Monument are one the best and most promising traditional heavy metal bands of our times. Their albums are full of powerful, storming songs with great melodies and soaring vocals, and their live shows meet the highest expectations. Greek fans had the chance to enjoy Monument in Rockwave Festival 2018, where the British band really rocked big time. After Monument’s performance, Myth of Rock talked with the frontman of the band, Peter Ellis, who gladly answered our questions and said very interesting things. Read the following lines and keep in mind that Monument are here to stay!

by Sylvia Crystal

You played live in Rockwave Festival, Greece, the day that Iron Maiden were the headliners. How do you recall this live gig?

Really warm, haha! It was the most challenging gig of the summer so far due to the hot temperatures but at the same time the crowd was the loudest of all the festivals we have played so far. Of course for me, on a personal level, it is always special when we play Greece as I was born and raised in Athens.

This concert wasn’t the first Monument live gig in Greece, since you had played with Iced Earth in 2016. How much has the band progressed since 2016?

Things are a lot busier now and the band is now one of the rising forces in European metal across the continent, which is really cool. Our management team and us have put a lot of time and effort into this, so it is great to see the band getting bigger and bigger.

In your opinion, which was the best moment and which was the worst moment in your tour until now?

Rockwave was actually both, the best and worst moment for us, haha! It was the worst because of the extreme heat on stage, but also the best due to the amazing Greek audience that sent us so much energy and positive vibes during our set.

How do you feel, when you enter the stage? Do you have any stress? Do you think of something certain?

I never get stressed before going on stage, regardless of whether we are playing for 200 people or 20.000. I was born into a show business family, so live performance is in my blood.

Your latest album, “Hellhound”, was praised by both journalists and fans. How do you see that album now, some months after its official release? Are you satisfied with it, artistically and commercially?

I could not be happier with the album and how good it’s doing. We knew we had a really strong album going in, so it is nice to see that our good feeling was right.

Could you please describe the relationship between Monument and the fans? Are you satisfied with this relationship or it can get even better?

I think we have a very special bond with our fans, we always take the time to interact with them either at shows or online and we feel we have a responsibility to keep making our fans proud by delivering the best new music we can in every album and putting 100% into every live performance.

Could you please select three adjectives to describe what “Hellhound” album is and three adjectives to describe what “Hellhound” album is not?

Hellhound is: British, Heavy, Metal. Hellhound is NOT: Fake, Boring, Pretentious.

If you had to pick three songs off “Hellhound” album as your favorite songs, which ones would you pick and why?

“The Chalice”, because I feel it has added a whole new dimension to our sound, “Death Avenue”, because I just really like the vibe of that song and “Attila”, because of how full of power it is as a song.

Is there a specific track from Monument’s discography that you aren’t proud of? Why?

There’s a couple of songs on the first two albums where I was trying too hard to please everyone and were included just for that reason. But that doesn’t mean they are bad songs, they just don’t really represent what this band is.

What kind of music do you listen to, when you are at home? Is it only heavy metal music or do you like also other music genres? Which music genre don’t you like at all?

I listen to heavy metal a lot, obviously, but I also listen to 80’s pop as well as more obscure stuff. I absolutely can not listen to black metal, with the exception of Rotting Christ, who are one of my favourite bands, or hip hop/rap.

Is there a musician, with whom you would like to co-operate in studio or on stage? And why?

I always enjoy working with Bob Katsionis, as we have done a few times in the past. We have also worked with Richie Faulkner from Judas Priest, who is an old friend of mine and played a guest solo in the title track of the first Monument EP and he is another person that I would love to work with again. As far as people I have never worked with, it would probably be someone like Matt Barlow (Ashes of Ares, Sentinels, ex – Iced Earth, Pyramaze), I think doing a duet with Matt would be pretty cool.

When and how did you decide to become a singer?

At the age of 18, when I could not find a singer that could actually sing, haha! I was a guitar player at the time.

Monument are described as a New Wave of British Heavy Metal band. Very few bands play in that style nowadays. First of all, do you accept this definition? And if yes, why did you decide to play in that style? Why didn’t you select a different, more popular music style?

If you are real to yourself, you don’t select the style you want to play, it selects you. We never sat down and said “ok lads, let’s pretend to be NWOBHM”, we ARE a British heavy metal band with two lead guitars, lead bass, drums and vocals, I think the surprising thing would be to sound like Pantera or something, haha! We just play what comes natural to us and the results are what you hear on our albums. We don’t care if it is popular or not, we will keep being true to ourselves and try our hardest to make sure that true British metal survives, no matter what.

Many fans believe that Monument is a continuation of the classic 80s heavy metal bands (Iron Maiden, Saxon, Running Wild etc.). Do you believe that you are continuing this legacy?

100%, that is partly why the band is called Monument in the first place. We feel that, since no one else is doing it, we must assure that this, distinctively British, style of music doesn’t fade away once the great bands that came before us stop doing it.

Is Monument a band which likes to follow a certain music “path” or do you like to experiment with your sound?

I always try to expand our sound and I am certainly not afraid to experiment, but I think at the end of the day what I write will always sound NWOBHM in its core as this is what comes naturally to me.

Some doubters accuse you of copying the music style of these classic metal bands. Which is your answer to them? And generally speaking, how do you react to negative criticism?

I never pay attention to critics, the majority of critics are failed musicians, that is just a fact, they are not there to enjoy themselves with some great music, they are there to spread vitriol in order to help their self esteem and feel better about being a failure. I only care about the opinions of people who are real fans of heavy metal and are looking for a band they can be proud of and will be there for them to offer them what they need (great music and live shows) on a consistent basis. Those are the people I listen to. Now regarding us copying a certain musical style, like I mentioned earlier, Monument is the real deal, we don’t try to sound like a British metal band, we ARE a British metal band and what you hear when you play a Monument album is what a bunch of guys from the UK who grew up listening to Iron Maiden, Thin Lizzy and Judas Priest sounds like, when they are put in a room together.

Can you give us some info about the mascot of the band, Jack? How did you decide to have this mascot? Does Jack symbolize something for you and the band?

Not many people know this but Jack is the product of some advice I got directly from Bruce Dickinson on the subject of mascots. In my opinion, Jack is the best heavy metal mascot since Eddie, I truly believe that. Most bands when they decide to create a mascot they just end up copying Eddie or just use a generic skull etc. With Jack, he is a brand new character and tell you absolutely everything you need to know about the band the moment you see him, and that is what a great mascot does.

Which are your future plans?

We are currently adding more dates to our touring schedule for winter so we will be busy touring and promoting the album for the next year or so and then we are heading in to the studio to record the next studio album.

Thank you very much for your time and answers, Peter!

Thanks a lot for having me, I appreciate your support!


Open Burn is a new prog/power metal band from the United States, which features three members of the legendary US metal band, Lethal [Dell Hull (guitars), Glen Cook (bass) and Jerry Hartman (drums)]. All US metal maniacs have warmly welcomed the band and its first full-length album, “Divine Intermission”, a disc that should be appreciated for its genuine feeling of power and progress. Myth of Rock magazine couldn’t resist the possibility of an Open Burn interview and the band’s guitarist, Dell Hull, answered our questions. Read the following lines and let the metal flow!

by Dimitris Zacharopoulos

How was Open Burn formed?

Jerry and I first got together with Eric in the late summer of 2015 to play cover songs for a friend’s benefit. Things seemed to gel so we started working on original material soon afterwards. Glen joined us in 2016 after we got back from Greece with Lethal.

Why did you pick the name Open Burn for the band?

We were looking for a name for a while and couldn’t find anything that fit. One day on my way to the studio I saw a painted sign in a field that said “open burn”. I sort of jokingly mentioned it to the guys as a band name. Glen said he liked it so it stuck.

Open Burn features three members of Lethal. Would you say that Open Burn is the reincarnation of Lethal?

Definitely not. Open Burn is a completely different thing. Like I said, Glen joined us later so that was just a coincidence and had nothing to do with Lethal. Of course, since we have played together since the early 80’s he was a perfect fit.

 How would you define the music of Open Burn?

That’s a tough one. We’re just playing what we like, not what we think people want to hear so I see it from a different perspective. I’ve heard people say it is like “traditional” heavy metal so I guess that seems to sum it up pretty well? Traditional heavy metal with a modern sound I guess?

One of the strong elements of your music is the voice of Eric Johns. Do you agree with me?

Of course. Eric is a great vocalist. He doesn’t sound like any other single vocalist but has many influences so as a result, he sounds like himself. In my opinion, he still has a lot of untapped potential. Actually, I think we all do. Hopefully, our new music will help unlock some of that potential.

Listening to the songs of “Divine Intermission”, I get a nostalgic feeling. Would you say that your sound is nostalgic?

I guess you could say that but it doesn’t really feel that way to me. The songs and parts are coming from old influences that each of us in the band has so I guess the songs do reflect those old influences. I guess that gives it that “nostalgic” sound?

Describe the composing process of “Divine Intermission”.

The songs we have written so far have mostly started from either nearly complete songs or musical ideas that I’ve come up with. Eric adds melodic lines and lyrics really quickly so we shape the songs around that as a starting point. As everyone adds their parts that also shapes it further and can even give it a totally different feel. It’s very much a collaborative effort.

Where was the album recorded? Who did the production?

We recorded the songs mainly through two different sessions, except for the acoustic version of “Statues”. Both sessions were done at The Den Recording Company near us here in Kentucky. It was engineered, mixed and co-produced with Dave Swart and ourselves. Dave is also an excellent bass player and has also played with Eric in Simple Aggression among several other bands. They’ve known each other for years. We actually recorded the acoustic version of “Statues”, before Glen joined us, at Justin Newton Audio in Cincinnati. Glen added his parts later.

Where do your lyrics refer to?

You’ll have to ask Eric that one. He keeps it a secret. Lol. Lyrics can mean different things to different people so each person might hear them in a different way? Each song has its own meaning.

What do you recall from the Lethal days?

Long hours of rehearsing in the Cook’s basement. Haha. It was lots of fun of course! We just loved playing. Recording and playing live was fun too but we really didn’t play live much.

“Programmed” is a distinguished US prog/power metal album. How do you see this album now?

It’s hard for me to see it that way because we were just playing what we liked. Even though we recorded the album in one month of straight sessions some things still felt rushed to me. I still remember some of the studio sessions and thinking at the time, we can do this better. Lol. Some of the songs, including Immune, were even written in preproduction. That album came out a few years before the internet and/or social media so we had no idea of any kind of impact it may have been having. I think we’ve just been realizing that in recent years with social media becoming so prominent. The same goes for our ep/demo The Arrival.

How are things now in the States for classic heavy/power metal?

Not great. Large bands like Maiden, Priest, Metallica, etc. are still selling out shows but on a local level, the scene is a lot different. We just play what we like so hopefully our past fans will enjoy what we do now and maybe we will pick up a lot of new fans in the process?

“Divine Intermission” is released by a Greek label, No Remorse Records. How did you come in contact with No Remorse?

We came in contact with No Remorse through our friend and promoter from the Up The Hammers festival Manolis Karazeris. He liked our ep and played it for Chris.

Are you planning to make a tour?  If yes, when and where?

We would love to tour but don’t have any immediate plans yet. Like I said the heavy/power metal scene in the U.S. is not great right now so  I think Europe, Japan and South America would be the best places for us to take our music. It’s just a matter of us finding the right connections to be able to do it.

Your message to the Greek fans!

The Greek metal fans are great and very enthusiastic! So far we have been getting great response to Divine Intermission so we hope more Greek fans will get a chance to hear it. It is a beautiful country so hopefully, we can bring our new music there to a live venue soon!



You can't include Crystal Viper in the mainstream metal bands, you can't even say that this Polish band is well known in the true metal circles, but that doesn't mean a thing. Crystal Viper's heavy metal music is well-crafted, inspired and imaginative, no one can doubt the band's musical quality and amazing musicianship. “Queen of the Witches” was a fantastic metal album and should not be missed by any classic metal fan! Marta Gabriel, vocalist and frontwoman of the band, and the rest of the guys visited again Athens, Greece, since they would participate in the Up The Hammers Festival 2018. A day after their live performance, Myth of Rock was honored to meet Marta and have a talk with her. What was discussed was very interesting – after all, any interview with Crystal Viper, a band which was formed in 2003 and has released six great traditional metal albums, until now, is an overwhelming experience. So let's cut to the chase and see what Marta answered to Dimitris Zacharopoulos questions!

Crystal Viper began as a project. How did you decide to make it a full band, Marta?

Yes, it all started in 2003 and I can say that Crystal Viper turned to a full band in 2007, when the band was complete, when I met the right people, the people I became friends with, the people with the same passion for heavy metal, for music. Finally, we were able to prepare our first album, to record it and so on. I think that the real beginning of the band was in 2007, after we did the first album together. Before that Crystal Viper was a project, since I just recorded some cover songs with different people, so in the first four years I tried to find the right people with whom I would be able to create the heavy metal band of my dreams.

 Would you say that the current line-up of Crystal Viper is the best line-up until now?

Well, the current line-up of the band changed two years ago … Crystal Viper was on a break, we didn’ t rehearse, we didn’ t play or record anything for four years, because I had some health issues and I couldn’t do all that. After the break, our recording bass player told us that he wouldn’t play music any longer, that he would end up everything. We asked him if he maybe knew someone that he could recommend, someone who could take his place. He said that his best friend, Błażej (Grygiel), plays the bass. We met with Błażej and he is right now with us in the band. We also have a new, second guitarist in the band, because I am not playing the guitar in Crystal Viper any longer. Yesterday it was my last live show with a guitar in my hands – I want to have more freedom on stage, to run, to jump ... So we have a new member in the band, Erik (Juris), and I think that the line-up is perfect right now! The important thing is that we aren’ t just a bunch of musicians who play together, we are also very good friends. You can always ask for help from someone from the band, if you need it. We spend a lot of time together, not only while touring. I confirm that this is the best line-up!

 How would you define Crystal Viper’s music? Is it true metal, is it traditional metal, is it just metal?

People usually say it is classic heavy metal. It is surely classic heavy metal … I personally listen to different genres, not only metal genres, but all genres of music in general. When I create music, I get inspired by many, many things. But in general, yes, I can say it is heavy metal.

You are from Poland. Is it difficult for a Polish musician to have a heavy metal career?

It is very difficult in Poland. Here we have a very strong death and black metal scene, we have Vader and Behemoth, I am sure you know them, they are great bands! So when I created Crystal Viper, it was a bit weird for people in Poland to see a classic heavy metal band on stage, a metal band being so melodic. But we were lucky enough, because we had the opportunity to play our music behind the border, to have our albums released by a record company from Germany, we have a very very good manager who helps us arrange everything. We still don’t play a lot in Poland, we play mostly in countries like Germany, Spain, Greece etc. This year we have scheduled two live shows in Poland, we are looking forward to it.

 In 2017 you released your sixth album, “Queen of the Witches”. How do you see now this album?

To be honest with you, I love it. This album has a lot of positive energy, coming from all of the members of the band. As I mentioned before, we had a three-year break, so for us this album was like a comeback album. We began working the album in the studio, we were so enthusiastic, we were so happy that we were able to play music again, to spend time together, to tour together and so on. Musically to me, “Queen of the Witches” it isn’t so much different from the previous albums, it is still Crystal Viper, it is the music I listen to, the music I would like to listen to. However, as far as the feelings are concerned, this latest album is a little bit different. It is the most important album for us.

 During this break, was there any moment that you thought that Crystal Viper is over and won’t play again?

Well, I had some thoughts, because I didn’t know if I would be able to sing again, you know, I was thinking that I could focus on the guitar and try to find another vocalist, but people were saying that my voice is so much recognizable and that they couldn’t imagine how Crystal Viper would sound with another singer. Yes, I was thinking of ending Crystal Viper, but not stop playing music, since I play the piano, the guitar, the bass guitar. There are many things I could do musically, not only singing and so on. Thankfully I am able to sing and play again!

 You are going to release a new EP the following days in June.

In the beginning, we were planning to release it as a seven inch single, which would include only two songs, the title song, “At the Edge of Time” and the polish version (“Zwiastun Burzy”), as the b side. We found out though, that we had more music material to put on this release, so we switched to the ten inch. In this EP you can find, apart from the two versions of the title track, another new song, called “When Are You”. These new songs are inspired lyrically by Michael Moorcock’s works, “Stormbringer” and “Eternal Warrior” – the cover artist (the one and only Andreas Marschall) is also inspired by Moorcock.

 We see you holding the Black Sword in the EP’s cover!

Yes, yes! … You can also find a new version of our song, “When the Sun Goes Does”, we call it the Giallo version, because of the keyboards I recorded for this song, they are in the style of old horror movies …

….Italian horror movies!

Yes, I recorded only a few keyboard parts, but the song sounds now completely different!! It is a cool version, that’s why we decided to put it in this release. Finally, we recorded a Quartz cover for this EP, “Tell Me Why”.

 How do you select the songs you are going to cover?

 Trust me, it is never easy to choose the cover song! I mean, which one?! The list is very, very long! When we are picking a song to cover, it is a cool thing, because we are fans of music, we are fans of metal, and we are also musicians, so we are able to play our favorite songs, not only listen to them! There are so many great songs that we would like to play live, not only to record them, it is a lot of fun for us, you know, not to sing them only under the shower! It is also a way of showing to our fans which our roots are, musically, to show our fans which is the connection of Crystal Viper music with other bands. It is a tribute to musicians that we respect, that we love. We will keep on doing that in the future – the only problem will be which song we will choose as our next cover (laughs)!  

 One of the things I admire in Crystal Viper is your way of singing. Which are your vocal influences?

There are many, many great vocalists I am influenced by. I love Tony Martin, David DeFeis from Virgin Steele, Rob Halford, Doro, Leather Leone …

 What’s your opinion about the female fronted symphonic/gothic metal bands? Have you ever thought of introducing some symphonic/gothic metal elements to Crystal Viper?

Maybe not in Crystal Viper, because I would like to keep Crystal Viper as a classic metal band. But personally, I listen to several genres of music and from the genre you just mentioned I like Delain, Within Temptation … There are some things I like in this genre and not only in this genre, in gothic rock/metal. I also listen to death metal, black metal, I also like some pop music, there are so many things, classical music, thrash metal …

 Any possibility to add some pop elements to your sound? For example like Battle Beast, who are very popular nowadays?

No, no in Crystal Viper, I don’t think so (laughs) … Crystal Viper is inspired by classic metal bands. Don’t get me wrong, I am not saying something bad, Battle Beast is a great band, I am a huge fan of Noora’s vocals, her voice is amazing, their music is very powerful and they kick ass on stage, however, Crystal Viper is Crystal Viper. If we bring pop elements to our music, we wouldn’t be as heavy as we want to be. It isn’t something we would like to do. Also, our fans would be kind of disappointed. I wouldn’t have a problem to do some of this stuff with another band in the future, a band which would play something completely different from Crystal Viper.

 As we said before, you used to sing and play the guitar in Crystal Viper. How is it to combine singing with playing the guitar?

In the very beginning, it was kind of challenging … we had a problem some years ago, in finding another one guitarist for Crystal Viper. And you know, heavy metal with only one guitar, hmmm … I was already learning to play the guitar, since I was composing the music … One day at the studio I brought my guitar and tried to play, to see how it sounds. The guys in the band saw me playing the guitar for the first time and said to me: “OK, we already have a second guitarist, we don’t have to look for another guy!”. For me, in the beginning, it was challenging, because I was only singing or only playing the guitar during the composing process. So, I had to learn to do both things the same time, but I rehearsed a lot, I learned it and by now it comes out naturally, I go on stage, I sing and play, I don’t think about it, I just focus on what I have to do.

 Marta, are you the main composer of Crystal Viper?


 And lyrics writer?


 Your lyrics have fantasy and horror themes. Why is that?

Well, life sometimes is gray and sad, you know, politics, war, religion, all this kind of bullshit is around us, it surrounds us, I want to get away with music from all that stuff. Writing music and concept albums based on fantasy themes is like making a movie, like writing a book, you do something that can take you away from all these things that aren’t so much pleasant. You can get away with music to a totally different place.

 In your latest album, “Queen of the Witches” you have some famous guests: Ross The Boss, Mantas and Saracen’s Steve Bettney. How did it come and you collaborated with these well-known musicians?

For us, inviting a special guest to our albums is like … it is the same situation with cover songs: we want to pay a tribute to our favorite artists and to show people where we are musically, where our musical roots come from, what kind of music we like and so on. And of course, for us it is something totally fantastic, to be able to work with all these fantastic musicians! Steve Bettney is one of my favorite vocalists, Ross The Boss … well, I don’t have to mention anything!!! … And Mantas! …Well, they are great! It is a huge honor for us that they agreed to take their part in our songs.

 At the production helm, you have Bart Gabriel. How much important is it to have Bart with you?

Actually, it is the best thing that happened to Crystal Viper, because in personal life, Bart is my husband. So, we know each other very, very well, we like the same kind of music. He knows me, not only as a person, but also as an artist, he knows the band very, very well, he knows our music. Working with such a person in the studio, with a person who is also your life partner, is a perfect combination. There is a fantastic understanding in the studio. Apart from that, he is a great producer who doesn’t want to change the sound of the band, he doesn’t say “You have to sound like this …”. He only wants us to sound like Crystal Viper.

 Let’s talk about decision-making in Crystal Viper. Are you the one who makes the decision or do you discuss things with the other guys?

When you play in a band, it is not like that you are the only person who decides about everything. You have to co-operate with different people. You have to co-operate with the guys from the record label, when you play live, you have to co-operate with the sound engineers. There isn’t only one person who says to the others what to do. There is a huge team of persons who co-operate and want the best thing for the band.

 Your record label is the German AFM Records. Are you satisfied with the guys?

Yes, of course! And I hope that we will co-operate for many more years in the future!

Yesterday you played in front of the Greek audience. How was it?

It was fantastic as usual! A few years ago we played in the Up The Hammers Festival and played some other shows here in Greece. It is always, always great to be back to Greece, because you guys are so enthusiastic. It is fantastic to share your energy with all these metal maniacs in front of the stage. Greek fans are so supportive of heavy metal, it is beautiful.

 Any similarities or differences between Polish and Greek fans?

There are more heavy metal fans in Greece in Poland … but in general, in all places, heavy metal fans try to enjoy the live show as much as they can. Yesterday it was amazing, I felt all this energy coming from the people!

 Future plans? Apart from the upcoming EP!

Very soon, in the summer we will release a new video clip. And I will also be recording the album of my other band, Moonchamber, it is the band I created with Rob Bendelow from Saracen. We have some plans to play some more live shows with Crystal Viper, to promote our new EP and to start working on our next album.

 Finally, your message to the Greek fans!

Stay as great as you are! Go to live shows, support your favorite bands, buy CDs and stay metal!











The new The Quill album, “Born From Fire”, amazed us! We are so excited that the Sweds returned with such a good album, where you can listen to Magnus Ekwall’s vocals again. Myth of Rock was obliged to get in contact with the band for a nice chat, so Antonis Mantzavinos spoke with Roger Nilsson (The Quill’s bassist). Continue reading, you will find everything very interesting!

Hello Roger, we would like to welcome you to our online music magazine, Myth of Rock! We are very pleased with the new The Quill record and we believe it is a really good album which will hopefully be appreciated by hard rock fans. Based on the new release, we would kindly like to ask you a few questions, so that our online readers could get more easily informed about you, the band, and of course the new record. First of all, we would like to ask a few things about the conception of this new record, the recordings, where/when was it recorded etc.

The album was recorded in two different sessions about six months apart. We recorded it in the same studio as the last time, a place called 491 Studios. It’s located just where we live so it’s really convenient and cost-effective. It’s also really nice to be able to go home and sleep in your own bed after a full day in the studio. In the earlier days we usually recorded far from home and stayed in the studio for weeks. Recording away from home is good in that it keeps you focused on the recording but you tend to lose some healthy distance from it all.

Give us some hints about the album title and the awesome cover.

Album titles are always tricky. Usually we start looking at the song-titles trying to find something there. This time we didn’t find anything that felt really good. So the next step was looking at the lyrics. There’s a line in Electrical Son – “Born from the fire – I am the Electrical son”. Somehow Born from fire made sense to us, sort of Phoenix rising from the ashes. So that’s how it all came about. The cover-art more or less was born the same way. I’ve been a fan of Sebastian Jerke who did the artwork and I really loved his cover for Rise about the meadow by Greenleaf – so he was really our first choice. He was up for doing it and we sent him some songs and all the lyrics. He then had the idea to incorporate different parts of the lyrics into the painting. So the music, lyrics and artwork are all connected.

What do you think about the comeback of Magnus Ekwall (vocals) to the band and how did that happen?

I think is a real blessing to be able to still work together 22 years after our first album. Not many bands last for so many years. We were more or less kids when we stared out so we’ve grown up together going thru various stages of life. And it all came together very naturally. A mutual friend of ours where having a private party and wanted a band to play some Kiss-covers. He asked the four of us to do it but unfortunately Jolle was booked elsewhere. But we decided to do the gig anyway with Magnus’ son playing the drums just for the fun of it. Once we did that show it was a natural step to just meet up and see if there might be some spark left between us. Me, Christian and Jolle had been more or less drifting along doing nothing for a year or so it seemed like a good idea to just start jamming together. And from there on it all came together very quick. In fact it felt like the 12 years apart never happened.

What was your contribution on writing this record?

Some small bits and pieces here and there, but Jolle and Christian are the two main writers when it comes to the music. They usually bring in an idea and then we all work on it together  adding a part here and there ‘til we’re all satisfied. Magnus writes most of the melodies and all of the lyrics. But it’s really a group-effort. Everything is arranged in the rehearsal-room as a real band sweating it out.

I would musically place the album, in regards to its sound and feeling, in between “Voodoo Caravan” and “Hooray! It's a Death Trip” Do you think this record is a step back or a new effort, with new elements, new approach and the beginning of a new ear for the band?

We just wrote whatever came to us, so there really wasn’t any conscious effort to sound like in the old days. But with that being said Silver Haze was the album we talked about as the bar. Maybe not so much for its sound or songwriting but more for the energy and the state we were in when we recorded it back in '98.

Will the band tour for the promotion of the record? Any shows already planned?

We’ll certainly try to play as much as possible, we just have to plan it really well since we’re all involved in other bands, have family and daytime jobs. Performing songs on stage is really were they come alive and take on a second life.

And a few personal questions! We know that you Roger have played and toured also with Spiritual Beggars, Arch Enemy, Firebird. What other musical projects/bands are you involved with?

During my years away from The Quill I played a lot as a guns-for-hire type of guy doing just about everything with everyone. I played covers, doing sessions and also where involved with a few bands playing original material. I did two albums in Swedish with a band called Henrik Björkman & Paj Malaj. The idea when I left The Quill in 2005 was to play a little bit less than the previous years but in the end I played even more…:D Me and a drummer I played a lot with during these years counted that we performed 140 unique songs on stage together in one month. Crazy!

How you could describe a regular day or week in Roger Nilsson’s day, apart from touring, recording and album and being active with a band?

Just regular everyday-Joe things. I work as assistant principal living in a small town in Sweden so my days are full. I have a wife and two daughters 12 and 16 years old. I live in a nice old house which needs a lot of care. I also try to work out 3 times a week either running or mountain-biking. Not so rock n’ roll at all :D

Who are the artists that have shaped you musically and been your primary inspirational figures as a musician?

It all started with ABBA, when I was really young. You couldn’t really avoid them growing up in Sweden in the 70’s.  Then when I was about 8 or 9 a friend introduced me to Kiss and that was the big game-changer for me. It’s a band I still follow and listen to a lot. Next big thing was discovering the big three - Black Sabbath, Deep Purple and Led Zeppelin. My father had lots and lots of tapes and from time to time I would sit down and discover new music thru these tapes.  Remember finding "Gallows Pole" and "Black Night" on one tape and immediately there was something about the sound that I loved.

Please name your top 5 bands and records!

Kiss, Black Sabbath, Led Zeppelin, Deep Purple and Black Crowes. Narrowing it down to 5 records is almost impossible, so I’ll add a few extra ones! Kiss – "Dressed to Kill" and "Alive", Captain Beyond – "Captain Beyond", Deep Purple – "Made in Japan" and "Come Taste the Band", Joe Cocker – "Mad Dogs & Englishmen", Grand Funk Railroad – "Caught In The Act", Led Zeppelin – "I", "II", "III" and 'IV", Black Sabbath – "Black Sabbath", "Sabotage" and "Mob Rules", Black Crowes – "Amorica" and "Before The Frost ... Until the Freeze", John Coltrane – "Olé", Bob Dylan – "Highway 61 Revisited" and "Blonde on Blonde", Bruce Springsteen – "The Wild, The Innocent & The E Street Shuffle", Pink Floyd - "Wish You Were Here", Mountain – "Climbing!", UFO – "Strangers In The Night", Mastodon – "Crack the Skye", Miles Davis – "On The Corner" and "In A Silent Way", The Beatles – "Revolver" and "Abbey Road", The Rolling Stones – "Sticky Fingers" and "Exile On Main Street". To name but a few…:D

If you were not a bass player, which other instrument you would like to play in a band?

I think everyone have a dream being a drummer – except when it comes to carrying all the equipment ... !

Name the most pleasant but also unpleasant experience you have ever had while on tour with a band.

Most pleasant experience is always getting somewhere far away from home and meeting people who are into the band, there’s nothing better with being in a band than that. Hearing that the music you’ve created matters to people. Worst experience was definitely being food-poisoned on tour with Arch Enemy. Me and Daniel decided one day to spend our buy-out dinner money at a fancier restaurant than the usual McDonalds. So we found this place where I had some really nice Catfish a couple of hours before the show. As we were heading back to the venue my stomach started to act up. And by the time we got back I became really sick. Cancelling the show wasn’t an option so I had to do it with a bucket behind the stage. How I got thru that show I’ll never know ...

What kind of music do you listen during your free time? Do you buy any new records? And if yes, which were your recent purchases?

I’ve been a record collector for all my life, so I’m always listening to music, buying records online, at record fairs and record stores. A few weeks ago I went record hunting in Gothenburg and bought among others Jo Jo Gunne – "Where’s the show?" Mastodon – "Leviathan", Luther Dickinson – "Rock N’ Roll Blues", Strawbs – "Burning for you", Billy Squier – 'The Tale of the Tape", Israel Nash – 'Barn Doors and Concrete Floors".

Thank you very much for your time and we hope to meet you soon!

You' re welcome!



Στα πλαίσια παγκόσμιας αποκλειστικότητας το Myth of Rock έκανε προ ημερών γνωστό ότι νέος τραγουδιστής στην προσωπική μπάντα του μεγάλου Timo Tolkki είναι ο Mike Livas. Ο Timo Tolkki, κινητήριος μοχλός των Stratovarius στα κλασικά τους albums, από τους πρωτεργάτες του ευρωπαϊκού power metal, εξαιρετικά επιδραστικός ως συνθέτης και βιρτουόζος της κιθάρας, επέλεξε ως τραγουδιστή τον Mike Livas στην νέα του solo προσπάθεια! Όπως είχαμε τονίσει, πρόκειται για μία εκπληκτική διάκριση για τον Livas και για την ελληνική heavy metal σκηνή, για μία απίστευτη αναγνώριση του ταλέντου του νεαρού Έλληνα τραγουδιστή. Γίνεται εύκολα αντιληπτό ότι με αυτή την έκφραση εμπιστοσύνης του Tolkki προς τον Livas, o τελευταίος γίνεται αυτόματα γνωστός στα πέρατα του κόσμου και όλοι οι metalheads ανά την υφήλιο θα έχουν την ευκαιρία να θαυμάσουν τη φωνή του στις θρυλικές συνθέσεις των Stratovarius κλπ. δίπλα σε πολύ γνωστούς μουσικούς. Καθώς, λοιπόν, και ο Timo Tolkki επισημοποίησε τη συνεργασία του με τον Livas με ένα μικρό video, που ανέβασε στο YouTube, το Myth of Rock θέλησε να μιλήσει για όλα αυτά τα σπουδαία γεγονότα με τον ίδιο τον Mike Livas, ο οποίος δέχθηκε με χαρά να απαντήσει στις ερωτήσεις μας. Εξάλλου, τo live του Tolkki στην Ελλάδα με τον Mike στο μικρόφωνο πλησιάζει και ο ενθουσιασμός είναι τεράστιος από όλες τις πλευρές!

από τον Δημήτρη Ζαχαρόπουλο

Photo by: Antonis Mad-Tony Taniskidis


Γεια σου, Mike! Αρχικά θα ήθελα να σε συγχαρώ για τη συνεργασία σου με τον σπουδαίο Timo Tolkki!

Σε ευχαριστώ, Δημήτρη!

Ο Tolkki, λοιπόν, σε επέλεξε ως τραγουδιστή στην νέα του προσωπική μπάντα. Αλήθεια, πώς έγινε η όλη φάση;

Έλαβα ένα μήνυμα από τον Timo Tolkki πριν από κάποιο καιρό μέσω Facebook. Είχε ακούσει κάποια φωνητικά μου σε μία διασκευή, που είχα κάνει παλαιότερα σε Queensrÿche και μου είπε πως θα ήθελε να με ακούσει και σε Stratovarius κομμάτια. Έτσι, λοιπόν, του έστειλα κάποια δείγματα, τα οποία του άρεσαν και προχωρήσαμε στην συνεργασία.

Πώς νιώθεις που σε διάλεξε ο Tolkki μέσα από τόσους άλλους τραγουδιστές; Διότι άκουσε πολλούς πριν καταλήξει σε εσένα.

Σίγουρα είναι μεγάλη τιμή και πρόκληση για εμένα!

Η νέα αυτή solo προσπάθεια του Tolkki θα είναι μόνο για συναυλίες ή θα περιλαμβάνει και την κυκλοφορία κάποιου studio album;

Για την ώρα, το μόνο που γνωρίζω είναι πως θα κάνουμε κάποιες εμφανίσεις τώρα, το καλοκαίρι και από Σεπτέμβρη.

Σε ποιες χώρες θα παίξετε live;

Το πρώτο «σκέλος» της περιοδείας περιλαμβάνει συναυλίες σε Ελλάδα , Βουλγαρία (δεν έχει ανακοινωθεί ακόμα) και Ισπανία. Θα γίνουν και κάποιες άλλες ημερομηνίες μέσα στο καλοκαίρι, όπως επίσης και ένα festival στη Σλοβακία. Υπάρχουν και αρκετές προτάσεις για shows από Σεπτέμβρη, που θα ανακοινωθούν και αυτά στο προσεχές διάστημα.

Έχετε ξεκινήσει τις πρόβες;

Οι πρόβες θα γίνουν λίγες μέρες πριν το αθηναϊκό show, που είναι και ο πρώτος σταθμός.

Τι τραγούδια θα περιλαμβάνει το setlist;

Το setlist είναι βασισμένο στους παλιούς, καλούς Stratovarius! Περιλαμβανει, ωστόσο, και μερικά Revolution Renaissance κομμάτια και κομμάτια από τα solo albums του Tolkki.

Θα περιοδεύσεις σε όλο τον κόσμο και ίσως βγάλεις δίσκο (σε top επίπεδο), μαζί με τον Tolkki και ορισμένους άλλους γνωστούς μουσικούς. Ποια είναι τα συναισθήματά σου;  Έχεις καθόλου άγχος;

Χαχα! Ακόμα είναι νωρίς, για να ξέρω τι και πώς θα γίνει! Όπως σου είπα, νιώθω πως είναι μια μεγάλη πρόκληση και θα προσπαθήσω για το καλύτερο αποτέλεσμα!

Επικοινωνείς με τον Tolkki; Είστε σε επαφή;

Επικοινωνούμε όλοι (η μπάντα) για τα διαδικαστικά του tour και για κάποιες λεπτομέρειες.

Σκέφτεσαι καθόλου να μετακομίσεις στο εξωτερικό (π.χ. στη Φινλανδία), ώστε να είσαι σε καλύτερη επαφή με τον Tolkki και τους άλλους μουσικούς;

Για την ώρα δεν ξέρω πολλές λεπτομέρειες για το πώς θα κυλήσουν τα πράγματα, οπότε δεν μπορώ να σου απαντήσω με σιγουριά.

Στις 21 Απριλίου παίζετε live στην Αθήνα. Πώς νιώθεις ενόψει αυτού του live;


Η συμμετοχή σου στην μπάντα του Tolkki γεμίζει με μεγάλη περηφάνεια όλη την ελληνική metal σκηνή. Πώς νιώθεις που μας κάνεις τόσο περήφανους;

Σε ευχαριστώ αρχικά για τα καλά σου λόγια! Η ελληνική σκηνή είναι πλέον καλύτερη από ποτέ και συνεχίζει να βελτιώνεται με κάθε νέα μπάντα, μουσικό, κυκλοφορία. Οφείλουμε όλοι όσοι ασχολούμαστε με την μουσική αυτή να είμαστε περήφανοι για την πρόοδο αυτή της ελληνικής metal σκηνής.

Είναι ο Tolkki ένας από τους metal μουσικούς, που θαυμάζεις;

Είμαι τεράστιος fan και του Tolkki και των Stratovarius.

Ποιο είναι το αγαπημένο σου album και ποιο το αγαπημένο σου τραγούδι από τους Stratovarius;

To “Visions” και το “Episode” θα ελεγα! Όσο για τραγούδι, μάλλον το “Against the Wind”, αν και είναι από άλλο album (σ.σ.: από το “Fourth Dimension”)!

Ποιοι είναι οι αγαπημένοι σου τραγουδιστές;

Μου αρέσουν πάρα πολλοί τραγουδιστές, αλλά σίγουρα ο Michael Kiske, ο Geoff Tate, o Rob Halford, o Sebastian Bach και ο Bruce Dickinson ήταν οι πρώτες μου αγάπες!

Έχεις κάνει μαθήματα φωνητικής ή είσαι αυτοδίδακτος;

Είμαι αυτοδίδακτος.

Έχεις ανεβάσει στο YouTube videos, όπου τραγουδάς διάφορα metal classics. Πώς και αποφάσισες να ανεβάσεις αυτά τα videos;

Ξεκίνησα να ανεβάζω covers, επειδή ήταν αρχικά κάτι σαν δείγμα της δουλειάς μου σε περιόδους, που δεν ήμουν σε κάποιο σχήμα με original υλικό. Αργότερα άρχισε να μου αρέσει ακόμα περισσότερο η όλη διαδικασία και το συνεχίζω μέχρι και τώρα!

Τώρα που είσαι στην μπάντα του Tolkki, θα συνεχίσεις να είσαι και στις μέχρι σήμερα μπάντες σου (π.χ. στους Fortress Under Siege, στις διάφορες tribute μπάντες κ.λπ.);

Ναι, θα συνεχίσω κανονικά! Για την ακρίβεια ετοιμάζω και ένα νέο σχήμα-μπάντα με μερικούς φίλους και εξαιρετικούς μουσικούς! Stay tuned!

Στείλε ένα μήνυμα στους Έλληνες metal οπαδούς, ενόψει και του live στις 21 Απριλίου στην Αθήνα.

Να είστε όλοι στις 21 Απριλίου στο Piraeus Academy για ένα δυνατό live με Stratovarius classics και όχι μόνο! Ανοίγουν οι φοβεροί Elysion και οι The Silent Wedding! \m/


To όνομα των And Then She Came δεν λέει κάτι στον περισσότερο κόσμο, έστω κι αν το ομότιτλο ντεμπούτο τους πήρε καλές κριτικές από τα media. Νομίζουμε, όμως, ότι το γεγονός αυτό αδικεί την μπάντα, καθώς οι And Then She Came και το ταλέντο και το όραμα έχουν, ώστε να καταφέρουν μεγάλα πράγματα. Ίσως αν πούμε ότι αποτελούν το διάδοχο σχήμα των Krypteria, αρκετοί ενδέχεται να δουν τους And Then She Came με άλλο μάτι. Το Myth of Rock, στο οποίο άρεσε ιδιαίτερα το ντεμπούτο της μπάντας, είχε την τιμή να συνομιλήσει με την frontwoman Ji-In Cho (φωνητικά), η οποία είπε διάφορα ενδιαφέροντα με αφορμή τις ερωτήσεις μας.

από τον Δημήτρη Ζαχαρόπουλο


Ji-In Cho - φωνητικά

Olli Singer - κιθάρες

Frank Stumvoll - μπάσο

S.C. Kuschnerus - drums



"And Then She Came" (2016)


Γεια σου, Ji-In! Αρχικά θα ήθελα να μας πεις πώς σχηματίσθηκαν οι And Then She Came. Οι Krypteria έχουν διαλυθεί;

Πρακτικά ποτέ δεν αποχαιρετήσαμε τον κόσμο ως Krypteria και για να είμαι ειλικρινής, δύο χρόνια πιο πριν ούτε που είχαμε καν σκεφθεί για τη δημιουργία των And Then She Came. Αφού αποφασίσαμε ομόφωνα να κάνουμε ένα διάλειμμα και να βάλουμε για ένα απροσδιόριστο χρονικό διάστημα στην άκρη με τους Krypteria, ο Frank (Stumvoll, μπάσο) μας κάλεσε μία μέρα, για να δουλέψουμε μαζί του πάνω σε ένα από τα films, που είχε αναλάβει. Έχει ένα studio, όπου κάνει την παραγωγή σε πολλά soundtracks ταινιών. Αρχίσαμε να γράφουμε τραγούδια και με όλες αυτές τις ιδέες, που μας έρχονταν, συνειδητοποιήσαμε σιγά – σιγά ότι θα έπρεπε να βρεθούμε και πάλι μαζί σαν μπάντα. Σε καμία περίπτωση δεν ήταν αυτό το αρχικό μας πλάνο, αλλά φτιάχνοντας αυτά τα τραγούδια, νιώσαμε τόσο καλά και περάσαμε πάρα πολύ όμορφα, που αποφασίσαμε να το δοκιμάσουμε.

Πώς νιώσατε μετά την κυκλοφορία του πρώτου σας album; Ποιες είναι οι φιλοδοξίες σας;

Οι φιλοδοξίες μας; Πέρα από το ότι θέλουμε να κατακτήσουμε όλον τον κόσμο, όπως και κάθε άλλη μπάντα;! (γέλια) Θέλουμε να προσφέρουμε αληθινές στιγμές ενέργειας, με τις οποίες ο ακροατής θα ξεχάσει, έστω για λίγο, τα προσωπικά του θέματα. Ο καλύτερος τρόπος, για να καταλάβετε τι εννοώ, είναι να έρθετε σε μία από τις συναυλίες μας!

Τη σήμερον ημέρα είναι αλήθεια ότι κυκλοφορούν πολύ λίγα rock και metal albums, που είναι αξιόλογα. Νομίζεις ότι οι And Then She Came κάνουν τη διαφορά;

Ειλικρινά σού λέω ότι δεν είναι σκοπός μας να κάνουμε τη διαφορά. Είμαστε απλά δημιουργικοί άνθρωποι, που θέλουμε να εκφράσουμε ό,τι έχουμε μέσα μας. Και φυσικά θέλουμε ο κόσμος να βρίσκει καλά τα τραγούδια μας, όπως και εμείς. Το μόνο, ωστόσο, που μπορούμε να εγγυηθούμε είναι ότι βάζουμε όλη μας την αγάπη, όλη μας την καρδιά στην μουσική μας. Τίποτε περισσότερο, αλλά και τίποτε λιγότερο.

Πιστεύω ότι το ντεμπούτο album σας θα αρέσει και σε fans, που δεν ακούν metal, αλλά μόνο rock. Συμφωνείς;

Ναι, οπωσδήποτε. Δεν ήταν στους στόχους μας να είμαστε οι κλασικοί μεταλλάδες. Κοιτώντας πίσω προς τη διαδικασία δημιουργίας του δίσκου, βλέπω ότι νιώσαμε πολύ ελεύθεροι και ανεξάρτητοι, καθώς όρια ή κανονισμοί, όσον αφορά το πώς γράφεται ένα τραγούδι. Κανείς δε μας είπε πώς να συνθέσουμε ή πώς πρέπει να ηχεί η μουσική μας. Είχαμε μπροστά μας μόνον έναν καμβά, πάνω στον οποίο μπορούσαμε να χρησιμοποιήσουμε όλα τα χρώματα, που υπάρχουν. Είχε πολύ πλάκα και ήταν μία μορφή πολυτέλειας, που την έχεις, μόνο όταν ετοιμάζεις το ντεμπούτο album σου.

Δώσε μας όλα τα στοιχεία τα σχετικά με τη διαδικασία σύνθεσης/ηχογράφησης/παραγωγής του πρώτου album σας.

Και οι τέσσερεις μας είμαστε δημιουργικά μυαλά και έτσι ο καθένας μας έβάλε πάνω στο τραπέζι όλες τις ιδέες του. Ερχόμαστε όλοι από διαφορετικά μουσικά υπόβαθρα, εν τούτοις, συμπληρώνουμε και δίνουμε έμπνευση ο ένας στον άλλον, πράγμα που είναι σημαντικό προσόν για αυτήν την μπάντα. Ξεκινήσαμε τις ηχογραφήσεις πρόπερσι και είμαστε κάτι παραπάνω από χαρούμενοι με αυτό, που τελικά βγήκε. Σχετικά με τους στίχους, υπεύθυνος είναι ο drummer μας, Kuschi.

Πώς θα περιέγραφες τη μουσική των And Then She Came;

Σε όλους όσους είναι ανοιχτοί προς τα διαφορετικά χρώματα του rock εμείς προσφέρουμε έναν πολυεπίπεδο δίσκο. Μέσα του υπάρχει το rock και το metal – ακόμη και πολλά στοιχεία από alternative, αλλά και πολλά πιασάρικα σημεία. Από απόψεως ήχου, πάντως, καταλήξαμε σε ένα αμάλγαμα ανθρώπινης απόδοσης και ηλεκτρονικών στοιχείων.

Πού θα εντόπιζες τις διαφορές μεταξύ των And Then She Came και των Krypteria;

Οι And Then She Came είναι πολύ πιο τραχείς. Το τελικό αποτέλεσμα, επίσης, στους And Then She Came έχει να κάνει με τη συνέργεια των rock οργάνων και των ψηφιακών μέσων. Εξάλλου, δεν έχουμε χορωδίες ή συμφωνικά μέρη, όπως στους Krypteria.

Πού αναφέρονται οι στίχοι σας;

Είμαστε μία ομάδα συναισθηματικών ανθρώπων, που ζουν έντονα, με την τάση να μετουσιώνουμε τις προσωπικές μας εμπειρίες σε μουσική. Εκφράζουμε πολύ την οργή και τον πόθο, αλλά θα βρεις σε μας και την απώλεια – και την περιφρόνηση και την ελπίδα. Αρκετές φορές τα τελευταία χρόνια πολλά μας ώθησαν προς τα άκρα. Δεν ήταν πάντα ρόδινα τα πράγματα, αλλά εμείς παλεύουμε ο ένας για τον άλλον, για την αγάπη, για το όνειρό μας. Αυτό ακριβώς πράττουμε και δε θα αφήσουμε να μας καταστρέψει κανείς άλλος παρά μόνον ο εαυτός μας. Προφανώς, είχαμε ανάγκη να βγάλουμε πολλά από μέσα μας. Είναι σημαντικό, ακόμη, για εμάς οι στίχοι να αφορούν τους ανθρώπους όλων των επιπέδων της κοινωνίας, έτσι ώστε όλοι να μπορούν να ταυτιστούν και με τη μουσική και με τους στίχους.

Στο πρώτο album σας συμμετέχουν η Alissa White-Gluz και  η Jen Majura. Δώσε μας κάποιες πληροφορίες σχετικά.

Τις ξέρουμε εδώ και δύο χρόνια, και αυτό, που αγαπώ σε αυτές, πέρα από το ότι είναι πολύ δυνατές ερμηνεύτριες, είναι ότι είναι απλοί και πάρα πολύ ευγενικοί και γλυκείς άνθρωποι. Η Alissa είναι μία εντυπωσιακή μαχήτρια πάνω στη σκηνή, αλλά όταν τη ρωτήσαμε αν θα ενδιαφερόταν να κάνω growls σε ένα σγκεκριμένο σημείο στο τραγούδι “Five Billion Lies”, δε δίστασε καθόλου να πει το «ναι». Η Jen είναι ακπληκτική σε τόσα πολλά πράγματα και λατρεύω το κιθαριστικό της solo στο “Spit It Out”. Είμαι πολύ περήφανη που έχουμε αυτές τις δύο γυναίκες ως εκπροσώπους του γυναικείου φύλου στον δίσκο μας!

Τι νιώθεις, όταν κοιτάς το εξώφυλλο του δίσκου σας; Πες μας δυό λόγια για τη συνεργασία σας με τον γραφίστα Dirk Rudolph (Rammstein, Scorpions, Die Toten Hosen κ.λπ.).

Ο Dirk Rudolph είναι ένας μαέστρος στο αντικείμενό του. Λατρεύω την καταπληκτική αίσθησή του της βαθειά όμορφης τέχνης. Κι αυτό ακριβώς έκανε με το εξώφυλλό μας: συνδύασε τη δύναμη και την υψηλή έκφραση με την λεπτή αισθητική.

Πώς και αποφασίσετε να ονομάσετε έτσι την μπάντα σας;

Δεν ήταν δικιά μου ιδέα, να είσαι σίγουρος! (γέλια) Αλλά και οι τέσσερίς μας λατρεύουμε αυτό το όνομα! Κάνει τους ανθρώπους να σκέφτονται και όλοι έχουν ο καθένας από μία διαφορετική ερμηνεία για το τι σημαίνει το “And Then She Came”. Όπως και στη ζωή, πάντα υπάρχουν περισσότερες πλευρές σε μία ιστορία, πάντα υπάρχουν περισσότερες αλήθειες πίσω από μία επικεφαλίδα. Όπως μπορείς να καταλάβεις, ο Frank έχει μία τελείως διαφορετική από εμένα εξήγηση του ονόματός μας!(γέλια)

Αν κάποιος ήθελε να πάρει μια γεύση από τους And Then She Came, ποιο τραγούδι σας θα του έβαζες να ακούσει;

Αυτή είναι μια δύσκολη ερώτηση. Το ντεμπούτο album μας είναι ένας πολυποίκιλος δίσκος και ακριβώς αυτό είναι που μας αρέσει τόσο πολύ σ’ αυτό. Μάλλον θα ρώταγα πρώτα τον ενδιαφερόμενο ακροατή να μού πει σε τι διάθεση βρίσκεται.

Πώς θα περιέγραφες με μία λέξη τον ήχο των And Then She Came;

Έχουμε βαπτίσει ανεπίσημα τη μουσική μας “adrenalectrica”!

Ποια είναι τα μελλοντικά σας πλάνα;

Θα δώσουμε κάποια shows στην Ευρώπη, την Ασία και τη Νότια Αμερική. Μας ικανοποιεί ιδιαίτερα το ότι οι διάφοροι promoters συναυλιών δείχνουν να μας θέλουν, ενώ πριν ένα χρόνο δεν ήξεραν καν την ύπαρξή μας. Είμαστε τόσο χαρούμενοι που έχουμε τη δυνατότητα να παίξουμε ζωντανά για τόσους ανθρώπους, που περιμένουν πολύ να μας δούν και να μας συναντήσουν!




Χαράς ευαγγέλια για τους φίλους του Spice, μιάς και αυτός επιστρέφει με νέα τραγούδια. Υποδεχθείτε και πάλι τον Spice, μια μεγάλη προσωπικότητα του χώρου, που ποτέ όμως δεν περιορίσθηκε από κάποια ταμπέλα, από κάποια νόρμα. Διότι μεγαλούργησε με τους Spiritual Beggars, πολλοί όμως τον αποθέωσαν ως frontman των thrashers Kayser! Μιλάμε για έναν μουσικό, με ποικίλες επιρροές, τις οποίες δε φοβάται να εκφράσει στα τραγούδια, που συνθέτει. Και συνθέτει με απίστευτη συχνότητα ο μπαγάσας! Την ώρα που γράφονται οι γραμμές αυτές, έχει ήδη κυκλοφορήσει το νέο πόνημα του Spice, υπό την σκέπη των My Regime αυτή τη φορά. Το "Dogma" album τους είναι άλλο ένα thrash metal ολοκαύτωμα, ένα υπερηχητικό album, που έκανε πάλι το Myth of Rock να ψάξει τον Spice και να μιλήσει μαζί του. Καλωσήρθατε στο καθεστώς του Spice!

από τον Αντώνη Μαντζαβίνο

Καλημέρα Spice, τι κάνεις;

Καλημέρα Ελλάδα! Μόλις έφτιαξα τον πρωϊνό μου καφέ! Είμαι λίγο κουρασμένος, αλλά OK. Έκανα πρόβες το Σάββατο με την μπάντα μου, τους My Regime, όλα καλά. Απλά παίξαμε μαζί και οι τέσσερις, δεν έχουμε κάποια συναυλία σχεδιασμένη, αλλά θα θέλαμε πολύ να παίξουμε το νέο υλικό σύντομα.

Θα ήθελα να μας πεις δύο λόγια για τη νέα σου μπάντα.

Οι My Regime δεν ήταν να γίνουν κανονική μπάντα εξ’ αρχής. Είχα δύο - τρία τραγούδια έτοιμα στο μυαλό μου, ρώτησα, λοιπόν, τον Ruben (drums), προκειμένου να τα ηχογραφήσουμε σε demo μορφή στο studio. Και μετά σκέφτηκα και του είπα «δεν κάνουμε έναν κανονικό δίσκο;!», είπε αμέσως ναι, και το αποτέλεσμα αυτού ήταν να ηχογραφήσουμε τριάντα τραγούδια! Πήρα τηλέφωνο τη Scarlet Records και τους ρώτησα αν μπορούσαμε να βγάλουμε το δίσκο. Συμφώνησαν, αμέσως, οπότε έπρεπε άμεσα να σχηματιστεί η μπάντα. Έτσι, πήρα τηλέφωνο τον παλιό μου φίλο Alexander “Saso” Sekulowski (ex - Mushroom River Band),  αν θα τον ενδιέφερε να παίξει μπάσο …

Δε νομίζω ότι το σκέφτηκε για πάρα πολύ ώρα … χαχα!

Χαχα, ναι, απάντησε «Χμμ.. Μπορώ να προσπαθήσω!» (γέλια). Έπρεπε, λοιπόν, να μάθει τα τραγούδια μέσα σε δέκα ημέρες. Ξεκινήσαμε πρόβες πολύ εντατικά, παρόλο που ο Saso είχε να παίξει μουσική εδώ και δύο χρόνια … Το άλλο μέλος, είναι η προσθήκη της τελευταίας στιγμής που λέμε, last minute call. Χρειαζόμασταν ούτως ή άλλως δεύτερο κιθαρίστα για αυτό το υλικό, οπότε ο Ruben μου είπε ότι ξέρει έναν τύπο από τον παιδικό σταθμό (!), στον οποίο ο ίδιος εργάζεται, του τηλεφώνησε, ήρθε στο studio, και όλα τα υπόλοιπα είναι ιστορία. Βοήθησε, επίσης, ότι μένει στο Växjö, πολύ κοντά από εκεί που μένουμε εμείς, οπότε και αυτό ήταν σημαντικό. Όταν ολοκληρώθηκαν οι ηχογραφήσεις του δίσκου, τότε ήταν που πραγματικά γίναμε κανονική μπάντα. Το περασμένο Σαββατοκύριακο (σ.σ.: ο Spice αναφέρεται στο Σαββατοκύριακο 27-28 Αυγούστου) κάναμε το πρώτο «κανονικό», ας το πούμε, προβάρισμα σαν κανονική μπάντα. Άρα η μπάντα αρχικά ξεκίνησε ως solo, αφού εγώ είχα γράψει όλα τα τραγούδια και δεν υπήρχε κάποιο άλλο μέλος, αλλά σιγά - σιγά έγιναν αυτές οι προσθήκες, που προανέφερα.

Μπορείς να μας πεις κάποιες λεπτομέρειες/πληροφορίες για το όνομα της μπάντας, αλλά και για το όνομα του δίσκου;

Οι στίχοι των τραγουδιών αναφέρονται σε διάφορα “regimes” (καθεστώτα), που υπάρχουν, και στα διάφορα “dogmas” (θρησκευτικά και μη), που επιβάλλονται στις κοινωνίες.  Ήθελα να κάνω το δικό μου μουσικό «καθεστώς» (“My Regime”), μεταφορικά μιλώντας πάντα.

Τι πιστεύεις ότι χρειάζονται οι άνθρωποι και οι κοινωνίες τη σημερινή εποχή, και τι πιστεύεις ότι λείπει;

Χρειάζονται κοινή λογική. Τόσο απλά. Όλα τείνουν αυτή τη στιγμή προς τα άκρα, δεν μπορείς να εκφραστείς για παράδειγμα για κάτι θρησκευτικό, που δε σου αρέσει, ή που διαφωνείς, και να μη χαρακτηριστείς ως ‘ρατσιστής’ κ.τλ. Εδώ στη Σουηδία έχουμε πολιτικούς ηγέτες που δεν μπορούν να εκφραστούν, δεν μπορούν να εμπνεύσουν τον κόσμο, μόνο και μόνο για να λέγονται “politically correct”.

Εκτός από την προφανή επιρροή από τους Slayer, που είναι και η πρώτη λέξη που μου έρχεται στο μυαλό, όταν ακούω τα πρώτα δευτερόλεπτα του δίσκου, τι άλλες επιρροές έχεις να αναφέρεις για αυτόν τον δίσκο;

Μόνο Slayer! (πολλά γέλια) Κοίτα, το old school thrash, από το 1983 μέχρι το 1987 περίπου, είναι αυτό που έπαιξε καταλυτικό ρόλο στη μουσική, μην ξεχνάς ότι είμαι μέγας fan του είδους αλλά και της εποχής. Το μυαλό μου πήγε προς την κατεύθυνση, ότι κατά κάποιο τρόπο, θέλησα να γράψω έναν δίσκο, που ίσως έχουν ξεχάσει να γράψουν οι Slayer τα τελευταία χρόνια. Ο δίσκος είναι κάτι μεταξύ “Reign in Blood” και “Seasons in the Abyss”, αυτής δηλαδή της περιόδου, έχοντας αφομοιώσει πολλά διαφορετικά στοιχεία.

Έχεις έτοιμα κι άλλα τραγούδια για τον επόμενο δίσκο;

Έχω περίπου εννέα με δέκα τραγούδια έτοιμα ακόμα.

Πάει καιρός που είχες έρθει στην Ελλάδα για συναυλία, οπότε, πρέπει οπωσδήποτε να έρθεις ξανά!

Το θέλω πάρα πολύ αυτό, μακάρι να γίνει σύντομα!

Για πες μας αν υπάρχουν νεότερα για τους Kayser.

Ο νέος δίσκος βγαίνει στα τέλη Σεπτεμβρίου και σου υπόσχομαι ότι θα είναι ένας φοβερός δίσκος! Είναι μια φυσική συνέχεια του προηγούμενου, περισσότερο μελωδικός όμως κατά μία έννοια. Έγραψα ένα τραγούδι δεκατριών λεπτών, και πηγή της έμπνευσής μου ήταν οι Captain Beyond, οπότε το κομμάτι είναι μία heavy metal εκδοχή της Captain Beyond πλευράς μου!

Ποια είναι κατά τη γνώμη σου η βασική διαφορά ή διαφορές μεταξύ των Kayser και των My Regime;

Οι My Regine είναι ξεκάθαρα thrash metal, ενώ οι Kayser είναι metal. Είμαι μεγάλος fan του Jeff Hannemann, οπότε ήθελα να φτιάξω έναν old school thrash δίσκο.

Είσαι μια ιδιαίτερη περίπτωση καλλιτέχνη, ο οποίος έχει γράψει μουσική σε πολλά διαφορετικά είδη και με διαφορετικές μπάντες, όπως οι Spiritual Beggars, Mushroom River Band, Kayser, Aeon, Band of Spice, My Regime. Έχεις δηλαδή ένα πολύ ευρύ φάσμα επιρροών και εμπνεύσεων, με αποτέλεσμα ο ακροατής να  ακούει τη δουλειά σου και βλέπει/ακούει τον Spice από διαφορετικό πρίσμα κάθε φορά, πάντα με εξαιρετικό ενδιαφέρον.

 Στο τέλος της ημέρας που λέμε, γράφω τη μουσική όπως επιθυμώ εγώ να είναι ή να ακούγεται ο εαυτός μου. Μου αρέσουν όλα τα είδη μουσικής και δε θα ήθελα να κατηγοριοποιήσω τον εαυτό μου ή να του βάλω ταμπέλες. Μιας και το αναφέρουμε, έχω ήδη σαράντα περίπου τραγούδια, από τα οποία θα επιλεγούν αρκετά για τον επόμενο δίσκο των Band of Spice! Έχω όλη την άνεση χρόνου να γράψω τραγούδια, και ειλικρινά δεν έχω αποφασίσει ακόμα ποια θα είναι η μουσική κατεύθυνση του νέου μας δίσκου.

Το “Economic Dancers” ήταν ένας πολυποίκιλος δίσκος που μου άρεσε πολύ, διαφορετικός από τους προηγούμενους.

Ναι, ήταν ίσως “poppy”, μελωδικός…

Και με αρκετά στοιχεία Bruce Springsteen!

Χαχα, ναι, ακριβώς! Ο επόμενος θα είναι διαφορετικός σίγουρα, αλλά ακόμα δεν έχω αποφασίσει. Μπορεί να είναι και με στυλ bossanova! Χαχαχα!

Μακάρι! Πόσο συχνά συναντιέσαι με τα παιδιά που παίζετε μαζί;

Χμ, αυτό εξαρτάται από το πόση ευελιξία έχουν οι υπόλοιποι λόγω δουλειάς. Συχνότερα βρίσκομαι με τον Ruben, προβάρουμε μαζί πρώτα, πριν βρεθούμε με τους υπόλοιπους. Και μετά, εφ’ όσον μιλάμε για τους Band of Spice, μπαίνει ο Anders (Linusson, κιθάρα) αλλά και ο Peter, προβάρουμε και στο τέλος μπαίνει και ο πληκτράς μας. Μου αρέσει που ο καθένας βάζει τη δική του πινελιά στα τραγούδια μας, και αυτό γίνεται σε διαφορετικά στάδια, αναλόγως πότε έρχεται το κάθε μέλος, οπότε τα τραγούδια φιλτράρονται και εμπλουτίζονται με τις ιδέες όλων μας.

Πες μας δυο λόγια για το πώς γράφεις μουσική, πώς εμπνέεσαι.

Πάντα γράφω τραγούδια, ό,τι κι αν κάνω, όπου κι αν βρίσκομαι. Πριν ξεκινήσουμε τη συνέντευξη σήμερα, καθόμουν κι έπινα τον καφέ που μόλις είχα φτιάξει, και έγραψα μισό τραγούδι βασικά. Δεν ξέρω αν θα το εντάξω στο νέο Band of Spice ή στο επόμενο Kayser, αλλά έχει ενδιαφέρον. Συνήθως πάω τα παιδιά στο σχολείο ή βγάζω τον σκύλο μου για βόλτα, και σκέφτομαι, μού έρχονται ιδέες, τις δουλεύω στο μυαλό μου, και όταν επιστρέφω σπίτι, κάθομαι με τον καφέ μου και την κιθάρα μου και αρχίζω να τις δουλεύω. Καμιά φορά βλέποντας και λίγο CNN! (πολλά γέλια). Όλα αυτά τα πρωϊνά που έχει ησυχία και μπορώ να ασχοληθώ απερίσπαστος.

Μάλιστα, αρκετά ενδιαφέρον αυτό!... Παρατήρησα, πριν λίγες ημέρες, μία φωτογραφία που κοινοποίησε και ο Michael Amott και σας δείχνει μαζί, χαμογελαστούς, στο festival που έπαιξαν οι Spiritual Beggars στη γενέτειρα πόλη της μπάντας, στο Halmstad. Όπως ίσως μπορείς να φανταστείς, μόλις αναρτήθηκε η συγκεκριμένη φωτογραφία, τα σχόλια από κάτω έπεφταν βροχή και μάλιστα με φρενήρεις ρυθμούς! Θα ήθελες να μας πεις δύο λόγια για αυτή σας τη συνάντηση;

Μα, αυτός δεν ήμουν εγώ, αλλά κάποιος που μου μοιάζει εκπληκτικά και είναι σωσίας μου! (πολλά γέλια) Λοιπόν, ήταν αυτό που λέμε ‘last minute call’. Ο πατέρας της συζύγου μου Sara γινόταν εκείνο το Σαββατοκύριακο 65 ετών (μένει στο Halmstad) και μας κάλεσε να περάσουμε οικογενειακώς το το Σαββατοκύριακο μαζί του και να γιορτάσουμε τα γενέθλιά του. Η Sara, λοιπόν, μας είπε: «Παίζουν απόψε στην πόλη οι Spiritual Beggars, πάμε να τους δούμε;», και έτσι μίλησα με τον Amott και πήγαμε στο live. Η υπόλοιπη μπάντα δεν ήξερε τίποτα πριν το live και έτσι τους είδαμε και μάλιστα από την πρώτη σειρά! Μετά το πέρας της συναυλίας, συνάντησα όλους τους Beggars backstage, οι οποίοι (Ludwig και Per) εξεπλάγησαν, όταν με είδαν, δεν το περίμεναν φυσικά! Με τον Ludwig ήμασταν και πολύ κοντινοί φίλοι από παλιά, αλλά είχαμε να τα πούμε πολλά χρόνια. Ήταν μια πολύ συναισθηματική σκηνή ... Η έκφραση και η έκπληξη στο πρόσωπο του Ludwig, όταν με είδε, δεν περιγράφεται, απλά ... Αισθάνθηκα όμορφα, περίεργα, ήταν σα να ήμουν ακόμα στη μπάντα. Έχουν περάσει δεκαπέντε χρόνια από την τελευταία φορά, και αισθάνθηκα σα να είχα παίξει εγώ στη συναυλία ... Αισθάνθηκα όμορφα που πήγα, και τους είδα … όλα καλά.

Ιδιαίτερη στιγμή αυτή και για σένα φυσικά αλλά και για τους υπόλοιπους του συγκροτήματος, ειδικά μετά από 15 χρόνια, κάτι ξεχωριστό… Κλείνοντας θα θέλαμε να μάς μιλήσεις για τους Έλληνες οπαδούς σου, οι οποίοι ανυπομονούν να σε δουν ξανά στην Αθήνα.

Μακάρι να ερχόμουν το συντομότερο εκεί και να παίζαμε μπροστά στο ελληνικό κοινό, αυτό θα ήταν φανταστικό! Πρέπει σύντομα να οργανωθεί η επόμενη συναυλία στην Ελλάδα, πάει πολύς καιρός!

Σ’ ευχαριστούμε πολύ για το χρόνο σου και ελπίζουμε να σε δούμε σύντομα!

Γεια μας!


     Οι Spiritual Beggars δεν χρειάζονται ιδιαίτερες συστάσεις. Συνιστούν μία από τις σπουδαιότερες μπάντες του σημερινού ‘70s heavy rock ήχου, με μία σειρά από εκπληκτικά albums, που τους έκαναν αγαπητούς σε όλους τους φίλους του vintage σκληρού ήχου. Είναι το group, όπου ο μεγάλος Michael Ammot εκφράζει την πιο μελωδική του πλευρά, μια παρέα παλιοροκάδων, που συχνά βρίσκεται, για να ξεδώσει και να επισκεφθεί ξανά τις μουσικές της ρίζες. Κάπως έτσι προκύπτουν κορυφαία albums όμως, και τώρα στη διάθεσή μας βρίσκεται το μεθυστικό “Sunrise to Sundown” album. Το Myth of Rock εκθείασε τον νέο δίσκο των Spiritual Beggars και έσπευσε να μιλήσει με τον drummer της μπάντας, Ludwig Witt. H κουβέντα ήταν εξαιρετική και μας την παραθέτει ο Αντώνης Μαντζαβίνος!

Καλησπέρα Ludwig! Χαίρομαι που είσαι μαζί μας για τη συνέντευξη και σε ευχαριστώ πάρα πολύ για το χρόνο σου, έχω πολύ καιρό να σε δω, και να σε ακούσω φυσικά, από την προηγούμενη φορά που ήρθες στην Ελλάδα με τους Grand Magus αλλά και με τους Spiritual Beggars.

«Καλησπέρα από το Halmstad! Μόλις τελειώσαμε τις πρόβες για την περιοδεία των Spiritual Beggars από βδομάδα (σ.σ.: η συνέντευξη πραγματοποιήθηκε τα τέλη Μαρτίου), ξεκινάμε να παίζουμε και έτσι δεν έχουμε πολύ ελεύθερο χρόνο αυτές τις μέρες, αλλά χαίρομαι που μιλάω με Ελλάδα! Προβάρουμε και αύριο απόγευμα, και μετά full throttle για την περιοδεία μας, και είμαι πολύ χαρούμενος για αυτό. Δεν έχουμε κλείσει ακόμα ημερομηνία για Ελλάδα, αλλά ελπίζω και ανυπομονώ ότι αυτό θα γίνει και θα ανακοινωθεί σύντομα»

Ας ξεκινήσουμε με τα πιο φρέσκα νέα: νέος δίσκος Spiritual Beggars. Θα θέλαμε να μας δώσεις μερικές πληροφορίες για την ηχογράφησή του. Πώς δημιουργήθηκε το “Sunrise to Sundown

« Όλα τα albums μας ξεκινούν από μένα και τον Michael (Amott), που τζαμάρουμε, συνθέτουμε, παίζουμε μαζί και γράφουμε σχεδόν τα πάντα, όλες τις ιδέες που έχουμε. Μετά ο Michael κάνει ένα fine tuning μόνος του και τα ξαναδουλεύουμε μαζί. Αυτή τη φορά όμως, εγώ έγραψα μόνος μου δύο νέα τραγούδια για το δίσκο, και επίσης έκατσα μόνος μου και τα έγραψα, παίζοντας κιθάρα αλλά και drums στο προβάδικό μας - επίσης έγραψα και στίχους, οπότε αυτό είναι ένα πολύ ενδιαφέρον χαρακτηριστικό του δίσκου. Βοηθάει και το γεγονός ότι εγώ, ο Michael και ο Apollo (Papathanasio, φωνητικά) μένουμε πάρα πολύ κοντά, σε απόσταση με τα πόδια, οπότε έχουμε την ευκαιρία να δουλεύουμε αρκετά μαζί. O Sharlee (D’ Angelo, μπάσο) μένει στο Göteborg και ο Per (Wiberg, πλήκτρα) στη Στοκχόλμη, κάτι που δεν βοηθάει στο να βρισκόμαστε και οι πέντε, αλλά θα έλεγα ότι το καταφέρνουμε σε αρκετά ικανοποιητικό βαθμό»

Έχω παρατηρήσει (από την προηγούμενη φορά που βρεθήκαμε στην Αθήνα) ότι έχεις tattoo στα δάκτυλα των χεριών σου την λέξη “Hard Road” που είναι και τραγούδι του νέου δίσκου. Να υποθέσω ότι είναι ένα από τα 2 κομμάτια που έγραψες; Θέλεις να μας πεις μερικές λεπτομέρειες;

«Όταν έκανα το tattoo αυτό, δεν ήθελα να κάνω κάτι που να είναι και πάρα πολύ συνηθισμένο. Δανείστηκα, ας το πούμε έτσι, τις λέξεις από το δίσκο των John Mayall & the Bluesbreakers “Hard Road”, που μου αρέσει πολύ και έτσι προέκυψε. Τώρα για το τραγούδι που έγραψα εγώ, για μένα έχει να κάνει με το να επιστρέφω σπίτι, έχοντας λείψει για μεγάλο διάστημα, για τις δυσκολίες που αντιμετωπίζεις, όταν προσπαθείς να αντιμετωπίσεις διάφορους εθισμούς ενδεχομένως ή να αντιμετωπίσεις τους δαίμονές σου»

Προσωπικά ο νέος δίσκος μου αρέσει πολύ, έχει την ταυτότητα και τα στοιχεία της μπάντας και του κάθε μέλους ξεχωριστά και φυσικά, το πώς ο καθένας από σας συμβάλλει σε αυτό με το δικό του ξεχωριστό τρόπο. Θα ήθελες να μας πεις, για πιους λόγους αυτός ο δίσκος είναι ξεχωριστός για σένα;

«Είναι ξεχωριστός κατ αρχάς για το γεγονός ότι έγραψα δύο τραγούδια - πέρα από το προαναφερθέν “Hard Road”, και το “Southern Star”, το οποίο έγραψα για ένα φίλο μου από τη νότια Σουηδία που «έφυγε» πρόσφατα. Είναι πολύ προσωπικό τραγούδι και πολύ συναισθηματικός δίσκος αυτός γενικότερα, καθώς ήταν ένας πάρα πολύ κοντινός μου φίλος, που έπαιζε μπάσο σε μια τοπική μπάντα και ο χαμός του είναι μεγάλη απώλεια για μένα, οπότε και μόνο αυτό το γεγονός κάνει το δίσκο αρκετά ξεχωριστό»

Οι Spiritual Beggars έχουν πρωτοστατήσει στο παρελθόν στη γενικότερη heavy rock σκηνή, η οποία εδώ και κάποια χρόνια ανθεί. Πώς βλέπεις την εξέλιξη της μπάντας όλα αυτά τα χρόνια και μέσα στο γενικότερο heavy rock μουσικό στερέωμα;

«Θεωρώ ότι πάντα παίζαμε τη μουσική που μας άρεσε και δεν κοιτούσαμε, τι είναι π.χ. της μόδας, ή τι θα μας κάνει πιο cool, πιο γνωστούς κτλ. Όταν είχαμε ξεκινήσει τα πρώτα δύο χρόνια, πολύς κόσμος δεν είχε ακόμα αντιληφθεί τι παίζαμε, πολλοί αναρωτιούνταν τι ακριβώς ήταν αυτό, και μετά στο τέλος των ‘90s όλο αυτό είχε ήδη φουντώσει αρκετά. Τότε δεν ήμασταν, όπως είναι τώρα οι Blues Pills για παράδειγμα, και ίσως δεν είχαμε την ανταπόκριση ή αναγνώριση που ενδεχομένως θα θέλαμε. Αλλά πάντα παίζαμε τη μουσική που πραγματικά γουστάραμε και θεωρώ ότι ο κόσμος το αναγνωρίζει αυτό. Ποτέ δε σκεφτήκαμε αρνητικά και πάντα κοιτούσαμε μπροστά»

Ποια είναι η πιο παλιά, η πρώτη ανάμνηση που έχεις από τη μπάντα;

«Δύσκολη ερώτηση… Νομίζω ότι η πρώτη φορά που συνάντησα τον Michael ήταν στο festival Roskilde, στη Δανία, το 1992. Εκείνος ήταν εκεί ως οπαδός που πήγε να παρακολουθήσει το festival, με έναν φίλο δικό μου από το Halmstad, είχαν πάει μαζί. Εγώ είχα μόλις γυρίσει από το Los Angeles, όπου είχα πάει, για να σπουδάσω drums για ένα χρόνο σε ένα μουσικό σχολείο (PIT), και βρεθήκαμε, λοιπόν, στον ίδιο χώρο. Ο κοινός μας φίλος μας σύστησε και μου είπε ότι ο Michael έψαχνε για drummer, για να φτιάξει νέα μπάντα, οπότε, έτσι, ξεκινήσαμε να μιλάμε. Και τότε φυσικά, δεν υπήρχε internet, δεν υπήρχαν κινητά και διάφορα applications (γέλια)! Αμέσως καταλάβαμε ότι έχουμε κοινά μουσικά ενδιαφέροντα και ανταλλάξαμε τηλέφωνα, ώστε να είμαστε σε επαφή. Εγώ τότε έμενα στο Malme και ο Michael στο Halmstad. Έπαιζα με αυτόν τον κοινό μας φίλο (ήταν κιθαρίστας) σε μία cover band, διασκευάζοντας τραγούδια του Lenny Kravitz, των Whitesnake κ.ά. σε διάφορα μαγαζιά, όπως το Powerhouse … Ωραίες εποχές, φίλε μου … Και ξεκίνησα να είμαι στους Beggars …»

Δράττοντας της ευκαιρίας για το παρελθόν, μιας και μιλάμε γι’ αυτό, η αγαπημένη μου φωτογραφία της μπάντας, είναι αυτή που βρίσκεται στο εσώφυλλο του “Mantra III” album, όπου βρίσκεστε οι τρεις σας στο δάσος, μια πολύ χαρακτηριστική φωτογραφία της εποχής. Έχετε συζητήσει ποτέ κάποιο reunion είτε με τον Spice είτε με τον JB; Θα θέλατε να το κάνετε αυτό κάποια στιγμή;

«Χαχα, είναι πολύ ωραία φωτογραφία και θυμάμαι τη στιγμή της φωτογράφισης! Βασικά, δε νομίζω ότι τώρα τρέχει λόγος να κάνουμε οποιοδήποτε reunion. Είμαστε πάρα πολύ ευχαριστημένοι με τον Apollo, κάνει φανταστική δουλειά μαζί μας, και δε νομίζω ότι θα θέλαμε τώρα να μπούμε σε μια τέτοια διαδικασία. Και να σου πω και κάτι … κάποια στιγμή που ήμασταν στη Γαλλία για ένα festival, έπαιζαν τότε και οι Grand Magus εκεί, και ο JB ανέβηκε στη σκηνή για να πει 2-3 τραγούδια μαζί μας, ήταν μια πολύ ωραία στιγμή. Θα μού πεις, και οι Arch Enemy έκαναν κάτι παρόμοιο με τους Black Earth. Αλλά όχι, δεν είναι στο μυαλό μας αυτό»

Θα θέλαμε να μας πεις ορισμένα ξεχωριστά και αγαπημένα για σένα τραγούδια των Spiritual Beggars.

«Δύσκολη ερώτηση, αλλά και καλή ερώτηση …! Λοιπόν, μού αρέσει το “Left Brain Ambassadors”, όταν το παίζαμε με το Spice ήταν τόσο ωραίο! Αλλά και το “Lunatic Fringe” από το “On Fire” album, το οποίο έχει τρία διαφορετικά μέρη, και είναι τόσο διαφορετικό και ξεχωριστό, με πολύ ωραία bluesy χροιά»

Αν είχες να διαλέξεις 2-3 ιδιαίτερες συναυλίες που έχεις συμμετάσχει με τους Spiritual Beggars, ποιες θα ήταν αυτές και γιατί;

«Κι άλλη δύσκολη ερώτηση … Πολύ παλιά, αυτή που διαφέρει, είναι η πρώτη μας με τον Per στα πλήκτρα, νομίζω στην Αγγλία, σε μία pub με το όνομα “Bullet Gig”, αυτή θυμάμαι πάρα πολύ χαρακτηριστικά. Τότε, ταξιδεύαμε την ίδια μέρα και υπήρχε πολύ αλκοόλ στο αεροπλάνο, πίναμε άφθονο gin tonic και περνάγαμε πολύ ωραία! Η συναυλία αυτή ήταν στο Λονδίνο τελικά. Αλλά και στην Ιαπωνία, συμμετέχοντας σε συναυλίες στο Loud Park, είναι κάτι το ξεχωριστό»

Και ποια από τις τέσσερις συναυλίες στην Ελλάδα σού άρεσε πιο πολύ;

Οι δύο πρώτες σίγουρα! Και ιδίως η πρώτη με τον Spice, καθώς όλοι μας, και το κοινό και το συγκρότημα είχαμε πολύ ενέργεια και τα δώσαμε όλα! Αλλά και η δεύτερη με τον JB. Επίσης, και η πρώτη που παίξαμε με τον Apollo, ήταν και η πρώτη που παίξαμε ποτέ μαζί του, ξεχωριστή και αυτή!

Έχεις επίσης συμμετάσχει στους Firebird, στους Shining αλλά και στους Grand Magus. Θα ήθελες να μας πεις δυο λόγια για τις μπάντες αυτές;

«Με τον Bill Steer (Carcass, Firebird, κλπ) μιλάμε συχνά και τον συναντώ, όταν είμαι στο δρόμο, αλλά δεν υπάρχει κάτι στα σκαριά και δεν ξέρω τι θα γίνει τελικά με την μπάντα. Στον πρώτο δίσκο των Firebird (σ.σ.: ομώνυμος) το μίγμα ήταν ιδιαίτερο: μπασίστας των Cathedral, drummer των Beggars και κιθαρίστας των Carcass, wow! Αγαπημένο μου album είναι τo δεύτερο (“Deluxe”) αλλά φυσικά, και το πρώτο. Πάντα με αυτήν την μπάντα δυσκολευόμασταν με το promotion, και με όλα, ποτέ δεν ήταν στρωμένα τα πάντα με κόκκινο χαλί. Δεν ξέρω γιατί … Με τους Shining, υπάρχει η εξής «συγκυρία»: η τότε κοπέλα μου ήταν φίλη με τον Niklas Kvarforth, αρχηγό της μπάντας, και έγινα κι εγώ πολύ καλός φίλος του. Του άρεσε το drumming μου στους Beggars, και με ρώτησε: «Θέλεις να παίξεις drums στην μπάντα μου;». Τότε, να σου πω την αλήθεια, δεν ήξερα καν τη μπάντα, χαχαχα! Και δεν μπορώ να πω ότι είμαι fan του είδους που παίζουν. Ήταν δύσκολο στην αρχή, όταν μου έδωσε τα κομμάτια που έπρεπε να μάθω να παίζω, ήταν πραγματικά αστείο για μένα, που δεν είχα επαφή με το είδος αυτό! Και επιπρόσθετα, μόλις είχε αποχωρήσει ο Hellhammer! Οπότε, όπως καταλαβαίνεις, είχα πάρα πολύ δύσκολο έργο! Το λιγότερο που μπορώ να πω είναι ότι είχε διαφορετικό τελείως παίξιμο από μένα! Αλλά είμαι περήφανος για ό,τι έκανα με τους Shining. Με τους Grand Magus ήταν πολύ εύκολο, βασικά. Αφού έφυγε από τους Beggars, πάντα κρατούσαμε επαφή και μιλάγαμε. Τότε, ήμουν σε περιοδεία με τους Shining και μου ζήτησε να παίξω drums μαζί τους, γιατί ο Sebastian είχε αρρωστήσει και δεν μπορούσε. Αλλά κι εγώ μετά από την περιοδεία με τους Shining, έβγαινα σε περιοδεία καπάκι με τους Beggars. Συνέβη τότε το tsunami, η περιοδεία ακυρώθηκε, αλλά μετά, όταν ο Sebastian (Sippola, τύμπανα) αποχώρησε, μιλήσαμε ξανά και εντάχθηκα στην μπάντα. Ήμουν fan τους πολύ πριν αναμειχθώ και παίξω, και μάλιστα ο αγαπημένος μου δίσκος μάλλον είναι το “Iron Will”!»

Θα ήθελες να μας πεις τους αγαπημένους σου drummers;

«Πάλι δύσκολη ερώτηση! Μάλλον θα έλεγα τον Phil Rudd, την πρώτη εποχή με τον Bon Scott, με το απλό μεστό του παίξιμο! Τα απλά είναι και αυτά που μου αρέσουν πιο πολύ, να ξέρεις! Φυσικά οι Ian Paice, Carmine και Vinnie Appice, Brian Downey είναι μερικοί άλλοι!»

Ακούς καθόλου νέα συγκροτήματα, νέους δίσκους που βγαίνουν στην κυκλοφορία;

«Δεν ακούω πολύ νέο υλικό, αλλά θέλω να πω ότι μου αρέσουν πολύ οι δύο τελευταίοι δίσκοι των Europe! Δεν ήμουν ποτέ οπαδός τους, μέχρι που έφτασαν αυτοί οι δίσκοι, οι οποίοι είναι φανταστικοί!»

Κάποιο μήνυμα για τους Έλληνες οπαδούς σας;

«Ανυπομονούμε να έρθουμε και να παίξουμε παλιό αλλά και νέο υλικό σύντομα! Cheers! Ευχαριστούμε για την υποστήριξη και ελπίζω να σας αρέσει ο νέος δίσκος! Θα τα πούμε και με τους Beggars και με τους Grand Magus

Σε ευχαριστώ πάρα πολύ για το χρόνο σου και ελπίζω να τα πούμε πολύ σύντομα!

Page 1 of 3