόσημο ή πάλι πόσο ταξικοί αισθάνονται οι «πλούσιοι» Metallica, Judas Priest, Megadeth και πόσοι ακόμα; Το θέμα είναι πόσο συνειδητοποιημένος είναι ο οπαδός που στηρίζει με το μεροκάματό του το είδος…  και το ΚΚΕ λαϊκό κόμμα είναι, αλλά ο πρόεδρός του φοράει ρολόι Rolex. Αυτό σημαίνει ότι παύει να αγωνίζεται για την εργατική τάξη;... ότι οι ψηφοφόροι του στο μεγαλύτερο ποσοστό τους είναι από την εργατική τάξη και την τάξη των ανέργων;… όχι φυσικά! Δες, επίσης, ποιοι στήριξαν την «αριστερά» του Αλέξη, ενός προέδρου κόμματος που δεν έχει δουλέψει ποτέ του! Η απάντηση, λοιπόν, βρίσκεται στο ιδεολογικό επίπεδο και υπόβαθρο του είδους, στην ιστορία της γέννησής του. Ο οπαδός οφείλει να γνωρίζει. Έχοντας λοιπόν προσωπική, κοινωνική, οικονομική θέση και άποψη, ελεύθερα αποφασίζει το γιατί και το πώς συμπορεύεται με το metal… Επαναλαμβάνω όμως, πρώτιστα οφείλει να γνωρίζει την ιστορία του! Αυτό είναι το ένα θέσφατο μαζί με το δεύτερο, την αγάπη για το metal και όχι για τη ναρκισσιστική χρήση του.  

 

Heavy metal και Ελλάδα. Είναι μια σχέση που εξελίσσεται προς το καλύτερο ή προς το χειρότερο;

Φαντάζομαι εννοείς τα ελληνικά συγκροτήματα…

 

Ναι.

Μετά αποδείξεων δεν έχουν τίποτε να ζηλέψουν από τα συγκροτήματα του εξωτερικού, ούτε στη γνώση ούτε στην τεχνική. Αυτό που υπήρχε εμφανώς τη δεκαετία του ’80 και του ’90 ήταν ο γεωπολιτικός αποκλεισμός της Ελλάδας. Γενικά του Ευρωπαϊκού Νότου. Αυτό πλέον είναι κάτι, που δεν ισχύει τόσο πολύ. Πιστεύω στα ελληνικά συγκροτήματα και μπορώ να σου πω ότι τα τελευταία χρόνια, όταν μπαίνω στη διαδικασία να αγοράσω ένα καινούργιο album, με ενδιαφέρουν πρώτα οι δουλειές των ελληνικών συγκροτημάτων και δευτερευόντως των υπόλοιπων εκτός. Τα εγχώρια metal σχήματα και καλλιτέχνες, όχι απλά υποστηρικτικά, ευθέως μπορώ να σου πω ότι πολλές φορές είναι παρασάγγας καλύτερα/οι!

 

Θέλεις να περάσεις κάποια μηνύματα για το heavy metal στον κόσμο μέσα από το “Metal Under Hell-as”;

Όχι, δεν είναι αυτοσκοπός να περαστούν κάποια μηνύματα, με την έννοια του «πρέπει», με την καθοδηγούμενη έννοια ότι ο χεβυμεταλλάς πρέπει να είναι έτσι ή ο χεβυμεταλλάς πρέπει να είναι αλλιώς. Αυτά μπορεί να υπήρχαν εν είδη προκαταλήψεων την δεκαετία του ’80 ή στις απαρχές της δεκαετίας του ’90, αλλά τώρα δεν νομίζω ότι μπορείς να πεις σε κάποιον πώς να ακούσει heavy metal. Είναι καθαρά υποκειμενική μουσική, ο καθένας το ακούει για τον εαυτό του και ο συνδετικός κρίκος είναι το είδος, το όλον που λέγαμε. Αυτό που θέλουμε να δώσουμε είναι η καταγραφή, εν είδη μίας μικρής ιστορίας, όσον αφορά τον χρόνο, εννοώ την χρονική της διάρκεια, το πώς εξελίχθηκε το ελληνικό metal, ποιο ήταν το πρώτο κύμα, ποιο το δεύτερο, το τρίτο, πώς φθάσαμε στο σήμερα, ποιες ήταν οι συνθήκες που επικρατούσαν τότε και να δείξουμε ότι το metal είναι παράγωγο της εκάστοτε εποχής του. Αλλιώς ήταν ως έκφραση το heavy metal στη δεκαετία του ’80, αλλιώς στη δεκαετία του ’90, αλλιώς το 2000, αλλιώς το 2010, αλλιώς το 2020. Βασικός στόχος είναι αυτός: να επικεντρωθούμε κυρίως στο πώς ξεκίνησε το metal, πώς εξελίχθηκε εν δυνάμει μέσα στις δεκαετίες. Να μείνει ως μία ισχυρή παρακαταθήκη, γνώσης-ιστορίας-metal παράδοσης, για τις επόμενες γενιές, ταυτόχρονα ως φόρος ελάχιστης τιμής στα παιδιά που το ξεκίνησαν και κάποιοι εξακολουθούν να δημιουργούν μαζί του.

 

Λίγο πριν κλείσουμε, Άγγελε, θα ήθελα να μας πεις πώς σε επηρέασε η όλη κατάσταση με τον COVID-19.

Όπως όλους μας. Προσωπικά αδυνατώ να δεχθώ την υποχρεωτικότητα των μέτρων στη βάση της ατομικής ευθύνης. Η ευθύνη στην υγεία συνταγματικά ανήκει στο περιπολλού κράτος. Το αν η εξουσία βολοδέρνει μεταξύ ανικανότητας και έλλειψης τεχνογνωσίας στην αντιμετώπιση ενός υπαρκτού ιού, με μόνο όπλο τη θεσμική εκτροπή, ο πολίτης δεν φταίει να πληρώνει μονάχος του το μάρμαρο! Η εξουσία τυρβάζει ανανεώσιμες πηγές ενέργειας στις παραλίες και στα βουνά, η αντιπολίτευση αποχαυνωμένη ακολουθεί την πολιτική του αυγολέμονου … μην τυχόν και κόψει! ... και ο λαός για πολλοστή φορά στη βορά της πληρωμένης παραπληροφόρησης των ΜΜΕ σαν μαλάκας! ... Θεωρώ γελοίο να διεκδικώ τα αυτονόητα εν έτη 2021 παίρνοντας μέρος σε πορείες, διαδηλώσεις… αυτό όμως δεν σημαίνει ότι θα τους τα χαρίσω!... Είμαι ενάντια σε κάθε ανελεύθερο-φασιστικό μέτρο θεωρώντας το κατάλοιπο της συντεχνιακής ελληνικής ολιγαρχίας. Ο καθένας έχει δικαίωμα να κάνει διαχείριση του εαυτού του, όπως αυτός επιθυμεί. Θέλει να κάνει το εμβόλιο, καλώς, δεν θέλει να κάνει το εμβόλιο και πάλι καλώς. Αυτό σημαίνει ατομική ευθύνη, εφόσον δηλαδή αυτή απορρέει από την ατομική ελευθερία. Οποιαδήποτε άλλη ερμηνεία ανήκει στη συστημική των μαϊντανών της πληροφόρησης σχολής, ήτοι στην λίστα Πέτσα! Διακυβεύονται δις ευρώ, μην το ξεχνάμε… Από την άλλη ο κορωνοϊός μας έβαλε στο σπίτι, είτε ως επιδημία είτε ως πανδημία, διότι και αυτό είναι κάτι που μπορείς να συζητήσεις άνετα, μας έκανε να σκεφθούμε κάποια πράγματα περισσότερο. Ίσως ήρθαμε πιο κοντά στον εαυτό μας, κάναμε μία εσωτερική αναζήτηση… να δούμε πού πάμε, τι πραγματικά θέλουμε, αλλά τελικά είτε έτσι είτε αλλιώς, έχουμε καταλήξει πως το βασικότερο όλων, ακόμη και της όποιας δημοκρατίας, κατ’ ευφημισμό ή όχι, είναι η ελευθερία, η ατομική ελευθερία. Τα μέτρα που παίρνονται, οι υποχρεωτικότητες, τα «μη» που συναντάμε στην καθημερινότητά μας, μας κάνουν να την νοσταλγούμε όλο και περισσότερο… να συνειδητοποιούμε την μεγάλη της μοναδική αξία… Προσοχή, λοιπόν, σε αυτούς τους εξουσιαστές και μη, που μας την στερούν!

(αριστερά ο Ανδρέας Ριγάνης/φωνητικά/ex - Αίολος, συμμετείχε επίσης στην πρώτη δισκογραφική εμφάνιση των Heaven 'n' Hell στην συλλογή του δισκάδικου Happening το 1981, στη μέση ο Άγγελος Γεωργιόπουλος και δεξιά ο Μιχάλης Νικολαΐδης/κιθάρα, ενορχήστρωση - Heaven 'n' Hell)

Τι άλλο να περιμένουμε από τον Άγγελο Γεωργιόπουλο στο κοντινό μέλλον;

Τώρα επικεντρώνομαι στο “Metal Under Hell-as”.  Ταυτόχρονα επιμελούμαι ένα λεύκωμα της ταινίας, το οποίο θα συνοδεύεται από ένα επτάιντσο. Εκεί  θα περιλαμβάνονται δύο τραγούδια, το ένα θα είναι το ομότιτλο της ταινίας, “Metal Under Hell-as”, την ενορχήστρωση έχει φέρει σε πέρας ο Μιχάλης Νικολαΐδης, κιθαρίστας της πρώτης τη τάξη heavy metal μπάντας στην Ελλάδα, των Heaven and Hell. Στη ηχογράφησή του θα πάρουν μέρος αρκετοί μουσικοί, καθώς και στο δεύτερο τραγούδι… μια ακόμη έκπληξη!

 

Πολύ ωραία, Άγγελε, σε ευχαριστώ πολύ για την συνέντευξη. Εύχομαι καλή συνέχεια στο “Metal Under Hell-as” και σε όλα τα projects σου!

Ως μέλος της ομάδας ‘Metal Under Hell-as’ σε ευχαριστούμε για τη φιλοξενία και την στήριξη στην προσπάθεια... καλή συνέχεια σε ό,τι κάνεις. Προσωπικά, για όλους και για όλες εύχομαι Υγεία! Δύναμη! …heavy metal και μετά την ανάσταση των νεκρών!

Το Made in Greece, αφιερωμένο καθώς είναι στις προσωπικότητες του rock/metal χώρου στην Ελλάδα, ήταν θέμα χρόνου να έχει ως καλεσμένο τον Μιχάλη Νοχό, έναν από τους πιο γνωστούς Έλληνες metal DJ. Γνωστός και με το ακρωνύμιο HMRM!, ο Μιχάλης Νοχός έχει συνδεθεί με την νυχτερινή διασκέδαση και το κέφι των Ελλήνων metalheads στα metal bars/clubs της Αθήνας, αλλά και της επαρχίας! Προσωπικά έχω πιει άπειρες μπύρες υπό τις μουσικές επιλογές του Μιχάλη στα dexx διαφόρων bars/clubs, και πιστεύω λίγο – πολύ και οι περισσότεροι από εμάς! Ήρθε, λοιπόν, η ώρα να … ανακρίνουμε τον Μιχάλη, ο οποίος κυριολεκτικά πολιορκήθηκε από ολόκληρη σειρά ερωτήσεων, είχε ωστόσο πολλά ωραία και ενδιαφέροντα να πει, με τον όμορφο και γλαφυρό λόγο του. Παρακαλώ, στο Myth of Rock και τον Δημήτρη Ζαχαρόπουλο μιλά ο Μιχάλης Νοχός! Metal και τα μυαλά στα κάγγελα, ρε!


Καλημέρα Μιχάλη!

Καλημέρα Δημήτρη και ευχαριστώ πολύ για την τιμή!

 

Πότε άρχισες να ασχολείσαι με το heavy metal; Με ποιες μπάντες «μπήκες» στο heavy metal; Τι θυμάσαι από τα πρώτα χρόνια, που ξεκίνησες να ακούς heavy metal;

Η πρώτη μου επαφή με το heavy metal ήταν κάπου στις αρχές του 1986 … Τουλάχιστον το χρονικό σημείο το προσδιορίζω καλύτερα και από το τεύχος του γνωστού έντυπου μουσικού περιοδικού σκληρής μουσικής (αν και τότε μόνο σε ελληνική έκδοση), που πήρα πρώτη φορά εκείνη την εποχή. Το «μπάσιμο» έγινε με κλασικές hard/heavy μπάντες, όπως Scorpions, Saxon, Deep Purple, Accept κλπ. … δεν θα μπορούσε να γίνει και αλλιώς τότε, ευτυχώς δηλαδή, αλλά αυτό είναι μια άλλη μεγάλη κουβέντα περί θεμελίων και σωστών βάσεων για το ξεκίνημα ενός νέου metalhead, σε αντιπαράθεση εννοώ με το σήμερα, το internet, την ταχεία, άμεση και πολλαπλή πληροφόρηση και κατά πόσο αυτό βοηθά ή βλάπτει κάποιον στο ξεκίνημά του! Σίγουρα πολλές οι αναμνήσεις από τότε και μένουν για πάντα ζωντανές και αναπολούμε συχνά τα ωραία εκείνα πρώτα χρόνια… Και περίεργα, εκτός των άλλων, π.χ. ακόμα και σαν έφηβος το να ντυθείς, όπως αισθανόσουν, με πιο ροκάδικο/χεβιμεταλάδικο στυλ (ραφτά, δερμάτινα, αλυσίδες, καρφιά κλπ.) ήταν πολύ δύσκολο, ή να αφήσεις μακριά μαλλιά… ερχόσουν σε σύγκρουση με την οικογένεια, τα βλέμματα της γειτονιάς ή της κοινωνίας εν γένει! Πολύ συχνά ήσουν ο αλήτης, ο πρεζάκιας κλπ. αν κάποιος δεν σε ήξερε καλά, αλλά και πάλι διατηρούσε τις επιφυλάξεις του! Σου λέει πάει αυτός, καλό παιδί ήταν, αλλά «χάλασε», έγινε μαλλιάς, παλιοχαρακτήρας (όπως λέγαμε αστειευόμενοι και αυτοσαρκαζόμενοι και εμείς οι ίδιοι). Από την μία, εγώ πιτσιρίκι αγόραζα στενά, «κολλητά» παντελόνια από το Μοναστηράκι και από την άλλη, η μητέρα μου τα έσκιζε και τα πέταγε! Είχε έτοιμη και την δικαιολογία «…δεν θα μπορείς να κάνεις παιδιά μεθαύριο έλεγε» …! Ωραία χρόνια, με δημιουργικές κόντρες που  διαμόρφωσαν όμως τον  χαρακτήρα και την προσωπικότητά μου (μουσική και μη), και όπως βλέπεις, αντέχω μέχρι σήμερα, όντας όλο και πιο πιστός και ταγμένος στην μουσική μας!

 

Ποια είναι τα αγαπημένα σου metal συγκροτήματα;

Εντάξει είναι πασιφανές από την … αρχαιότητα, χαχαχα, ότι η αγαπημένη μου μπάντα είναι οι Manowar! Φυσικά έχει μεγάλο πλούτο η μουσική μας, αλλά θα αναφέρω ακόμα μερικά ονόματα που ξεχωρίζω, όπως Warlord, Manilla Road, Omen, Heavy Load, Cirirth Ungol, Jag Panzer, Brocas Helm και Accept, Judas Priest, Twisted Sister, Iron Maiden, Slayer κ.α.

 

Είσαι από τους πιο γνωστούς Έλληνες metal DJ. Βγάζεις τα προς το ζην από το DJ-ing;

Ωωωωω ευχαριστώ, χαχα! Όχι, τα προς το ζην όχι, ευτυχώς έχω my day job που λένε, αλλά δυστυχώς που δεν γίνεται να έχω και το hobby ως επάγγελμα, αυτό θα ήταν το ιδανικό, αλλά πολύ δύσκολο έως ακατόρθωτο στην περίπτωσή μας! Αν αναλογιστεί κανείς ότι εν πολλοίς ισχύει το ίδιο ακόμα και για τους μουσικούς, φαντάσου για έναν DJ! Εκτός αν είσαι ο van Buuren, χαχαχα! Από την άλλη βέβαια, ως κάτι εξτρά, μετά από τόσα χρόνια και δόξα τω Θεώ αρκετή ζήτηση προς το πρόσωπό μου, που σημαίνει ότι μπορώ να έχω πολλές βραδιές κλεισμένες στο καλεντάρι μου, για να παίξω μέσα στο μήνα, ήταν και είναι πάντα καλοδεχούμενο το όποιο νυχτοκάματο που με βοήθησε αρκετά, ιδιαίτερα σε δύσκολες – οικονομικά - περιόδους!  Φυσικά αυτό το εξτρά και δεν το σνομπάρω, και μάλιστα θεωρώ ότι, αφού έχω δουλειά και κάποιο εισόδημα σταθερό, μπορώ να εξασκήσω το hobby μου, το DJ-ing εν προκειμένω, με ακόμα μεγαλύτερη άνεση, αυτοπεποίθηση και συνέπεια. 

 

Ποια ιδιώματα καλύπτεις ως DJ;

 Κοίτα, θεωρώ καλύπτω ένα μεγάλο φάσμα της σκληρής μουσικής, το μεγαλύτερο, αλλά σαφώς δεν μπορείς να είσαι το ίδιο καλός και ενημερωμένος σε όλα! Το κλασικό – παραδοσιακό, όπως προτιμώ να το λέω - heavy, το epic/power και το NWOBHM είναι τα αγαπημένα μου είδη στο metal, άρα μπορώ να διεισδύσω και καλύτερα να τα αποδώσω… επίσης, όποτε το απαιτήσει  η βραδιά, ο χώρος και κυρίως το κοινό που έχω απέναντί μου ως στόχο να διασκεδάσω, θα επεκταθώ άνετα και σε rock, hard rock ή thrash από την άλλη μονοπάτια! Death, black, alternative, nu metal, κλπ. τα αγγίζω λιγότερο, επειδή από τη μια δεν εμπίπτουν στο πεδίο γνώσεων/προτιμήσεών μου, αλλά και εκ των πραγμάτων οι βραδιές μου θέλω να έχουν άλλο χαρακτήρα… το να ικανοποιήσω μια μουσική επιθυμία ενός ή περισσοτέρων θαμώνων βάζοντας κάτι ‘ξεκάρφωτο’ από αυτά που συνήθως παίζω, είναι κάτι θεμιτό και μέσα στο παιχνίδι, αρκεί να γίνει με τον σωστό τρόπο (άλλη μεγάλη κουβέντα σε συνάρτηση με τις ‘παραγγελιές’, τρόπο συμπεριφοράς του DJ και εν γένει το αλισβερίσι μεταξύ όσων βρίσκονται μέσα vs αυτών έξω από την μπάρα! Νομίζω όμως παρακάτω μας δίνεται η ευκαιρία να τα πούμε αυτά καλύτερα…).

 

Πότε και σε ποιο μαγαζί ξεκίνησες να παίζεις μουσική ως DJ; Πώς και καταπιάστηκες με το DJ-ing;

Ξεκίνησα το Μάη του 1995 στην ιστορική Fame, μια pub στο Περιστέρι (not to be confused με την Fame που υπάρχει τώρα στο Μπουρνάζι, παρόλο που έχω παίξει/παίζω και εκεί). Το μαγαζί αυτό ήταν καθημερινό σχεδόν στέκι μας για χρόνια μέχρι που άλλαξε διεύθυνση και το πήρε ένας φίλος μου, ο Αντώνης, ο οποίος μου πρότεινε την θέση του DJ. Παρόλο που δεν είχα ξανακάνει κάτι ανάλογο μέχρι τότε, απλά ‘χωνόμουν’ και την ‘έψαχνα’ (‘zines, tape trading κλπ), όπως λέμε με την μουσική μας γενικώς, οπότε νομίζω ήμουν ο πλέον κατάλληλος τουλάχιστον να δοκιμαστώ σε κάτι τέτοιο. Τελικά, ήρθε και έδεσε, γιατί από την πρώτη στιγμή αγάπησα το DJ-ing και το έκανα με πάθος και προσήλωση, ίσως για αυτό συνεχίζω αισίως στον 26ο χρόνο σερί και αδιαλείπτως! Στην Fame που ξεκίνησα έπαιζα για 5 χρόνια (1995 – 2000) ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ!

 

Με ποια μαγαζιά έχεις συνεργαστεί ως DJ μέχρι σήμερα;

Τώρα μάλιστα! Είναι πάρα πολλά, όμως τα έχω καταγράψει από άλλες συνεντεύξεις, οπότε δεν με κουράζεις ιδιαίτερα, χαχαχα! Και θα τα αναφέρουμε, με τη σημείωση βέβαια ότι ως resident ήμουν και είμαι σε ορισμένα από αυτά, σε κάποια άλλα έπαιξα ως guest μια-δυο φορές ή λίγο παραπάνω κλπ. Λοιπόν, έχουμε και λέμε: Fame (original), Saloon, Πατατράκ, Διόνυσος, Σκορπιός, Texas, Underworld, Underground club, Underground Cafe, Bat City, Rainbow, Revenge of Rock, Ragnarok, Juggler, Dizzy, Dr. Feelgood, The Pub, Fame (new), Alligator - Old Boy, Nathan's Saloon, Salida, Paranoid (new), Remedy, Rock Street, The Crow, Rock Dragon, Foka Negra, Αλχημιστής, Πέτρινο, Outlaw, On Stage, Πειρατής, DreamQuest, Johnny's Rock Bar, Excalibur, Isengard, Κύκλωπας, Legacy, Wizard, Malloy's, Tithora, City cafe, Arch, Στον Αέρα live stage, Rock House (Ηχόχρωμα), Σκαραβαίος, Barock, Second Skin, Patirdi, Roi Mat, Jasmin, Cult, Bullet, και επαρχία σε Avalon (Χανιά), Rising (Τρίκαλα), Route 66 (Ηράκλειο), 8Ball (Θεσ/νικη) and steel counting …!

 

Είσαι γνωστός με το ακρωνύμιο HMRM (“Heavy Metal Re Mounia”). Πώς καθιερώθηκε αυτό;

Πολύ σωστά (μόνη μικρή διόρθωση το ! στο τέλος, HMRM! δηλαδή, χαχαχα) κοίτα να σου πω την αλήθεια δεν θυμάμαι πότε το είπα πρώτη φορά, ήταν σίγουρα σε κάποιο live και πάνω στην έκσταση και στον ενθουσιασμό το φώναξα, αυτό έγινε αρκετές φορές, και σε επόμενα live εννοώ, οπότε μετά δεν ήθελε και πολύ να «κολλήσει», όπως τα ψευδώνυμα! Και έχει μείνει ιστορική ατάκα (μέχρι και τραγούδι το έκαναν οι Convixion!) και το χρησιμοποιώ ως … καλλιτεχνικό, χαχα, για τα DJλίκια μου. Στα live πλέον έχει εμπλουτιστεί η ατάκα και έχει γίνει σύνθημα που το τραγουδάμε πολλοί μαζί, 1…2…3… και πάμε: «Heavy Metal σ’ αγαπώ, να ξενερώσω δεν μπορώ, θα το φωνάζω δυνατά, metal ρε μουνιά!».

 

Ποιες μέρες της εβδομάδας παίζεις συνήθως ως DJ; Εσύ ποιες μέρες προτιμάς και γιατί;

Δεν είναι θέμα προτίμησης, είναι θέμα περιστάσεων…. Πάντα έπαιζα οποιαδήποτε μέρα, δεν είχα πρόβλημα… Όπως είπα πριν, στην Fame (φοιτητής τότε) έπαιζα κάθε μέρα για 5 χρόνια! Είχα τον χρόνο και την άνεση να το κάνω. Ούτε είχα το ψώνιο να παίξω και καλά μόνο, όταν θα έχει κόσμο κάπου, το Σάββατο π.χ. Εγώ όταν έπαιζα καθημερινές στο Texas ήταν σαν Σάββατο από κόσμο… άλλες εποχές, ΟΚ! Πλέον παίζω Παρασκευές, Σάββατα (και παραμονές αργιών κλπ.), μιας και έχω και το πρωινό ξύπνημα για την «κανονική» εργασία. Γενικά όμως, όπως λέμε και παραπάνω, αυτό σιγά σιγά άλλαξε λόγω των συνθηκών και «βολεύτηκαν» αρκετά από τα μαγαζιά με «αυτόματο πιλότο» και έτοιμες μουσικές λίστες για τις καθημερινές, ή με το να εκτελεί χρέη DJ ο μπάρμαν ή/και να ψευτοπαίζει ο ιδιοκτήτης, ώστε να μειώνονται τα έξοδα λειτουργίας του καταστήματος. Αναγκαίο κακό, ΟΚ, αν δεν «βγαίνεις» … Όμως τα δικά μας (ροκάδικα) στέκια θεωρώ «πουλάνε» πρωτίστως μουσική και ο θαμώνας θα έρθει κυρίως για αυτό, οπότε είναι μια σημαντική παράμετρος που θέλει και την ανάλογη φροντίδα … 

 

Προσχεδιάζεις τι θα παίξεις ή κάνεις πρόγραμμα αυθόρμητα;

Όχι! Ποτέ δεν προσχεδιάζω και ό,τι παίζω βγαίνει επί τόπου… Σίγουρα έχω ένα πλάνο γενικό του ύφους που θα ακολουθήσω, αναλόγως το μαγαζί που παίζω κάθε φορά … πολύ γενικά, όμως, γιατί αναλαμβάνοντας τα dexx, τα εκάστοτε τραγούδια επιλέγονται αυθόρμητα όπως λες, «φρέσκα» και «ολοζώντανα», χαχα, το ένα φέρνει μετά το άλλο! Αυτή είναι και η μαγεία! Να μην ξέρω ούτε εγώ ο ίδιος τι θα ακολουθήσει και να το απολαμβάνω μαζί με τον κόσμο την ώρα που το επιλέγω …  Μικρή εξαίρεση τα θεματικά parties, που εκεί ενδέχεται (βασικά επιβάλλεται) να έχει γίνει μια προεργασία και μια συλλογή από συγκεκριμένα τραγούδια που θα «ντύσουν» μουσικά το event, αλλά και αυτά κάποια στιγμή με τη σειρά τους θα πρέπει να αναμειχθούν δημιουργικά με το υπόλοιπο πρόγραμμα, οπότε πάλι καταλήγουμε σε live DJ, όπως λένε και στο χωριό μου! Ακόμα μικρότερη εξαίρεση, αλλά και αυτή έχει την (μεγάλη) χάρη της, αποτελούν κάποια τραγούδια που μού αρέσει να συνδυάζω στο mix, γιατί ταιριάζουν είτε μουσικά, είτε στιχουργικά ή ακόμα και απλώς θεματικά! Οπότε αυτά πάνε συνήθως πακέτο μαζί κλπ. και το αποτέλεσμα στο αυτί είναι φανταστικό, μιας και μπορείς π.χ. να ακούσεις δύο ή και τρία διαφορετικά τραγούδια στη σειρά και να έχουν «κολλήσει» τόσο αρμονικά ως ένα! Αυτό εξάλλου είναι και το DJ-ing, όχι απλώς βάζω παραθετικά το ένα μετά το άλλο τραγούδι και τέλος … Σαφώς στο rock/metal δεν συμβαίνει τόσο συχνά και τόσο «αναγκαία», όπως σε άλλες μουσικές (π.χ. ηλεκτρονική), αλλά όταν και όσο μπορείς να το κάνεις, είναι γαμώ!

 

Ο DJ πρέπει να προσαρμόζει το πρόγραμμά του στα γούστα, τις αντιδράσεις, τα σχόλια κλπ. των εκάστοτε πελατών ενός μαγαζιού;

Και ναι και όχι! Τι εννοώ… η αλήθεια βρίσκεται (εκτός από τους Sex Pistols) κάπου στη μέση. Πιστεύω χρειάζεται μια ισορροπία ανάμεσα σε αυτά που αναφέρεις (γούστα, αντιδράσεις, σχόλια) και την προσωπική πινελιά, φιλτράρισμα, οπτική και τελικό πιλοτάρισμα από τον DJ. Αλλιώς θα χρειαζόμασταν απλώς ένα juke box! Αλλά δεν πάει έτσι… ο DJ είναι εκεί, για να παίξει με τον όσο το δυνατό πιο σωστό και ενδεδειγμένο τρόπο (καθορίζεται από τον εκάστοτε DJ και αναλόγως έχουμε επιτυχία ή όχι) αυτά που θα ήθελαν να ακούσουν οι θαμώνες, αλλά και να μάθουν, να αγαπήσουν και νέα ακούσματα.

 

Πόσο σημαντικό είναι ένας DJ να κάνει το χατίρι του κόσμου, παίζοντας «παραγγελιές»;

Είμαι από αυτούς που το τηρούν! Σε αντίθεση με πολλούς συναδέλφους που γνώρισα κατά καιρούς. Είναι σημαντικό και το κάνω σε μεγάλο βαθμό … όμως υπάρχουν και τα όρια! Αν βάλεις τα σωστά όρια (ποσοτικά και χρονικά) ακόμα και στις «παραγγελιές» είσαι κομπλέ!  Επίσης, πολύ σημαντικό για μένα ο τρόπος που θα συνεννοηθεί ο DJ και η συμπεριφορά του απέναντι στον θαμώνα. Μπορεί να τού ικανοποιήσεις την «παραγγελιά» αλλά με περίεργο ύφος και «στράβωμα» που λέμε, οπότε να τού βγει ξινό και από την μύτη, ενώ αντίθετα μπορείς να τον κερδίσεις ακόμα και αν δεν του παίξεις (είτε γιατί δεν ταίριαζε στο πρόγραμμα είτε γιατί το ξέχασες κλπ.) το τραγούδι του, αρκεί να ξέρεις  πώς να μιλήσεις και να φερθείς. 

 

Πόσο επηρεάζουν τη διασκέδαση του κόσμου, το κέφι σε ένα μαγαζί οι μουσικές επιλογές ενός DJ;

Απόλυτα! Το Α και το Ω! ΟΚ, σαφώς υπάρχουν και άλλα στοιχεία που θα επηρεάσουν την ατμόσφαιρα και το κέφι σε ένα bar/club, αλλά η μουσική είναι αυτή που έχει τον κύριο λόγο. Άρα ο DJ και ο τρόπος που την διαχειρίζεται … Επίσης, με την λέξη κέφι που θέτεις στην ερώτηση, μού δίνεις πάσα, για να πω ότι, εκτός από την συγκεκριμένη μουσική που υποτίθεται πρέπει να ακουστεί σε έναν χώρο, για να φτάσουμε στο κέφι, διασκέδαση κλπ., υπάρχουν και ευχάριστες μουσικές (από ελληνική ή άλλη σκηνή) ή οπτικές «σφήνες», που ο DJ μπορεί να χρησιμοποιήσει ως ευχάριστα διαλείμματα, ανεβάζοντας το κέφι και την διάθεση του κόσμου (ένα χιουμοριστικό βίντεο, αθάνατες ατάκες παλιού ελληνικού κινηματογράφου, ένα θεαματικό βίντεο π.χ. από αγώνες ταχύτητας που θα το συνδυάσει και με ανάλογο τραγούδι στην συνέχεια κλπ.). Επίσης, αυτές οι «σφήνες» συχνά βολεύουν και πρακτικά ως μουσικές γέφυρες! Για να αλλάξεις λίγο το ύφος και να περάσεις άμεσα από ένα ιδίωμα σε κάποιο άλλο (πάντα εντός του heavy metal), χωρίς να ταυτιστούν άμεσα το τελευταίο τραγούδι που ακούστηκε πριν το χιουμοριστικό βίντεο π.χ. με το επόμενο που θα το ακολουθήσει!

 

Παίζεις τραγούδια από μπάντες που δεν σου αρέσουν καθόλου, ακόμη κι αν ανήκουν στα λεγόμενα «ιδιώματά σου»; Και αντίθετα, παίζεις πολλά τραγούδια από τις αγαπημένες σου μπάντες;

Ναι σε όλα! Αλλιώς κάθομαι σπίτι μου και παίζω/ακούω ό,τι αρέσει σε μένα. Σίγουρα βάζω μπάντες και τραγούδια που δεν μου αρέσουν, γιατί εκεί βρίσκομαι, για να παίζω για τον κόσμο! ΟΜΩΣ, για να γίνει αυτό σωστά, θα πρέπει και εγώ να περνάω καλά και να είμαι σε … φόρμα ώστε να διασκεδάσω και τους άλλους, οπότε θα βρω και τον τρόπο να «κουμπώσω» αρκετές από τις μπάντες που αγαπώ και τα αντίστοιχα tracks τους. 

 

Το πρόγραμμα ενός DJ πρέπει να αλλάζει κάθε βράδυ;

Βασικά ναι! Για πολλούς λόγους… Εξαρτάται κιόλας αν μιλάμε για το ίδιο μαγαζί. Γιατί υποθετικά αν παίξω ακριβώς το ίδιο πρόγραμμα Παρασκευή σε ένα στέκι και Σάββατο σε άλλο με διαφορετικό κοινό, ποιο το πρόβλημα;! Δεν θα το κάνω φυσικά, γιατί πρώτος εγώ θα έχω πρόβλημα και θα βαρεθώ, εξάλλου, όπως είπαμε, το πρόγραμμα βγαίνει αυθόρμητα και όχι κονσέρβα, οπότε κάθε βράδυ, όπου και να είμαι, ναι, θα παρουσιάσω και κάτι διαφορετικό.

 

Σού αρέσουν οι θεματικές βραδιές, όπως αφιερώματα σε μπάντες, ιδιώματα, χώρες, διάφορα parties/events κ.λπ.;

Ναι! Πάρα πολύ! Και νομίζω αυτά τα 26 χρόνια το έχω αποδείξει με τον πλέον εύγλωττο και χαρακτηριστικό τρόπο. Χιλιάδες αφιερώματα σε ιδιώματα, χώρες, band vs band battles, σε καλλιτέχνες μεμονωμένους, αποκριάτικα, release parties, τα Μπάχαλα (όπως τα έχω ονομάσει) και πάρα πολλά ακόμα … Αλλά και τα τελευταία 10 περίπου χρόνια τα πλέον ιδιαίτερα events με σφραγίδα HMRM!, που είναι ένας συνδυασμός μουσικής και γαστρονομίας, όπως η εκδρομή στα Δερβενοχώρια για την Metal Προβατίνα, το Heavy Burger/Metal Pizza κ.ά. Θεωρώ ότι τα θε(α)ματικά events χρειάζονται, για να εξάπτουν το ενδιαφέρον, να ενισχύουν την διασκέδαση του κόσμου και να τον ιντριγκάρουν. Μία στο τόσο χρειάζεται αυτή η αλλαγή και παρέκκλιση από το καθιερωμένο πρόγραμμα και dj σετ της εκάστοτε εβδομάδας. Εξάλλου, πολλά από τα θεματικά parties γίνονται με αφορμή ή συνδυάζονται με κάποια εορτή ή ημερολογιακή συγκυρία, για να προσδώσουν ιδιαίτερη και δέουσα αίγλη σε κάποιο τιμώμενο γεγονός κλπ. 

 

Πόσο σημαντικό είναι για έναν DJ να ενημερώνεται για τα μουσικά δρώμενα;

Πολύ σημαντικό και αυτονόητο. Δεν νομίζω να χρειάζεται περαιτέρω επεξήγηση. Φυσικά παλιότερα αυτός ο ρόλος, με την έννοια να παρουσιάσει ο DJ κάτι καινούριο στον κόσμο, ήταν πιο ενεργός, λειτουργικός και επιβαλλόμενος, ΟΚ, τώρα είναι λίγο διαφορετικά τα πράγματα … τα μέσα και οι τρόποι πληροφόρησης είναι περισσότεροι και πιο προσιτοί σε όλους, αλλά αυτό δεν μειώνει καθόλου την ανάγκη για διαρκή ενημέρωση του DJ, τουναντίον την κάνει  πιο επιτακτική και το έργο του πιο (δημιουργικά) δύσκολο.

 

Σε ενδιαφέρει ως DJ να μάθεις στον κόσμο νέες μπάντες ή παλαιότερες obscure μπάντες;

Με ενδιαφέρει να διασκεδάσει ο κόσμος. Όταν για να γίνει αυτό κρίνω ότι θα χρειαστεί μαζί με το κλασικό, ήδη γνωστό και αγαπημένο, να προσφέρω και κάτι πιο «ψαγμένο», παλιό ή μια νέα μπάντα που με συγκίνησε, θεωρώντας ότι αξίζει και θα «κερδίσει» τους θαμώνες, ναι, φυσικά και θα το κάνω. Βασικά αυτός ήταν νομίζω και ο λόγος που στο ξεκίνημά μου (αλλά και πάντα), σε εποχές (ειδικά προ internet) που δεν παιζόταν το κάτι διαφορετικό στα μαγαζιά, είχα την γνώση, ευκαιρία και επιθυμία να το ρισκάρω και έτσι πορεύτηκα. ΟΜΩΣ, θέλει μεγάλη προσοχή στο όριο, τρόπο, αναλογίες και περίσταση που θα συνδυάσεις το «άγνωστο» με το mainstream. Δεν είναι σε κάθε μαγαζί φασόν η δουλειά αυτή, έχει ιδιαιτερότητες, όπως έχει το κάθε στέκι και ο εκάστοτε κόσμος τους. Ο DJ επομένως πρέπει να προσαρμόζεται ανάλογα.

 

Οφείλει ένας DJ να επενδύει χρήματα, για να εμπλουτίζει τη μουσική συλλογή του, να αγοράζει εξοπλισμό, να κάνει back-up κλπ.;

Επιβάλλεται! Από πού να ξεκινήσω… σαφώς και η μουσική συλλογή μου εμπλουτίζεται σχεδόν κάθε μέρα! Και η προσωπική και το υλικό που προορίζεται για να χρησιμοποιήσω στα dj sets μου. Αυτονόητο και αυτό νομίζω. Ποτέ δεν δίστασα να ξοδέψω χρήματα, για να αγοράσω εξοπλισμό (laptop, προγράμματα, τσάντες/θήκες για CDs/DVDs, κάρτες ήχου για αναβάθμιση της ποιότητας, controllers κλπ.) και όλα αυτά όχι για προσωπική χρήση στο σπίτι εννοώ, αλλά για να μπορέσω να είμαι πιο ποιοτικός και αποτελεσματικός στις βραδιές που παίζω στα μαγαζιά, μιας και αυτά (ενώ όφειλαν) δεν τα παρείχαν. Ακόμα και έτσι, θεωρώ ότι, επενδύοντας σε κάτι τέτοιο, δεν ζημιώθηκα, αλλά αμείφθηκα στο βάθος χρόνου, φτιάχνοντας ένα καλό όνομα στην «πιάτσα», δημιουργώντας ένα fan base που με ακολουθούσε (και δεν αποτελούνταν μόνο από φίλους που με ήξεραν προσωπικά), εδραιώνοντας τη φήμη μου, με αποτέλεσμα να έχω πάντα προτάσεις για συνεργασίες κλπ. Για παράδειγμα, θυμάμαι στο Τexas club στην Ιπποκράτους, όταν έβαλαν DVD players και οθόνες, εποχές προ δυνατότητας downloading, γρήγορου internet κλπ., αγόραζα από έναν τύπο στην Αμερική γραμμένα DVDs, με video clips και live shows, γιατί ήθελα να έχω υλικό που δεν υπήρχε ή έβρισκες εύκολα, ώστε να μπορώ να παρουσιάσω κάτι νέο, κάτι διαφορετικό κλπ. …  και αυτό το κόστος αντί να το επωμίζονται τα μαγαζιά για τον κόσμο τους, εγώ το έκανα από πάρτη μου, γιατί μ’ άρεσε και ήθελα να  προσφέρω ό,τι καλύτερο και σπάνιο στους θαμώνες! Μιας και λες για back up, χαχα, εντάξει, καταλαβαίνεις μετά από 26 χρόνια πόσο σημαντικό είναι να προφυλάξω και να διατηρήσω σώο και ασφαλές το υλικό μου, διπλά και τρίδιπλα τα back ups!

 

Πόσο σημαντικό είναι ένας DJ να είναι ευγενικός, προσιτός και φιλικός με τον κόσμο;

Νομίζω από μόνος σου απαντάς, μόνο και που θίγεις και ανοίγεις τέτοια θέματα! Φυσικό και ανθρώπινο και αν μη τι άλλο, επιβάλλεται και αυτό κατ’ εμέ, (και) ο DJ να είναι φιλικός και προσιτός στον κόσμο! Δεν είναι θεός (όπως την έχουν «δει» πολλοί), ούτε ο απλησίαστος που πρέπει να τον αφήσουμε στην ησυχία του να κάνει τη δουλειά του. Πρέπει να έχει τα άντερα και την θέληση βασικά να το κάνει από μόνος του… να έχει το νου του στο μουσικό πρόγραμμα και ροή της βραδιάς, αλλά και να έρχεται σε επαφή και επικοινωνία με τον κόσμο που υπάρχει γύρω, και όχι μόνο, όταν τον προσεγγίζουν για μια «παραγγελιά»! Καλά άστο, εγώ βρίσκομαι στο άλλο άκρο! Βγαίνω συχνά πυκνά (και το ξέρουν όσοι έρχονται στις βραδιές μου) έξω από τον χώρο που παίζω μουσική, για να χαιρετίσω κόσμο, να κάνω έναν χαβαλέ, μια πλάκα ή ο,τιδήποτε άλλο (ακόμα και να βοηθήσω σε ένα service αν χρειαστεί κλπ. …) Είναι μια διαδικασία πολύπλευρη και όχι στατική για μένα, απόδειξη δεν κάθομαι ποτέ! Όσες ώρες παίζω είμαι όρθιος φυσικά! Ποτέ δεν ένιωσα καλά (αν και θα ήταν πολύ πιο ξεκούραστο) να παίξω μουσική καθιστός, ούτε καν σε ψηλό σκαμπό έστω ακουμπισμένος (ακόμα και αν έχω έρθει σερί από το μεσημέρι και έχοντας επιβιώσει από ένα Up The Hammers ή άλλο fest, live κλπ.!!). Όποτε φτάνω στο μαγαζί και βλέπω στο DJ booth κάθισμα/σκαμπό κλπ., τα διώχνω μακριά, με ενοχλούν, χαχαχα!     

 

Σήμερα πολλοί αυτοαποκαλούνται DJ, χωρίς να «το έχουν». Πώς βλέπεις εσύ το όλο πράγμα;

Κοίτα, αυτούς βασικά τους έφτιαξε το «σύστημα» (και στη συνέχεια το ΥouΤube)… δηλαδή, όταν το κάθε μαγαζί και ο υπεύθυνος του, ειδικά σε περιόδους που δεν πηγαίνει καλά ως επιχείρηση κλπ., δίνει την ευκαιρία στον κάθε τυχόντα (επειδή π.χ. ήταν καλός και μόνιμος θαμώνας, επειδή αυτοπροτάθηκε, επειδή είχε πολλές διασυνδέσεις που θα έφερναν κόσμο κλπ.) να αναλάβει βραδιές, και μάλιστα κρίσιμες (θεματικά parties, Σάββατα), χωρίς πριν να έχει δοκιμαστεί και αποδείξει την αξία του (σε όλα τα επίπεδα και ως DJ και ως άνθρωπος), τότε, ακόμα και αν είχε τη δυναμική και τα φόντα να κάνει κάτι αξιόλογο (μέσα και μετά από εμπειρία, όμως, και δουλειά), το πιο πιθανό είναι να μην πετύχει το όλο εγχείρημα. Πόσο μάλλον, όταν δεν το «έχει» όπως λες με τίποτα, γιατί δεν φτάνουν μόνο οι ξερές μουσικές γνώσεις στην τελική (τι λέμε τόση ώρα εδώ μέσα!), όπως επίσης δεν μπορεί να γίνει DJ ο κάθε ηχολήπτης, μουσικός κλπ.! Αυτοί από μόνοι τους είναι άλλοι κλάδοι και παρακαλώ πολύ, προς όφελος της νύχτας και της διασκέδασης όλων μας, παίδες, μην συγχέετε ρόλους και για το πού είναι ο καθένας προορισμένος! Και εγώ ξεκίνησα και έκανα κιθάρα κάποτε δύο χρόνια! Με το ζόρι να γίνω κιθαρίστας!; Αφού δεν το «είχα»! (αν και εδώ που τα λέμε θα προτιμούσα να έχω καλή φωνή και να είμαι ένας frontman! Εκεί γουστάρω, το’ χω …. όλο το πακέτο, εκτός από το βασικό, τη φωνή, χαχαχαχαχα!).

 

Τι θα έλεγες σε κάποιον, που θέλει να σταδιοδρομήσει σήμερα ως DJ;

Να μην αγαπάει μόνο την μουσική, να είναι και σφόδρα ερωτευμένος μαζί της. Ααα και να τού αρέσουν τα ξενύχτια και τα parties. Αλλιώς πρόβλημα… αν κοιτάει το ρολόι, τι ώρα πήγε και πότε θα κλείσει το μαγαζί και πότε θα φύγει ο τελευταίος θαμώνας, κλάψε τον… σε ένα μήνα πήγε σπίτι του. Και να είναι ενήμερος επίσης ότι θα χάσει πολλές από τις προσωπικές του στιγμές, θα αναπληρώσει με άλλες, όμορφες εμπειρίες, αλλά θα χάσει κιόλας, όπως θα χάσει και μερικά - μάλλον αρκετά - live… αν και αυτό διορθώνεται με ένα κόλπο! Αρκεί να διοργανώνει ο ίδιος το after party για το live που τον ενδιαφέρει! Έτσι δεν θα χρειάζεται να φύγει πολύ πριν τελειώσει η συναυλία! Αλλά ας μην τα αποκαλύψουμε και όλα, χαχαχα!

 

Περίγραψέ μας κάτι το ευτράπελο, το αστείο, που σου συνέβη την ώρα που έκανες το πρόγραμμά σου ως DJ.

Από τέτοια σκηνικά ουκ ολίγα, όπως είναι φυσικό και επόμενο μέσα σε όλα αυτά τα χρόνια! Κάποτε με κλείδωσαν (ΟΚ, μετά το πέρας του dj set μου) στο Texas club στην Ιπποκράτους! Έφυγαν όλοι, έκλεισε το μαγαζί και εγώ είχα αποκοιμηθεί σε κάποιο σημείο και δεν με πήραν πρέφα! Έφυγα μετά από πολύωρες «διαπραγματεύσεις» με περαστικούς (εγώ μέσα από ένα μικρό παραθυράκι στην πόρτα) και προσπάθειες (δεν χρησιμοποιούσα κινητό τότε και για πολύ καιρό βασικά, άλλο θέμα αυτό, χαχαχα) … με το που σηκώθηκα από το σημείο που είχα αποκοιμηθεί άρχισε να σκούζει και ο συναγερμός και δεν σταμάτησε μέχρι που ήρθαν να ανοίξουν και να φύγουμε, …. άσε, ακόμα τον ακούω να ηχεί στα αυτιά μου! Εν ώρα καθήκοντος…. χμμμ, πολλά και διάφορα, τι να πρωτοθυμηθείς…. Μέσα στην τρέλα (και πιώμα του) θαμώνας ανοίγει τον πυροσβεστήρα ξηράς σκόνης, που σημαίνει αυτομάτως ότι ένα μαγαζί σε δεύτερα έγινε μην πω πώς και πόσο καθάρισμα χρειάστηκε κάθε σημείο, ποτήρι, μπουκάλι και σπιθαμή του! Ευτράπελο για τους απ’ έξω, καθόλου αστείο για τον μαγαζάτορα και τα παιδιά που δούλευαν! Άλλη φορά θυμάμαι θαμώνες να ανεβαίνουν εκστασιασμένοι πάνω στις μπάρες και τα τραπέζια να χορεύουν, ΟΚ το αναφέρω ως ιδιαίτερο, γιατί εδώ δεν μιλάμε για κάποιο ελληνάδικο ή σκυλάδικο, ξέρω γω τι άλλο;!... πολλές ευχάριστες εκπλήξεις που έκανα εγώ στον κόσμο ή/και που δέχτηκα, αλλά και πολλά άσχημα, δυστυχώς, αλλά ας μείνουμε στα ευχάριστα!

 

 

Τελικά ποιος είναι ο  καλός DJ;

 Σε μια φράση… αυτός που θα διασκεδάσει όσο το δυνατόν περισσότερους από τους θαμώνες που βρίσκονται υπό τις μουσικές του την εκάστοτε βραδιά. Σε μεγαλύτερη ανάλυση …. βλέπε όλο το κείμενο της συνέντευξης και κρατήστε σημειώσεις!

 

Πόσο σε επηρέασε η πανδημία του κορωνοϊού ως άνθρωπο και ως DJ; Πιστεύεις θα επανέλθουν τα πράγματα εκεί, που ήταν πριν την πανδημία, τα lockdown, κ.λπ.;

Κατ’ αρχάς ΕΛΠΙΖΟΥΜΕ να επανέλθουν όλα στους ρυθμούς που ήταν πριν! Δύσκολο, θα πάρει καιρό, αλλά ελπίζω να γίνει κάποια στιγμή! Βέβαια, το κακό είναι πως όλο αυτό ήταν και μια καλή αφορμή, για να τεσταριστούν πολλές καταστάσεις! Μάζες, ψυχολογίες, αντιδράσεις, υπακοή κλπ. και σίγουρα όλα αυτά δεν έγιναν προς όφελος της ανθρωπότητας, αλλά από και για κάποια ανώτερα κέντρα εξουσίας, είτε μιλάμε για εθνικές κυβερνήσεις ή ακόμα ψηλότερα και πιο βαθιά. Εγώ προσωπικά και φυσικά το ένιωσα, όπως όλοι μας θεωρώ, λίγο ή περισσότερο, μιας και αναφερόμαστε σε πολλαπλά επίπεδα της ζωή μας που επηρεάστηκαν από την πανδημία (υγεία, εργασία, οικονομία, εκπαίδευση, κοινωνικές/διαπροσωπικές σχέσεις κλπ.). Φτου φτου, από υγεία so far so good, όσον αφορά στην πρωινή μου δουλειά, ξεπεράσαμε κάποια προβλήματα με τηλεργασία, που μπορεί αυτή με τη σειρά της να επέφερε άλλα, όμως μέχρι στιγμής ευτυχώς πάει καλά. Στην βραδινή απασχόληση, δηλ. τα djλίκια μου, που μας ενδιαφέρει και περισσότερο στην παρούσα συνέντευξη, σαφώς επηρέασε αρκετά, αφού τον τελευταίο χρόνο τα bars/clubs ήταν κλειστά (κατά τον περισσότερο καιρό). Και αυτό έχει διττή σημασία, μιας και απείχα και ως DJ από τα πόστα μου, ώστε να διασκεδάσω τον κόσμο, αλλά και ως θαμώνας που θέλει να βγει, να διασκεδάσει ο ίδιος, να πιει τις μπύρες του με το κορίτσι του και να δει κάποιους φίλους και γνωστούς. Συν το γεγονός, δεν το παραβλέπουμε και αυτό - έστω και ήσσονος σημασίας σε σχέση  με τα ήδη αναφερθέντα - του χαμένου νυχτοκάματου. Από την άλλη, μετά από 25+1 χρόνια παρουσίας μου στα dexx, το λέω 25+1 αντί 26, χαχαχα, γιατί η πανδημία μού στέρησε πέρυσι μια σειρά επετειακών events και happenings που είχα κατά νου, για να γιορτάσω τα 25 years on metal dexx, και επειδή είμαι από φύση αισιόδοξος και ψάχνω να βγάλω ό,τι καλό μέσα από οποιαδήποτε δυσκολία, θεωρώ ότι ξεκουράστηκα αρκετά καλά μετά από τόσα ξενύχτια και καταχρήσεις χρόνων, όντας πλέον έτοιμος, κυρίως πρόθυμος και ανανεωμένος, όταν ανοίξουν τα μαγαζιά,  να ανέβω στα πλατώ και πίσω από τις μπάρες και να παίξω δυνατά (loud ‘n’ proud) τις αγαπημένες μας μουσικές, αλλά και να τα π(ι)ούμε με αρκετό κόσμο που χαθήκαμε για μεγάλο διάστημα! Return of the warlord DJ, λοιπόν, σύντομα to a metal bar near you! Ευχαριστώ πολύ τον κόσμο για την αγάπη και την παρέα του όλα αυτά τα χρόνια και συνεχίζουμε! Μαζί! Stay tuned! Stay hungry for HMRM!

 

Ποδαρικό στην στήλη Made in Greece κάνουμε με τον Χρήστο Παπαδάτο και το No Remorse Records! Ένα από τα πιο ιστορικά hard rock και heavy metal δισκοπωλεία της Αθήνας, το No Remorse Records είναι γνωστό σε κάθε φίλο της σκληρής μουσικής στην Ελλάδα. Πέρα από δισκοπωλείο, το οποίο έχει δυνατή παρουσία και στο διαδίκτυο (βλέπε τη διεύθυνση https://www.noremorse.gr/), No Remorse Records λέγεται και η δισκογραφική εταιρεία, που ίδρυσε ο Χρήστος Παπαδάτος και η οποία αριθμεί πάρα πολλές αξιόλογες κυκλοφορίες μέχρι σήμερα. Στις γραμμές, που ακολουθούν, μπορείτε να διαβάσετε την πολύ ενδιαφέρουσα κουβέντα, που είχαμε με τον Χρήστο, ο οποίος απάντησε πρόθυμα σε κάθε μας ερώτηση. Στην στήλη Made in Greece, το Myth of Rock θέλει να αφουγκραστεί τον παλμό της ελληνικής rock/hard rock/heavy metal σκηνής (και κουλτούρας) και μια συνέντευξη με τον πολύ συμπαθή Χρήστο Παπαδάτο είναι η καλύτερη αρχή! No Remorse Records, λοιπόν!

από τον Δημήτρη Ζαχαρόπουλο


Γεια σου Χρήστο, πώς τα πέρασες στο lockdown λόγω του κορωνοϊού;

Σε ευχαριστώ για τη πρόσκληση! Αν θέλεις να το πιστέψεις, τη περίοδο του lockdown κουράστηκα ακόμα περισσότερο, αφού ήταν οι μέρες που μετακόμισε το κατάστημα σε νέο, μεγαλύτερο και πιο κεντρικό χώρο, στην Ακαδημίας 81. Οπότε αυτό το διάστημα, δούλευα όλη μέρα, κάθε μέρα!

Είσαι ο ιδιοκτήτης του δισκοπωλείου Νο Remorse Records. Θα ήθελα, λοιπόν, για αρχή να μας εξιστορήσεις πώς ξεκίνησες το No Remorse Records.

Πάμε πολλά χρόνια πίσω, στη δεκαετία του ’90, όπου έκανα ερασιτεχνικά κάποιες αγοραπωλησίες, μέχρι τη στιγμή που αποφάσισα να δημιουργήσω τη δική μου επιχείρηση και ξεκίνησα τον Φεβρουάριο του 1998. Σκοπός ήταν να ασχοληθώ επαγγελματικά με τη μουσική που αγαπάω και ταυτόχρονα, να καλύψω κάποιες ανάγκες της αγοράς σε κυκλοφορίες του ευρύτερου metal χώρου.

Πώς επέλεξες να ονομάσεις το μαγαζί Νο Remorse Records;

Motörhead. Απλά και όμορφα.

Κυρίως ποια ιδιώματα καλύπτονται στο No Remorse Records; Θα βρει κανείς μόνο καινούργια (αχρησιμοποίητα) ή και second hand CDs/βινύλια κ.λπ.;

Κυρίως το φάσμα του παραδοσιακού metal ήχου, κλασικό heavy, power, doom, NWOBHM, thrash, αλλά και αρκετό hard rock. Νέες και παλιότερες κυκλοφορίες, καινούρια και second hand και φυσικά αρκετές σπάνιες και private εκδόσεις, οι οποίες είναι και ένα επιπλέον ατού του καταστήματος, μαζί με πολλές Japan εκδόσεις, όλα σε CD και βινύλιο. Το τελευταίο καιρό, έχει γίνει ένα γενικότερο «άνοιγμα» σε νέες κυκλοφορίες από όλα τα είδη του ευρύτερου σκληρού ήχου, όπως και σε t-shirts.

Το μαγαζί υπάρχει πολλά χρόνια πριν τη δημοσιονομική κρίση του 2010 στην Ελλάδα. Πώς βίωσες την κρίση αυτή ως ιδιοκτήτης επιχείρησης στην Ελλάδα;

Δεν ήταν εύκολο γιατί συνοδεύτηκε με τη περίοδο που άρχισε να μεγαλώνει το τμήμα της δισκογραφικής, οπότε χρειάστηκε επένδυση σε χρήμα, χρόνο και αρκετή δουλειά. Το γεγονός ότι το κατάστημα και η δισκογραφική απευθύνεται σε παγκόσμιο κοινό (μέσω και του online καταστήματος), ήταν σαφώς ένας σημαντικός λόγος που η εταιρία άντεξε και έκανε το επόμενο βήμα, παρά τις δύσκολες συνθήκες.

Πώς είναι σήμερα, στην εποχή του internet και του downloading, τα πράγματα για ένα δισκοπωλείο;

Νομίζω πως η απάντηση είναι γνωστή. Η ψηφιακή εποχή έφερε την ταχύτητα, η οποία ταχύτητα σιγά σιγά εξελίχθηκε και με αρνητικό τρόπο σε πολλά πράγματα. Όταν τα έχεις όλα δίπλα σου με το πάτημα ενός κουμπιού, δεν θα δώσεις την απαιτούμενη προσοχή στη δημιουργία. Είτε πρόκειται για ένα μουσικό album που θα «κατεβάσεις» ή θα ακούσεις στα γρήγορα στο YouTube (χωρίς καν με το σωστό ήχο), είτε για μια ταινία που πάλι δεν θα δεις όπως πρέπει, είτε για ένα βιβλίο που θα διαβάσεις στα γρήγορα σε PDF ή ακόμα χειρότερα, διαβάζοντας μόνο τους «τίτλους» σε κείμενα και άρθρα, νομίζοντας πως έτσι έχεις κατανοήσει και μάθει το περιεχόμενο. Έχουμε φτάσει στην εποχή που αλλάζουμε απόψεις μόνο σε υπολογιστές και για να συζητήσει κάποιος, πρέπει πρώτα να «γκουγκλάρει» το θέμα. Ευτυχώς βέβαια, πάντα θα υπάρχει και ο άνθρωπος με σεβασμό και εκτίμηση στον καλλιτέχνη, την τέχνη και την μουσική, που θα θέλει να την κατανοήσει και να την αφουγκραστεί στην πλήρη της μορφή, το φυσικό προϊόν, δίνοντας πάντα και τον χρόνο που αρμόζει στο έργο.

Ως ιδιοκτήτης του No Remorse, θα ήθελα να μου περιγράψεις τον Έλληνα metalhead ως αγοραστή δίσκων. Ποια είναι τα χαρακτηριστικά του; Είναι πιστός και παραδοσιακός, όπως λέγεται;

Είναι πιο περίπλοκο το θέμα και δεν υπάρχει κάποιο στάνταρ, γιατί πολύ απλά, ήταν διαφορετικός ο μεταλλάς της δεκαετίας του ’80, διαφορετικός αυτός των ‘90s, των ‘00s και φυσικά ο σημερινός έφηβος, αν και σήμερα είναι απειροελάχιστοι οι έφηβοι που ακούνε metal. Σε όλα αυτά, παίζουν ρόλο και τα διαφορετικά ιδιώματα που ακούει κάποιος, όπως και το πώς αντιλαμβάνεται αυτός το metal. Metal μπορεί να σου πει κάποιος τους Judas Priest, metal κάποιος άλλος τους Mastodon και ταυτόχρονα να τους χωρίζει ένας ωκεανός διαφορετικών απόψεων, αφού έχουν διαφορετική προσέγγιση στην μουσική, αλλά ο καθένας με τον τρόπο του να στηρίζει αυτό που ακούει. Γενικώς, όπως τη βρίσκει ο καθένας!

Το No Remorse, πέρα από φυσικό κατάστημα, είναι και online shop. Θεωρείς ότι το σωστό δισκοπωλείο πρέπει να έχει παρουσία και στο internet τη σήμερον ημέρα;

Σαφέστατα. Είναι αυτό που λέγαμε παραπάνω για το «κουμπί δίπλα σου». Αυτό είναι ένα από τα θετικά πράγματα που σου παρέχει το διαδίκτυο, αφού μπορεί ο οποιοσδήποτε να δώσει τον απαιτούμενο χρόνο, να κάνει έρευνα αγοράς και ταυτόχρονα να χτίσει και δεσμούς εμπιστοσύνης με κάποιο κατάστημα, το οποίο θα βρίσκει πάντα τρόπο να τον εξυπηρετεί.

Τι προτιμάς πιο πολύ, να έρχεται ο μεταλλάς, να ψάχνει δίσκους, να σε ρωτάει και τη γνώμη σου για κάποιες κυκλοφορίες ή να καταναλώνει μέσω internet με δύο – τρία κλικ;

Κρίνοντας από τον εαυτό μου, πάντα είναι διαφορετική η φυσική παρουσία, αλλά έτσι έχω μάθει εγώ. Κάποιος νεότερος μπορεί να σκέφτεται διαφορετικά. Πάντως, υπάρχουν πολλοί φίλοι και πελάτες που τους έχω βάλει να ακούσουν κάτι όλα αυτά τα χρόνια και δεν το ξεχνάνε ποτέ! Η έκπληξη, ο αιφνιδιασμός, η πρόταση, οι συζητήσεις, όλα στο φυσικό τους χώρο. Νομίζω είναι καλύτερο στέκι το δισκάδικο σε σχέση με το messenger chat room.

Αν σου έλεγαν ότι μπορείς να πουλάς δίσκους μόνο μέσω του e-shop, πώς θα ένιωθες;

Σίγουρα θα γλίτωνα ενοίκια, ρεύμα, προσωπικό και θα έκανα τη δουλειά με παντόφλα και σορτσάκι από τον καναπέ! Πέρα από τη πλάκα, δεν ξέρω, αλλά είναι όμορφο να βλέπεις τον κόσμο να έρχεται, να ψάχνει δίσκους και CD, να γουστάρει, όταν βρίσκει αυτό που θέλει, να σε ρωτάει και να συζητάτε. Όλα αυτά είναι μέρος της σκηνής, γιατί πολύ απλά η (πραγματική) σκηνή είναι περισσότερα πράγματα από αυτό που μπορεί να έχουν κάποιοι στο μυαλό τους.

Εσύ Χρήστο, ποια ιδιώματα του rock/metal προτιμάς; Οι αγαπημένες σου μπάντες ποιες είναι;

Θα έλεγα πως είμαι παραδοσιακός τύπος και οι μεγάλες μου αγάπες είναι κλασικά σχήματα, όπως οι Motörhead, Running Wild, Black Sabbath, Dio… και άλλοι πολλοί!

Το No Remorse Records είναι και δισκογραφική εταιρεία, εκτός από δισκοπωλείο. Πότε και πώς αποφάσισες να ανοίξεις τη δισκογραφική εταιρεία;

Ήταν μια απόφαση που ήρθε εύκολα γιατί πολύ απλά, έπρεπε να καλυφθούν κάποιες απαιτήσεις της αγοράς. Ξεκινώντας με επανεκδόσεις σπάνιων albums, φτάνοντας και σε νέες παραγωγές, ακόμα και καταξιωμένα σχήματα. 

Τι σού αρέσει πιο πολύ να κάνεις μέσω της No Remorse Records: επανακυκλοφορίες παλαιών δίσκων ή καινούργιες κυκλοφορίες νέων συγκροτημάτων;

Όλα έχουν τη χάρη τους και το κάθε project έχει τη δική του ιστορία, άλλες απλές, άλλες περίπλοκες, άλλες βιβλίο ολόκληρο, αλλά όταν το ολοκληρώσεις, υπάρχει ικανοποίηση. Υπάρχουν διαφορετικών ειδών επανακυκλοφορίες, είτε κάποια σπάνια albums (π.χ Sortilege, Emerald), είτε κυκλοφορίες που «στήνουμε» εμείς με σπάνιο υλικό που μπορεί να ήταν ένα EP και διάφορα ακυκλοφόρητα κομμάτια (π.χ. Virtue, Randy) παρουσιάζοντας κάτι νέο, είτε κάτι που δεν είχε κυκλοφορήσει ποτέ αγγίζοντας τα όρια του μύθου (π.χ. Thynn Ice), ακόμα και απλές επανακυκλοφορίες γνωστών σχημάτων (π.χ. Virgin Steele) ή κυκλοφορίες που δεν είχαν βγει ποτέ σε συγκεκριμένο format (π.χ. Coroner). Οι νέες κυκλοφορίες είναι άλλο κεφάλαιο και θέλει περισσότερη δουλειά, αφού πρέπει να υπολογίσουμε και το promotion της νέας κυκλοφορίας μεταξύ άλλων, καθώς και ένα ευρύτερο πλαίσιο συνεργατών, ενώ σε πολλές περιπτώσεις, υπάρχει εξ αρχής συνεργασία με τη μπάντα, όπου αν θέλουν τους καθοδηγούμε. Χαίρομαι, γιατί ανάμεσα στις νέες παραγωγές, έχουμε κατορθώσει να δημιουργήσουμε, σε συνεργασία με τους μουσικούς, κάποια albums που έχουν αφήσει το δικό τους αποτύπωμα στο χώρο τους, όπως οι δουλειές των Eternal Champion και Riot City.

Τι προσόντα πρέπει να έχει μία νέα μπάντα για να υπογράψει με την No Remorse Records;

Ξεκινάμε με το να μου αρέσει και βλέπουμε! Τα υπόλοιπα από εκεί και έπειτα, αλλά χρειάζεται ταλέντο, σοβαρότητα, όραμα, πίστη σε αυτό που κάνουν, να ταιριάζουν φυσικά με το προφίλ της εταιρίας και να ακούνε. Δεν θα χάσουν.

Χρήστο, θα ήθελα να επιλέξεις τρία albums, που θα κυκλοφορήσουν τις επόμενες μέρες μέσω της No Remorse Records και τα οποία πιστεύεις ότι θα αρέσουν πολύ.

Τους επόμενους μήνες εννοείς, αφού καμία εταιρία δεν βγάζει albums ανά μέρες… Μόλις κυκλοφόρησαν τα νέα studio albums των Northwind και Shok Paris, τα πρώτα μετά από σχεδόν τρεις δεκαετίες για την κάθε μπάντα και αυτό έχει τη δική του βαρύτητα, ενώ τον Σεπτέμβριο κυκλοφορεί το νέο album των Hittman, το οποίο είναι φανταστικό! Βέβαια, έχουμε ήδη δρομολογήσει κάποιες κυκλοφορίες για αργότερα που θα κάνουν μεγάλη αίσθηση στη παγκόσμια σκήνη. Το κάθε πράγμα στο καιρό του!

Υπάρχει κάποιο παλιό, αγαπημένο σου album, γνωστό ή obscure, που θα ήθελες να επανακυκλοφορήσεις μέσω της No Remorse Records, αν σού δινόταν η ευκαιρία;

Αν μου έλεγες πριν 25 χρόνια πως θα συνεργαζόμουν με μπάντες, όπως οι Heavy Load, Heir Apparent και Virgin Steele, μπορεί να μη σε πίστευα, αλλά τελικά, τίποτε δεν είναι απίθανο. Έχοντας κυκλοφορήσει ήδη αρκετά από τα αγαπημένα μου albums, οι επόμενοι στόχοι είναι συγκεκριμένοι και κάποιους από αυτούς θα τους μάθετε on time.

Πιστεύω ότι οι περισσότεροι γνωρίζετε την ROAR! Rock of Angels Records. Πρόκειται για μία από τις μεγαλύτερες hard rock/heavy metal δικσογραφικές εταιρείες της Ελλάδας, με πλήθος αξιόλογων κυκλοφοριών μέχρι σήμερα. Στην στήλη Made in Greece, αφιερωμένη καθώς είναι στα rock και metal πράγματα της χώρας μας, αποφασίσαμε ως Myth of Rock να ανοίξουμε κουβέντα με τον ιθύνοντα νου της ROAR!, Άκη Κοσμίδη, η οποία κουβέντα αποδείχθηκε πολύ ενδιαφέρουσα και άκρως αποκαλυπτική! Διότι η ROAR! δεν είναι ένα απλό record label… Κυρίες και κύριοι, με τιμή καλωσορίζουμε τον κο. Άκη Κοσμίδη, που απαντά στις ερωτήσεις μας με τον δικό του ιδιαίτερο τρόπο!

από τον Δημήτρη Ζαχαρόπουλο

Πότε και από ποιους ιδρύθηκε η Rock of Angels Records;

Η Rock of Angels Records ιδρύθηκε το 2013 από τον Άκη Κοσμίδη.

Ποιες είναι οι κεντρικές λειτουργίες/υπηρεσίες της Rock of Angels Records;

Η ROAR! Rock of Angels Records είναι το δισκογραφικό κομμάτι της εταιρείας μας, Infinity Entertainment Music. Η Infinity έχει αρκετές δραστηριότητες, με πρώτη τη δισκογραφία, που ναυαρχίδα της είναι η ROAR!, όμως υπάρχουν και άλλα labels, όπως η Growl και η 3C. Ως Infinity γίνονται κυρίως ψηφιακές κυκλοφορίες και από διαφορετικά είδη μουσικής.

Το δεύτερο σκέλος είναι το χονδρικό εμπόριο, αφού εκπροσωπούμε κατ’ αποκλειστικότητα στην Ελλάδα, διάφορες γνωστές, ανεξάρτητες εταιρείες, όπως οι Nuclear Blast, AFM, SPV, Frontiers, Season Of Mist, Metal Blade και πολλές άλλες.

Το τρίτο σκέλος είναι η λιανική πώληση μέσω του internet shop μας, www.musicmegastore.com όπου προσφέρουμε μία πολύ μεγάλη γκάμα από CD, βινύλια και merchandise.

Το τέταρτο σκέλος είναι η λειτουργία της Infinity ως εταιρία publishing, όπου διαχειριζόμαστε τα πνευματικά δικαιώματα καλλιτεχνών.

H Rock of Angels Records ανήκει εδώ και χρόνια στις μεγαλύτερες hard rock/heavy metal δισκογραφικές εταιρείες της Ελλάδας. Χρειάστηκε να περάσετε πολλά εμπόδια, να κάνετε πολλές θυσίες, ώστε να γίνει η ROAR! το μεγάλο label, που είναι σήμερα; Ποια γεγονότα ήταν τα πιο σημαντικά στην εξέλιξη της ROAR!;

Το ξεκίνημα ήταν ασφαλώς πολύ δύσκολο. Στο χρονικό σημείο που ιδρύθηκε η εταιρεία, η μουσική βιομηχανία ήταν –όπως και συνεχίζει να είναι- σε άσχημη κατάσταση. Καταφέραμε όμως, με μεγάλο ενθουσιασμό και πολλή δουλειά, να την φτάσουμε στην κατάσταση που βρίσκεται σήμερα, δηλαδή να είναι μία διεθνώς αναγνωρισμένη δισκογραφική εταιρεία. Τα πιο σημαντικά γεγονότα ήταν η αποδοχή από γερμανικούς παράγοντες της metal σκηνής, καθώς ο ιδρυτής της ROAR!, Άκης Κοσμίδης, έζησε εκεί για περίπου 40 χρόνια. Καταφέραμε να εισχωρήσουμε βαθιά στην εκεί metal σκηνή από παλιές και νέες επαφές κι έπειτα εξαπλώθηκε η δραστηριότητα της εταιρίας σε όλη την Ευρώπη και την Αμερική. Ακολούθησαν σημαντικές υπογραφές καλλιτεχνών, όπως οι Ashes of Ares, του θρύλου Matt Barlow, πρώην τραγουδιστή των Iced Earth, οι Steel Prophet, οι Mystic Prophecy και άλλες μπάντες που κατάλαβαν τον ενθουσιασμό και τη δυναμική της εταιρείας, κερδίζοντας την εμπιστοσύνη τους.

Ποια ιδιώματα καλύπτει η δράση της εταιρείας; Τι μουσική πρέπει να παίζει μία μπάντα, για να απασχολήσει την RoaR;

Η ROAR! είναι μία κλασική heavy metal δισκογραφική εταιρεία. Η γκάμα της κυμαίνεται από AOR, rock, hard rock, heavy metal, power metal ως και thrash και modern metal.

Με ποια κριτήρια υπογράφετε μπάντες στην ROAR!;

Όταν μιλάμε για πρωτοεμφανιζόμενα σχήματα, το πιο σημαντικό είναι να μας αρέσει η μουσική. Θέλουμε να βλέπουμε τον ίδιο ενθουσιασμό που έχουμε κι εμείς για το hard rock/heavy metal, να είναι σε ιδανική περίπτωση μία ομάδα φίλων και να έχουν όρεξη για συναυλίες. Γενικά να είναι δραστήριοι γύρω από το συγκρότημά τους. Στις πιο “established” μπάντες, φυσικά μιλάνε και τα νούμερα των πωλήσεων κτλ.

Τι προτιμάτε πιο πολύ, να κλείνετε ελληνικές ή ξένες μπάντες;

Και τα δύο. Η ROAR! έχει αποδείξει έμπρακτα ότι έχει στηρίξει και συνεχίζει να στηρίζει σημαντικά την ελληνική metal σκηνή. Κλείνουμε, όμως, και πολλά ξένα σχήματα από διάφορες χώρες της Ευρώπης, αλλά και από την Αμερική. Στο roster μας έχουμε groups από Γερμανία, Ελβετία, Βέλγιο, Αυστρία, Σουηδία, Νορβηγία, Ηνωμένο Βασίλειο, Πορτογαλία, Ισπανία, Ιταλία, Γαλλία και ΗΠΑ.

Tι είναι πιο ωραίο, να βρίσκετε νέα ταλέντα ή να κλείνετε deal με ήδη γνωστές, μεγάλες μπάντες;

Πάλι και τα δύο. Για εμάς είναι σημαντικό το μείγμα, τα ταλέντα πάντα τα θέλουμε και προσπαθούμε να τα αναπτύξουμε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, όμως χρειάζονται οπωσδήποτε και οι μεγάλες, οι γνωστές μπάντες για μία εταιρεία και από την επιχειρηματική πλευρά και για τη φήμη της.

Για ποιους λόγους μία ανερχόμενη μπάντα θα πρέπει να προτιμήσει να υπογράψει στην Rock of Angels και όχι σε μία άλλη δισκογραφική εταιρεία;

Επειδή έχουμε τη δυναμική και την όρεξη ως εταιρεία να κάνουμε πολλά για τα groups. Έχουμε, όμως, και τα μέσα να το κάνουμε, διότι διαθέτουμε ένα από τα καλύτερα δίκτυα διανομής στην Ευρώπη, με την Soulfood/Good to Go/Rough Trade στον χώρο του φυσικού προϊόντος, έτσι ώστε τα προϊόντα μας να είναι σε όλα τα καταστήματα και τις μεγάλες αλυσίδες της Ευρώπης. Επίσης, με την Believe, διαθέτουμε ένα από τα πιο δυνατά εργαλεία στο ψηφιακό κομμάτι, δηλαδή για streaming και download, το οποίο μας δίνει τη δυνατότητα να είμαστε σε όλα τα σημαντικά portals, όπως τα Spotify, iTunes, Amazon κτλ. Το τμήμα προώθησης έχει βαθιά γνώση στο digital marketing, όπως φυσικά και στο physical marketing. Διαθέτουμε πολλά εργαλεία, για να προωθήσουμε τα προϊόντα μας και σε κανάλια, όπως τα social media κτλ.

Πώς θα περιγράφατε το ελληνικό αγοραστικό metal κοινό; Είναι πιστό και ρομαντικό, όπως συνήθως λέγεται;

Ναι, το υπογράφουμε αυτό. Το ελληνικό metal κοινό είναι πιστό, έχει συλλέκτες που αγοράζουν τις κυκλοφορίες των αγαπημένων τους μπαντών και προσπαθούν να τις στηρίξουν όσο πιο πολύ μπορούν. Συνεχίζουν να αγοράζουν, λοιπόν, τα CD, βινύλια, boxset, merchandise, έστω κι αν ακούν στην καθημερινότητά τους την μουσική από το Spotify ή βλέπουν τα clips στο YouTube.

Πόσο δύσκολα κάνουν σήμερα τα πράγματα για μια δισκογραφική εταιρεία η ευρεία διαδοση του internet, το downloading κλπ.;

Κάθε πρόκληση και αλλαγή δημιουργεί κι ευκαιρίες. Είναι σημαντικό να βλέπουμε, λοιπόν, τις ευκαιρίες που προσφέρει το internet και να μην βλέπουμε μόνο τα αρνητικά, όπως, για παράδειγμα, την πτώση των πωλήσεων φυσικών προϊόντων. Για εμάς, είναι επιτακτικής σημασίας να παρακολουθούμε συνεχώς τις εξελίξεις, τα νέα μέσα και εργαλεία που δημιουργούνται στον ψηφιακό χώρο.

Θα μπορούσες να επιλέξεις τρία από τα πλέον αγαπημένα σου albums, που έχουν κυκλοφορήσει μέχρι σήμερα από την Rock of Angels;

Αγαπάμε όλες μας τις κυκλοφορίες και τα συγκροτήματα, αλλιώς δεν θα τα είχαμε κυκλοφορήσει/υπογράψει. Όμως, αυτό που μπορώ να σας πω από την πλευρά των οπαδών και των πωλήσεων είναι ότι ο κόσμος έχει αγαπήσει ιδιαίτερα το “Metal Division” των Mystic Prophecy, το “Hair of the Dog” των Monument, το “Well of Souls” των Ashes of Ares/Matt Barlow και πολλά άλλα.

Υπάρχει κάποια μπάντα που θα θέλατε διακαώς να υπογράψει στην Rock of Angels; Αν ναι, ποια και γιατί;

Εδώ θα πρέπει να διευκρινίσουμε αν μιλάμε για τις μπάντες, τις οποίες «φτάνουμε» με τις δυνατότητες που έχουμε σήμερα ή γενικά ποιες μπάντες θα θέλαμε να έχουμε στο roster. Αν μιλάμε γι’ αυτές που έχουμε τη δυνατότητα να υπογράψουμε, σας διαβεβαιώνω ότι έχουμε επαφές με αρκετές τέτοιες μπάντες και ευελπιστούμε να κλείσουμε σύντομα μία-δύο από αυτές, ώστε να κάνουμε τις ανακοινώσεις. Αν μιλάμε γενικά, θα μας ενδιέφερε συνεργασία με groups, όπως οι Iced Earth, Hammerfall, Helloween και γενικά οποιοδήποτε από τα μεγαθήρια του heavy metal.

Υπάρχει κάποια μπάντα που δεν υπογράψατε και μετά το μετανιώσατε;

Δεν θυμάμαι να μην έχουμε υπογράψει κάποιο group που μας άρεσε, εφόσον είχαμε τη δυνατότητα να το υπογράψουμε.

Τα δισκογραφικά συμβόλαια που υπογράφετε με τις διάφορες μπάντες είναι πάνω-κάτω όμοια, όσον αφορά τους όρους, ή αλλάζουν ανάλογα με το μέγεθος ή την αξία της μπάντας;

Έχουμε ένα standard συμφωνητικό, το οποίο φυσικά διαμορφώνεται διαφορετικά σε κάποια σημεία, ανά περίσταση και διαφέρει φυσικά από μπάντα σε μπάντα, στο οικονομικό κομμάτι.

Πολλοί λένε ότι στις μέρες μας δεν κυκλοφορούν καλοί δίσκοι. Τι θα απαντούσατε σε αυτούς;

Ότι μετά από σαράντα πέντε χρόνια στον χώρο του rock και metal, μπορώ να πω ότι αυτό το λέγαμε και στο παρελθόν. Φυσικά υπήρχαν πάντα κατά διαστήματα, ιδιαίτερες φάσεις με ιστορικές εξελίξεις. Όπως, για παράδειγμα, στις αρχές της δεκαετίας του ’70, με groups, όπως οι Deep Purple, Black Sabbath και Led Zeppelin, μετά τα ‘80s με το NWOBHM, τα ‘90s με τις δικές τους μεγάλες μπάντες κτλ. Ίσως, πάντως, έχουν ένα δίκιο όσοι ισχυρίζονται κάτι τέτοιο για τις ημέρες μας, διότι όντως περιμένουμε το “next big thing”…

Το μήνυμά σας προς τους hard rock/heavy metal οπαδούς, που περιμένουν εναγωνίως να ακούσουν τις νέες κυκλοφορίες της Rock of Angels Records.

Σύντομα θα έχουμε ενδιαφέρουσες ανακοινώσεις για νέες υπογραφές. Προς το παρόν, μπορώ να σας πω ότι ξεκινώντας από το τέλος του 2020, με κυκλοφορίες ελληνικών συγκροτημάτων όπως Phase Reverse και Full House Brew Crew, του Βαγγέλη Καρζή, το 2021 θα είναι γεμάτο metal και εκπλήξεις.


 www.roar.gr

www.musicmegastore.com

infinity-entertainment.eu

https://www.facebook.com/RockofAngelsRecords/

This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it.
 
 

 

Καλημέρα! Ή να πω καλησπέρα;! Όπως και να έχει, είστε στο site του Myth of Rock και πιο συγκεκριμένα, αφού κλικάρατε στον τίτλο Made in Greece, βρεθήκατε να διαβάζετε ένα κείμενο στα Ελληνικά! Ναι, στο αγγλόφωνο Myth of Rock! Όχι, δεν κάνετε λάθος – η στήλη Made in Greece είναι μια καινούργια στήλη του site και θα είναι στα Ελληνικά – μόνο! Ας συστηθούμε, όμως.

Το Made in Greece είναι αφιερωμένο στον κόσμο του ελληνικού rock και metal, είναι η στήλη του περιοδικού, που θα παρουσιάζει τις προσωπικότητες του εγχώριου rock και metal, είναι ένα νέο κεφάλαιο, που σκοπό του έχει να καλύψει τα χαρακτηριστικά και τις ιδιότητες της ζωής στον μικρόκοσμο του ελληνικού rock και metal. Αυτό θα γίνεται μέσω τριών – κυρίως -  τρόπων παρουσίασης, είτε μέσω κειμένου/άρθρου που θα αφορά το εκάστοτε θέμα ή την εκάστοτε προσωπικότητα είτε μέσω συνέντευξης με την εκάστοτε προσωπικότητα είτε μέσω συνδυασμού των δύο, δηλαδή κειμένου/άρθρου και συνέντευξης.

 Στο Made in Greece μας ενδιαφέρει μόνον ο κόσμος του ελληνικού rock και metal. Για να αφιερωθεί χώρος σε κάτι ή κάποιον στην στήλη αυτή, πρέπει να αφορά άμεσα ή έμμεσα την rock και metal μουσική. Και δεύτερον, πρέπει να αφορά άμεσα ή έμμεσα το rock και το metal στην Ελλάδα. Όχι άλλης χώρας, όχι της παγκόσμιας σκηνής, παρά μόνον της χώρας μας, της ελληνικής σκηνής.  Μία σημαντικότατη επισήμανση εδώ, όμως. Στο Made in Greece πρόκειται να ασχοληθούμε και με κάτι ή κάποιον μη μουσικό, που ωστόσο θα έχει σχέση με τον rock και metal τρόπο ζωής, που θα έχει σχέση με την κουλτούρα του εν Ελλάδι rock και metal. Ένα σχολικό παράδειγμα είναι αυτό  του tattoo artist: αυτός δεν είναι μουσικός, δεν ασχολείται με την μουσική, αλλά συνδέεται σε μεγάλο βαθμό με την rock και metal κουλτούρα και νοοτροπία! Άρα ο tattoo artist θα παρουσιασθεί στο Made in Greece!

 Πρέπει να σημειώσουμε και κάτι άλλο. Δε θα παρουσιάζονται μπάντες του εθνικού rock και metal, δε θα μπαίνουν τα νέα της εγχώριας rock και metal σκηνής ούτε συνεντεύξεις με Έλληνες μουσικούς. Για αυτά υπάρχουν η στήλη της δισκοκριτικής και η στήλη The Greek Way. Το Made in Greece αφορά όλους τους υπόλοιπους ήρωες της ελληνικής rock και metal ζωής, που καθόλου λίγοι δεν είναι: άνθρωποι των εταιρειών, recording engineers, παραγωγοί, δημοσιογράφοι, managers, πωλητές δίσκων, DJs και λοιποί! Ο κατάλογος είναι μακρύς και τελειωμό δεν έχει!

 Ένα τελευταίο σημείο που πρέπει να εξηγηθεί είναι αυτό της γλώσσας. Για ευνόητους λόγους προτιμήσαμε να γράφεται το Made in Greece στα Ελληνικά. Αφορά Έλληνες, ενδιαφέρει Έλληνες, διαβάζεται από Έλληνες. Κατά τα άλλα, το site του Myth of Rock παραμένει αγγλόφωνο.

 Σας ευχαριστώ για το χρόνο σας και την προσοχή σας. Τα ωραία είναι μπροστά, και στο Made in Greece και στο όλο site! Μείνετε συντονισμένοι, διότι έχουμε πολλάαα να πούμε και ετοιμάζουμε την παρθενική παρουσίαση του Made in Greece! Rock n’ Roll forever!

Δημήτρης Ζαχαρόπουλος