Οι Avatarium είναι ένα από τα πιο «καυτά» ονόματα σήμερα στον metal χώρο. Το δεύτερο album τους, “The Girl with the Raven Mask”, προκάλεσε πάταγο με την ποιότητά του, και έκανε πολλούς να ενδιαφερθούν για τον vintage heavy ήχο. Ήταν λογικό, επομένως, το project αυτό του Leif Edling των Candlemass να βγει σε μία – πολύ επιτυχημένη, όπως αποδείχθηκε – περιοδεία, που τούς έφερε και από τα μέρη μας. Οι εντυπώσεις μας από το live Avatarium στην Αθήνα ήταν άριστες και το Myth of Rock θέλησε να μιλήσει με την μπάντα. Αυτό δεν κατέστη δυνατό να γίνει επί ελληνικού εδάφους (άτιμη show biz!), ωστόσο, καταφέραμε να επικοινωνήσουμε με τον κιθαρίστα της μπάντας, Marcus Jidell, και να τον ρωτήσουμε όλα όσα είχαμε στο μυαλό μας. Τα όσα ενδιαφέροντα ειπώθηκαν, μπορείτε να διαβάσετε αμέσως παρακάτω!

από τον Αντώνη Μαντζαβίνο.

Καλησπέρα Marcus, σε ευχαριστώ πολύ για το χρόνο σου. Τί κάνεις, πώς περνάς; Πώς είναι ο καιρός εκεί;
Καλησπέρα Αντώνη από τη Στοκχόλμη. Είμαι λίγο κουρασμένος σήμερα, έφτιαχνα το αυτοκίνητό μου, και έγραφα και μουσική, οπότε η μέρα ήταν αρκετά γεμάτη. Ο καιρός σήμερα ήταν ηλιόλουστος, αλλά το κρύο ήταν αρκετά τσουχτερό!

Κατ’ αρχάς, ήθελα να σου πω ότι η συναυλία άφησε τους θεατές με ανοιχτό το στόμα, όλοι την καταχάρηκαν και έμειναν παραπάνω από ενθουσιασμένοι. Κατά τη γνώμη μου θα μείνει στην ιστορία! Θα θέλαμε ν’ ακούσουμε τις εντυπώσεις σου.
Είμαι πολύ χαρούμενος που το ακούω αυτό, το ευχαριστηθήκαμε και εμείς που ήρθαμε και παίξαμε στην Ελλάδα, και οι δύο συναυλίες ήταν πολύ ωραίες, και στην Αθήνα και στη Θεσσαλονίκη. Αισθανόμαστε πολύ ευγνώμονες προς εσάς και ήταν πολύ ωραίο που είχαμε αυτή την «κοντινή» αίσθηση με το κοινό, ήταν πραγματικά κάτι ιδιαίτερο αυτό το συναίσθημα.

Χαίρομαι ιδιαίτερα γι’ αυτό! Λοιπόν, θα θέλαμε να μας δώσεις μερικές λεπτομέρειες, για το πώς άρχισε αυτό το συγκρότημα που λέγεται Avatarium. Ποια είναι η ιστορία πίσω από αυτό; Πώς ξεκίνησαν όλα;
Όλα ξεκίνησαν από τον Leif (Edling). Τον ήξερα από πιο παλιά, αλλά πριν επτά χρόνια, έπαιξα δύο-τρία shows με τους Krux, και έτσι ξεκίνησε πιο έντονη η φιλία μας. Ήρθε, λοιπόν, σε επαφή μαζί μου, ώστε να ηχογραφήσουμε κάποια demos. Φυσικά, ήμουν fan για ό,τι έχει κάνει, και χάρηκα ιδιαίτερα, όταν μου το ζήτησε αυτό, οπότε ξεκινήσαμε να δουλεύουμε μαζί πάνω σε διάφορες ιδέες. Τα πρώτα κομμάτια, πάνω στα οποία δουλέψαμε, ήταν τα “Moonhorse”, “Lady in the Lamp” και “Avatarium”. Αμέσως μάς δημιουργήθηκε η αίσθηση ότι αυτό ήταν κάτι που θέλαμε πολύ να συνεχίσουμε και να δουλέψουμε πάνω σε αυτό. Στην αρχή δε συζητήσαμε κάτι συγκεκριμένο για τραγουδιστή, αλλά μετά ρωτήσαμε την Jennie-Ann Smith, η οποία τότε δεν ήταν σύζυγός μου, αλλά γνωρίζαμε ότι είχε καταπληκτική φωνή και τής ταίριαζε πολύ να τραγουδήσει το υλικό, που είχαμε. Πάντως, για να πω όλη την αλήθεια, στο μυαλό μας αρχικά ήταν ο Mikael Akerfeldt των Opeth, αυτόν θέλαμε αρχικά για τραγουδιστή. Και μάλιστα, η ιδέα αυτή προέκυψε πολύ αργά σε ένα πάρτυ που ήμασταν, και ο Leif είχε γράψει κάποιο υλικό για τον Mikael,  αλλά λόγω των υποχρεώσεων του με τους Opeth δεν κατέστη δυνατό. Οπότε, επελέγη η Jennie-Ann ως lead τραγουδίστρια, η οποία έχει ένα πιο gentle touch στα τραγούδια (σημείωση συντάκτη: αυτή την έκφραση χρησιμοποίησε ο Marcus στην απάντησή του) αλλά ταυτόχρονα μπορεί και να ροκάρει!

O νέος σας δίσκος “The Girl with the Raven Mask” έχει λάβει εξαιρετικές κριτικές και το κοινό έχει ανταποκριθεί πολύ θετικά. Μπορείς να μας μιλήσεις για αυτό αλλά και για τη μουσική κατεύθυνση που το συγκρότημα θέλει να πάρει; Γιατί υπάρχει διαφοροποίηση, κατά τη γνώμη μου, σε σχέση με τον πρώτο full-length δίσκο σας, τον ομώνυμο ουσιαστικά.
Κατ’ αρχάς, αυτός ο δίσκος είναι μια πιο ομαδική δουλειά, μια δουλειά που όλα τα μέλη του συγκροτήματος έχουν συμβάλλει ουσιαστικά, σε σχέση με τον πρώτο δίσκο. Και η Jennie-Ann αλλά και οι Carl και Lars έχουν καθοριστική συμμετοχή σε όλα τα arrangements του δίσκου, σε όλα όσα έχουν να κάνουν με το τελικό αποτέλεσμα του ήχου, και όχι μόνο. Όλοι, λοιπόν, καθορίζουν από κοινού την προσπάθειά μας, για να πιάσουμε αυτό το feeling των ‘60s και ‘70s και να γράψουμε όλοι μαζί τραγούδια, επηρεασμένοι από Grand Funk Railroad, Rainbow, Uriah Heep κτλ. Έπειτα, η Jennie-Ann, όπως και εγώ αλλά και ο Leif, γουστάρουμε πολύ μπάντες, όπως οι The Beatles και οι Crosby, Stills, Nash & Young και θέλαμε να φέρουμε στο νέο δίσκο και στοιχεία από αυτές τις αγαπημένες μας μπάντες. Άρα το τελικό αποτέλεσμα έχει αυτή τη χροιά της ομαδικής δουλειάς. Μου άρεσε πάρα πάρα πολύ ο πρώτος δίσκος, όπου είπαμε  «ΟΚ, ας κάτσουμε να γράψουμε τραγούδια» και αυτό ήταν, ενώ τώρα η δουλειά έγινε, έχοντας στο μυαλό μας περισσότερες ιδέες από διαφορετικές κατευθύνσεις με μεγαλύτερη ποικιλομορφία.

Μία εβδομάδα πριν εμφανιστούν οι Avatarium στην Ελλάδα, μας επισκέφθηκαν οι Candlemass, στα πλαίσια των τριάντα χρόνων από το “Epicus Doomicus Metallicus”. Πες μας ποια είναι η σχέση σου με τους Candlemass και αν θεωρείς και εσύ τον εαυτό σου, μέρος της ευρύτερης Candlemass οικογένειας, υπό τη σκέπη του Leif;
Ο Leif έχει τεράστια δύναμη, είναι καταπληκτικός συνθέτης και είναι η καρδιά των Candlemass. Για μένα αλλά κυρίως και για τον Leif, θέλουμε να τραβήξουμε μακριά από τους Candlemass τους Avatarium. Δεν θέλουμε σε καμία περίπτωση να κάνουμε έναν «νέο Candlemass» δίσκο, αν γίνομαι κατανοητός. Φυσικά, οι Candlemass είναι όλοι φίλοι μου, και μάλιστα μου δόθηκε η ευκαιρία να παίξω μαζί τους κάποια στιγμή live, και θέλω να πω ότι έμαθα πολλά από όλους, και ειδικά από τον Mappe (Björkman), που είναι ένας φανταστικός άνθρωπος αλλά και μουσικός. Και φυσικά, αντλώ έμπνευση από τους Candlemass, και μόνο που τους μιλώ ή κάνω παρέα μαζί τους, μαθαίνω πράγματα συνεχώς.

Σχετικά με μπάντες από τη Σουηδία, εδώ και χρόνια βγαίνουν πάρα πολλές και οι περισσότερες έχουν το δικό τους ξεχωριστό χαρακτήρα και στυλ, η καθεμιά στο ιδίωμά της, κάτι που τις κάνει πολύ διαφορετικές. Από το μελωδικό ή vintage rock μέχρι τα ακραία είδη, όπως το black metal, death metal κτλ. Όντας και εσύ μέρος αυτής της μουσικής - ας το πούμε - παράδοσης, θα θέλαμε να μάς μιλήσεις για τη σουηδική μουσική σκηνή.
Για να είμαι ειλικρινής, δεν θεωρώ τον εαυτό μου ειδικό, για να απαντήσω σε αυτή την ερώτηση. Όπως και να έχει, αντλώ έμπνευση από όλες αυτές τις μπάντες, που βγαίνουν στη Σουηδία, και είμαι περήφανος που πολλές από αυτές είναι και πετυχημένες στο είδος τους και μάλιστα παγκοσμίως, οπότε, αφού αυτοι μπορούν να το κάνουν, θέλω να το προσπαθήσω και εγώ! (γέλια)

Έχεις κυκλοφορήσει ένα solo album και έχεις παίξει και με πολλές διαφορετικές μπάντες. Για πολλούς, ένας μουσικός πρέπει να προκαλεί τον εαυτό του και να προσπαθεί μέσα από διαφορετικά ίσως μουσικά μονοπάτια να αναδείξει την δημιουργικότητά του. Μίλησέ μας για τον μουσικό Marcus Jidell και τα διάφορα μουσικά πονήματά του.
Σαν άνθρωπος, πάντα μου άρεσε και πάντα χρειάζομαι νέες προκλήσεις στη ζωή μου, πόσο μάλλον στη μουσική που δημιουργώ. Αυτή τη στιγμή για παράδειγμα, γράφω νέα κομμάτια, τα οποία είναι instrumental, τα οποία εύχομαι να κυκλοφορήσω σύντομα. Μου αρέσει να εξερευνώ νέα μονοπάτια, ακόμα και όταν είμαι σε μια μπάντα. Θέλω να προχωράω μπροστά και θέλω να ανοίγω νέους ορίζοντες σε ό,τι με αφορά. Και αυτό συμβαίνει ακριβώς και με τους Avatarium: θέλουμε να εξερευνούμε καινούργια πράγματα και θέλουμε να πηγαίνουμε παρακάτω, σε μία συνεχή αναζήτηση της δημιουργίας.

Για να κάνει κάποιος μουσικός όλα αυτά τα πράγματα, να συμμετέχει σε διαφορετικά σχήματα, να γράφει και να προβάρει κομμάτια αλλά και να περιοδεύει, χρειάζεται ελεύθερο χρόνο. Εργάζεσαι κάπου σε καθημερινή βάση; Έχεις part-time εργασία ίσως;
Δεν έχω άλλη ασχολία εκτός από τη μουσική, και όλος μου ο χρόνος και η ενέργεια καταναλώνεται σε αυτόν τον τομέα. Εδώ και αρκετά χρόνια είμαι full-time μουσικός και είμαι χαρούμενος που καταφέρνω να κάνω αυτό που αγαπώ, αλλά και να αφοσιώνομαι σε αυτό.

Θα θέλαμε να μας πεις ορισμένους αγαπημένους σου καλλιτέχνες, αλλά και ειδικότερα, αγαπημένους σου κιθαρίστες.
Φυσικά είμαι μεγάλος fan του Jimi Hendrix, του Ritchie Blackmore αλλά και όταν ήμουν μικρότερος, μού άρεσε πολύ ο Yngwie Malmsteen, ο οποίος ήταν και ο βασικός λόγος που ήθελα να παίζω κιθάρα. Αλλά και άλλοι φυσικά, ο Eric Clapton, ο David Gilmour, ο Albert King, κιθαρίστες με blues ήχο κ.λπ.

Αγαπημένοι σου δίσκοι;

Ένας πολύ αγαπημένος μου δίσκος είναι το “Fireball” των Deep Purple. Όλα βασικά τα albums τους με την MKII σύνθεση. Επίσης, είμαι μέγας οπαδός των Mountain και του Leslie West, φανταστικός κιθαρίστας!

Τελειώνοντας τη συνέντευξη και αφου σε ευχαριστήσουμε πολύ για το χρόνο σου, έχεις κάποιο μήνυμα για τους Έλληνες οπαδούς των Avatarium;
Θέλω να ευχαριστήσω όλους τους οπαδούς μας, και ειδικότερα να τους ευχαριστήσω για την τόσο θερμή υποδοχή τους. Μας έκαναν και αισθανθήκαμε τόσο όμορφα στην Ελλάδα και θέλουμε φυσικά να έρθουμε σύντομα ξανα! Εύχομαι να σε δω και στη Στοκχόλμη όταν έρθεις, να πιούμε μπύρες και να ροκάρουμε! Καλό βράδυ!