Editoreal

Το έτος που μας πέρασε, το 2016, σημαδεύτηκε από τον θάνατο πολλών μεγάλων καλλιτεχνών. Ήταν μάλιστα τόσες πολλές οι απώλειες, που πολύς κόσμος, φυσικά και στα social media, άρχισε να μιλάει για το μαύρο 2016, για το καταραμένο έτος, που έπρεπε να φύγει και να μην ξαναγυρίσει. Σήμερα διανύουμε τον τρίτο μήνα του νέου έτους, του 2017, και ήδη μετράμε αρκετές απώλειες rock/metal μουσικών, όπως ο Geoff Nichols, ο John Wetton και ο Joey Alves (κιθαρίστας των Y&T). Σύμφωνα με το σκεπτικό όσων τα είχαν βάλει με το 2016, πρέπει να θεωρήσουμε και το φετινό έτος μαύρο και … άραχνο, πρέπει να ευχηθούμε να φύγει γρήγορα - γρήγορα. Δεν είναι νοοτροπία, ωστόσο, αυτή! Μα και φυσικά, το ποιος ζει και ποιος πεθαίνει δεν έχει να κάνει με το έτος, στο οποίο κάθε φορά βρισκόμαστε! Δεν έχει σημασία αν έχουμε 2016,2017 ή ...2027! Είναι σημαντικό να συνειδητοποιήσουμε ότι όσοι καλλιτέχνες έδρασαν και προσέφεραν τη δεκαετία του ‘60,του ‘70 και του ‘80 βρίσκονται σήμερα σε (πολύ) μεγάλη ηλικία. Από το rock n’ roll των ‘60s έχουν μέχρι σήμερα περάσει πάνω από πενήντα χρόνια, επομένως γίνεται εύκολα αντιληπτό ότι οι θρύλοι και οι μύθοι του rock, του hard rock και του heavy metal έχουν γεράσει. Αφού, λοιπόν, “ου γαρ έρχεται μόνον”, πρέπει να τα περιμένουμε όλα. Έτσι είναι η ζωή, απλά τα πράγματα, γι’ αυτό και πρέπει να είμαστε έτοιμοι για κάθε ενδεχόμενο, οποιαδήποτε ώρα και στιγμή. Μακάρι να έχουμε την υγεία μας βέβαια, αλλά ας είμαστε και προετοιμασμένοι για όλα. Από την άλλη πλευρά, όσοι κι αν μάς “αφήσουν”, το rock και το metal θα είναι για πάντα εκεί, είναι αθάνατα και διαχρονικά, θα ζουν μέσω των κλασικών έργων των παλαιών και μέσω της προσφοράς των νεότερων. Είναι πολύ σκληρό και δύσκολο να βλέπεις τα είδωλα σου να αποθνήσκουν, το ευτυχές εν τούτοις είναι ότι, όσα χρόνια κι αν περάσουν, θα ζουν για πάντα μέσα από την τεχνη τους. Όπως είχαν τραγουδήσει και οι Primal Fear, metal is forever!

Δημήτρης Ζαχαρόπουλος